Το παλιό καφενείο

το παλιό καφενείο
Πηγή εικόνας: Lifo

Έχετε βρεθεί ποτέ σε ένα παλιό παραδοσιακό καφενείο; Έχει τύχει να καθίσετε να πιείτε τον καφέ σας παρακολουθώντας πώς διασκεδάζουν οι άνθρωποι που είναι εκεί; Αν τους παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις μια ανεμελιά στα πρόσωπά τους, ακόμη και στον τρόπο που κάθονται. Έχουν όλη τη μέρα ελεύθερη άλλωστε! Το άγχος σίγουρα δεν βρίσκεται στο λεξιλόγιό τους, αντιθέτως αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να αφήνουν το χρόνο να κυλά όμορφα. Νομίζω πως το έχουν φιλοσοφήσει και έχουν πιάσει το νόημα της ζωής για τα καλά.

Είχα την ευκαιρία να βρεθώ από μικρή σ’ αυτό το παλιό καφενείο, να δω την αυθεντικότητα και την παιδική ψυχή στα μάτια των μεγαλύτερων. Παιχνίδια, πλάκες, πειράγματα και ιστορίες ήταν το καθημερινό τους πρόγραμμα. Οι παππούδες που ήταν εκεί (μαζί και δικός μου) είχαν ένα άτυπο ραντεβού κάθε πρωί. Αν αργούσε κάποιος ανησυχούσαν πραγματικά, ενδιαφέρονταν στ’ αλήθεια. Μια φιλία ανεξήγητη.

Σ’ εκείνο το παλιό καφενείο πήγαινα λοιπόν κάθε Σάββατο. Ήταν η ‘’μυστική’’ μας βόλτα με τον παππού. Οι ιστορίες που έχω ακούσει, αληθινές και μη, ήταν αμέτρητες. Τους έβλεπες να μοιράζονται τα βιώματά τους με κάθε λεπτομέρεια. Ένας καφές και κάτι κουλουράκια ήταν αρκετά για να θυμηθούν ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Μετά ακολουθούσε το παιχνίδι με τα χαρτιά. Τα φύλλα πρέπει να βγουν 11 αλλιώς χάνεις. Πες το μαθηματικά, αριθμητική ή όπως αλλιώς θέλεις. Γι αυτούς αυτό σήμαινε « κρατώ το νου μου σε εγρήγορση». Και κάπως έτσι κυλούσε η ώρα. Τους χαιρετούσαμε μέχρι την επόμενη φορά ‘’ανανεώνοντας’’ το ραντεβού μας.

το παλιό καφενείο
Πηγή εικόνας: e-thessalia

Λένε πως όταν φεύγει ένας άνθρωπος, αυτό που μένει είναι οι αναμνήσεις μαζί του. Κι ας έχουν αλλάξει σχεδόν τα πάντα. Τα μέρη, οι άνθρωποι, ακόμη κι αυτό το παλιό παραδοσιακό καφενείο. Πριν λίγες μέρες πέρασα έξω από αυτό το γεμάτο αναμνήσεις για μένα μέρος. Ήθελα να χαιρετήσω εκείνους τους ανθρώπους που μοιράστηκα χαμόγελα και ιστορίες. Προς απογοήτευσή μου, το παλιό αυτό καφενείο δεν υπήρχε πια. Είχε γίνει αποθήκη! Δεν ήταν μέσα οι άνθρωποι που κάποτε έκαναν αυτό το χώρο ξεχωριστό και η καρέκλα μου είχε καταληφθεί από κούτες με ποτά. Ο χώρος έμοιαζε άγνωστος. Αντίθετα το παραμελημένο πάρκο που υπήρχε πριν εκεί δίπλα, τώρα έγινε μια μοντέρνα καλοκαιρινή καφετέρια.

Είναι περίεργο να μιλάς με τόση νοσταλγία για ένα μαγαζί και πόσο μάλλον για ένα καφενείο, θα σκεφθεί κάποιος. Εκεί όμως είδα για πρώτη φορά μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Εκεί έμαθα να μετράω, να σέβομαι τον μεγαλύτερό μου. Να θαυμάζω αυτή την ηλικία και να εκτιμώ τις εμπειρίες και τα λόγια τους. Εκεί μύρισα για πρώτη φορά το χαρμάνι του καφέ. Σ’ αυτό το παλιό καφενείο. Εκεί που όλα άλλαξαν και τίποτα δεν άλλαξε. Σ’ αυτήν την αποθήκη αναμνήσεων!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ


Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Κωνσταντινα Πενλίδου

Μεγάλωσα στην Κατερίνη και σπουδάζω νομική στην πιο όμορφη πόλη,ποια άλλη;τη Θεσσαλλονίκη!.Αν με χαρακτηρίζουν δυο λέξεις αυτές ειναι: κοινωνική και δημιουργική! Στον ελεύθερό μου χρόνο γράφω ποιήματα, καθώς θεωρώ οτι ενα χαρτί αποκτά μεγάλη αξία αν αποτυπώνει τις σκέψεις μας! Ελπίζω να σας αρέσουν τα άρθρα μου και να σας δώσω τροφή για σκέψη.

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;