Η νέα ταινία του Netflix ‘The Boys in the Band’ είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Mart Crowley, το οποίο ανέβηκε το 1968. Δύο χρόνια μετά, ο Crowley σε συνεργασία με τον William Friedkin, σκηνοθέτη του ‘Exorcist’, μετέφερε το έργο του στη μεγάλη οθόνη με τους ηθοποιούς της παράστασης. Το 2018, πενήντα ολόκληρα χρόνια μετά από την original παράσταση, το έργο ανέβηκε ξανά στο Broadway με ένα εξ ολοκλήρου gay cast και κατέληξε να βραβευθεί με Tony. Έτσι φέτος η ιστορία επαναλαμβάνεται, καθώς οι ηθοποιοί του 2018 επιστρέφουν ξανά στους ρόλους τους για την νέα κινηματογραφική μεταφορά του Netflix, με τον θεό του ‘Big Bang Theory’, Jim Parsons να οδηγεί ένα υπέροχο cast που περιλαμβάνει τους Zachary Quinto, Matt Bomer, Andrew Rannells, Robin de Jesus, Brian Hutchison, Tuc Watkins, Charlie Carver και Michael Benjamin Washington. Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Joe Mantello,  ενώ το σενάριο υπογράφουν οι Matt Crowley και Ned Martell.

Η Πλοκή

Νέα Υόρκη, 1968. Ο Michael (Parsons), ένας ομοφυλόφιλος άντρας, διοργανώνει στο σπίτι του ένα πάρτι γενεθλίων προς τιμή του φίλου του, Harold (Quinto), με την υπόλοιπη παρέα να μαζεύεται εκεί. Λίγο πριν ξεκινήσει το πάρτι, ο Michael λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον Alan (Hutchison), παλιό συμφοιτητή του και συγκάτοικο στο κολλέγιο. Εκείνος ακούγεται κάπως αναστατωμένος αλλά δεν αποκαλύπτει το λόγο στον Michael. Έτσι ο τελευταίος τον καλεί για ένα ποτό και ενημερώνει τους gay φίλους του πως ο Alan είναι straight ώστε να είναι πιο συγκρατημένοι. Ο Alan καταφθάνει και μετά από λίγο αρχίζει μία βροχή που κάνει την παρέα να μεταφερθεί στο εσωτερικό του σπιτιού. Τότε ο Michael αναγκάζει τους καλεσμένους να παίξουν ένα παιχνίδι θάρρους και αλήθειας που θα αποκαλύψει θαμμένες αλήθειες και ανείπωτα συναισθήματα.

Η Κριτική

Ομολογώ πως αυτή η μεταφορά του ‘The Boys in the Band’ είναι η πρώτη μου επαφή με το έργο, καθώς δεν είδα ποτέ την εκδοχή του Friedkin και προφανώς ούτε την θεατρική παράσταση, οπότε θα κρίνω την ταινία ως αυτούσια οντότητα. Το ‘The Boys in the Band’ είναι από τις ταινίες που καταφέρνουν να σου μιλήσουν, να σου μεταφέρουν σημαντικά μηνύματα, να σε βάλουν να σκεφτείς και ίσως στο τέλος να σε αλλάξουν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το φιλμ αυτό αποτελεί εξαιρετικό πορτραίτο της gay κοινότητας που χειρίζεται το θέμα με σεβασμό και αποδίδει με μεγάλη ευαισθησία τους προβληματισμούς και τα βάσανα των ομοφυλόφιλων ανθρώπων μέσω ισχυρών δόσεων δράματος που κρύβονται κάτω από το χιούμορ. Και όλα αυτά στο πλαίσιο μίας εποχής όπου οι διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις ήταν καταδικαστέες. Στους χαρακτήρες του έργου υπάρχει ποικιλία, αφού μερικοί από αυτούς αποδέχονται τη σεξουαλικότητά τους, άλλοι συγκρούονται συνεχώς με αυτή και άλλοι απλά μισούν το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλοι. Όμως εκτός από την σεξουαλική τους προτίμηση έχουν ένα ακόμη κοινό που πηγαίνει πακέτο με αυτή: Τους έχει απορρίψει ο υπόλοιπος κόσμος. Έτσι έχουν χτίσει ένα καταφύγιο μεταξύ τους, που ακόμη και όταν τσακώνονται και ανταλλάζουν βαριά λόγια, βλέπουν τον εαυτό τους στο πρόσωπο του άλλου, καθώς όλοι τους περνάνε το ίδιο βάσανο και τα βρίσκουν αμέσως κάθε φορά. Το βασικότερο όμως που κάνει η ταινία είναι να μας θυμίσει την πρόοδο που έχει γίνει επί του θέματος, αλλά ταυτόχρονα προειδοποιεί πως ίσως κινδυνεύουμε να ξαναγυρίσουμε σε εκείνη την εποχή με όλα όσα γίνονται σήμερα.

Σκηνοθετικά, το ‘The Boys in the Band’ είναι άρτιο, με τον Joe Mantello, σκηνοθέτη της παράστασης του 2018 να χρησιμοποιεί σοφά την κάμερα, αποδίδοντας σωστά την αίσθηση της κάθε κατάστασης, είτε αυτή είναι χιουμοριστική, είτε είναι άκρως δραματική γεμάτη με ένταση. Η φωτογραφία του Bill Pope (Matrix, Baby Driver) είναι επίσης αρκετά ατμοσφαιρική και καταφέρνει με επιτυχία να μας μεταφέρει στη δεκαετία του ’60. Επίσης σε αυτό συνεισφέρουν αρκετά τα εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά.

Βέβαια στην πραγματικότητα οι αληθινοί σταρ εδώ είναι οι ηθοποιοί και το σενάριο, το οποίο έχει άπειρες ομαλές διακυμάνσεις ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, με αποτέλεσμα να γελάς και να δακρύζεις από την μία στιγμή στην άλλη. Οι διάλογοι είναι ευφυέστατοι και εκφράζουν κατάλληλα το πνεύμα του κάθε χαρακτήρα. Επίσης το σημαντικότερο σεναριακό επίτευγμα είναι πως ο κάθε χαρακτήρας έχει ίσο χρόνο και ενδιαφέρον, χωρίς να “ρίχνεται” απαραίτητα κανείς, πράγμα που το βλέπεις δύσκολα σε ταινίες που διαδραματίζονται σε ένα δωμάτιο, αφού συνήθως η περισσότερη προσοχή στρέφεται σε δύο ή ίσως τρεις χαρακτήρες. Τέλος, όλοι οι χαρακτήρες είναι πολύ καλογραμμένοι και έχουν διαφορετική προσωπικότητα, αφού μπορείς άνετα να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος με βάση τις συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά τους.

Το μόνο παράπονό μου σε όλη την ταινία είναι ο χαρακτήρας του Matt Bomer, ο οποίος έχει τις στιγμές του αλλά ίσως να μην έχει το ίδιο βάθος με τους υπόλοιπους. Αυτό όμως δεν μειώνει τη χρησιμότητά του ως χαρακτήρα αφού δουλεύει σαν plot device, ώστε να βγουν προς τα έξω περισσότερα πράγματα για τους υπόλοιπους. Για τις ερμηνείες δεν είναι ανάγκη να πω πολλά πράγματα πιστεύω γιατί είναι όλες καταπληκτικές. Ο Jim Parsons ως Michael αποδεικνύει πως χειρίζεται το δράμα το ίδιο καλά με την κωμωδία και καταφέρνει να βγει από το καλούπι του Sheldon, ο Zachary Quinto είναι απολαυστικός στον ρόλο του Harold και οι Andrew Rannells, Robin de Jesus και Michael Benjamin Washington στους ρόλους των Larry, Emory και Bernard καταφέρνουν να συγκινήσουν.

Το ‘Boys in the Band’ του Netflix είναι μία πάρα πολύ αξιόλογη ταινία και άλλη μία νίκη για τη streaming πλατφόρμα. Πρόκειται για ένα φιλμ που θίγει πάντα επίκαιρα θέματα όπως η κοινωνική αποδοχή, ο ρατσισμός και κυρίως η αιώνια αναζήτηση της αγάπης. Με ένα έξυπνο κείμενο και δυνατές ερμηνείες να το υπηρετήσουν, το ‘The Boys in the Band’ είναι από τις ταινίες που δημιουργούν συζήτηση και καταφέρνουν στο τέλος να μας πάνε μπροστά. Με άλλα λόγια είναι ο κινηματογράφος που χρειαζόμαστε.


Δώστε τη δικιά σας βαθμολογία

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΠΟΣΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΔΙΝΕΤΕ

Μέσος όρος: 4.5 / 5. Συνολικά βαθμολόγησαν: 2

No votes so far! Be the first to rate this post.

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Είμαι ο Σπύρος, παιδί των 90s, απόφοιτος του τμήματος Σκηνοθεσίας του Ant1 MediaLab, λάτρης του κινηματογράφου. Πέρα από την σκηνοθεσία ασχολούμαι επίσης και με την συγγραφή των δικών μου ταινιών μικρού μήκους. Επίσης είμαι άρρωστος συλλέκτης ταινιών και κόμικς. Είμαι στο MAXMAG για να γράψω για την έβδομη τέχνη, την τέχνη που αγαπώ περισσότερο αλλά και για άτομα που την αγαπούν όπως και εγώ.