Athens
25°
scattered clouds
Υγρασία: 65%
Άνεμος: 5m/s ΒΔ
Ανώτερη 29 • Κατώτερη 26
Weather from OpenWeatherMap

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου…

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου…

Οι συντάκτες της Στήλης Θεάτρου έχουμε σήμερα διπλό λόγο για να χαιρόμαστε:

1) Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

2) Έχουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε μαζί σας το ελάχιστο απ’ αυτό που λατρεύουμε στον χώρο

Δεν είναι μόνο οι παραστάσεις, δεν είναι μόνο οι ιστορίες. Είναι τα λόγια που πηγάζουν απ’ την καρδιά των συγγραφέων και γεμίζουν τις δικές μας.

Παραθέτουμε μερικά από τα αγαπημένα μας αποσπάσματα…

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Μονόλογος του Άμλετ

Να ζεις. Να μη ζεις. Αυτή είναι η ερώτηση.

Τι συμφέρει στον άνθρωπο

Να πάσχει· να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές

από μια μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος

Ή να επαναστατεί. Να αντισταθεί

στην ατέλειωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων

Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς. Αυτό είναι όλο

Να κοιμηθείς και να κοιμηθούν

όλοι οι πόνοι που από αυτούς είσαι πλασμένος

Να μην ξυπνήσουν πια ποτέ. Αυτόν τον ύπνο

να εύχεσαι για σένα. Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς

Κι αν στον ύπνο σου έρθει ένα όνειρο;

Τι θα είναι αυτό το όνειρο; Μετά τον αιώνα του σώματος

ποιος ύπνος αναλαμβάνει τα όνειρα; Πώς ονειρεύεται

ο θάνατος; Σε πιάνει φόβος· αργείς

και ζεις. Και η πανωλεθρία διαρκεί ζώντας

από τη ζωή σου. Τελείωσε τον κόσμο εσύ

Τέλειωσε την ζωή σου. Αυτήν την στιγμή. Τώρα. Μ’ ένα μαχαίρι.

 

Ποιος προτιμάει να ζει ρημάζοντας μέσα στον χρόνο

Να τον αδικεί ο ισχυρός να τον συντρίβει ο επηρμένος

να ερωτεύεται να εκλιπαρεί τον αδιάφορο να ανέχεται

την ύβρι της εξουσίας τη νύστα του νόμου

Να νικά ο ανάξιος τον άξιο. Που η αξία του η ίδια

Τον έχει από πριν νικήσει. Ποιος θα άντεχε

να κουβαλάει το ασήκωτο βάρος της ζωής να σέρνεται

να ερημώνει· να στραγγίζει ιδρώτας η ψυχή του

αν δεν ήταν ο τρόμος. Γι’ αυτό που στέκεται εκεί

Εκεί που αρχίζει ο θάνατος. Σ’ αυτήν την άγνωστη γη

Που σε κανέναν ορίζοντα μακριά κανείς. Ποτέ δεν είδε

Κι εκείνοι που ξεκίνησαν και φύγαν· ποτέ

δεν ξαναφανήκαν στην πύλη. Ο φόβος

ταράζει την θέληση και θέλεις

να είναι ο εχθρός σου γνώριμος παρά να δεις

να έρχεται καταπάνω σου το αγνώριστο. Η συνείδηση

μας κάνει όλους δειλούς. Η φύση δεν της έδωσε

μια λειτουργία θανάτου· δεν έχει όργανο για το άγνωστο

Άστραψε η απόφαση κι αμέσως την σβήνει την θαμπώνει

Η υγρασία της σκέψης. Και τα έργα τα μεγάλα

Που γι’ αυτά γεννήθηκες. Μονάχα γι’ αυτά γεννήθηκες

Δεν τα τολμάς. Θρύβουν· χάνονται

Ποτέ δεν θα ονομαστούν πράξεις.

(Μετάφραση Γιώργου Χειμωνά, Εκδόσεις Κέδρος 1988)

Ένας από τους πιο δυνατούς και στοχαστικούς μονολόγους για την ανθρώπινη ύπαρξη και ανυπαρξία. Γράφτηκε από τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο θεατρικό έργο «Άμλετ». Η παλαιότερη καταγεγραμμένη παρουσίαση του έργου χρονολογείται τον Ιούλιο του 1602.

Δάνος Στρατής

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου..

 

Οι Δούλες, Ζαν Ζενέ

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

ΚΛΑΙΡΗ: Κι όμως, εγώ σου λέω πως η Κυρία μας αγαπάει. Άκου με μένα τι σου λέω, είναι καλή η Κυρία. Μας αγαπάει.

ΣΟΛΑΝΖ: Ναι, πώς, μας αγαπάει. Όπως αγαπάει τις πολυθρόνες της! Και ούτε καν αυτό. Όπως αγαπάει…τα μάρμαρα του μπάνιου της… ή το αποχωρητήριο της! Αλλά εμείς, εμείς, ούτε η μία στην άλλη δεν μπορούμε να βρούμε λίγη αγάπη. Ψώρα στην ψώρα που λένε…

ΚΛΑΙΡΗ: Θέ μου!

ΣΟΛΑΝΖ: … δεν κολλάει. Αλλά έννοια σου και δεν θα τραβήξει πολύ αυτή η ιστορία. Να παίζω κάθε βράδυ το παιχνιδάκι μου, και να τρέχω ύστερα να τρυπώνω μες στο κλουβί μου. Άσε που δεν ξέρουμε ως πότε θα παίζουμε ακόμη αυτό το παιχνίδι… Όμως εγώ, σ΄το λέω, αν δεν μπορώ να έχω κάποιον αντίκρυ μου, που να με φωνάζει “Κλαίρη” , και να τον φτύνω κατάμουτρα, θα σκάσω, θα πήξουνε τα σάλια μες στο λαρύγγι μου να με πνίξουν!

ΚΛΑΙΡΗ: Πιο σιγά να χαρείς… πιο σιγά. Πες τίποτα άλλο…Πες για την Κυρία… για την καλοσύνη της…

ΣΟΛΑΝΖ: Μμμ, χαρά στην καλοσύνη! Εύκολο πράγμα να ΄σαι καλή άμα είσαι πλούσια και όμορφη. Άμα είσαι δούλα- τότε να δούμε! Άμα κάνεις όλη μέρα περίπατο απ ΄την πιατοθήκη ως την κρεβατοκάμαρα, κι άμα είναι η βεντάλια σου ένα φτερό από το ξεσκονιστήρι, κι είναι η τουαλέτα σου μια μουσαμαδένια ποδιά! Τότε να δούμε. Εκτός πια κι αν βγαίνεις τις νύχτες όπως η αφεντιά σου, να κόβεις βόλτες μες στα σαλόνια και να παρασταίνεις τη Μεγάλη Δούκισσα!

(Οι δούλες του Ζαν Ζενέ, μετάφραση Οδυσσέας Ελύτης)

Οι Δούλες, είναι ένα έργο ταξικό, σκληρό και καθηλωτικό. Ο Ζενέ μέσα από την θεατρική ψευδαίσθηση μιλά για τις σχέσεις εξουσίας και με θεατρικούς όρους αποκαλύπτει την υποκρισία του κόσμου! Γιατί “η Κυρία είναι καλή. Η Κυρία είναι όμορφη. Η Κυρία είναι γλυκιά”.

Καστανάρα Μαρία

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου..

«Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» Έντουαρντ Άλμπι

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Μάρθα: Φυσικά,εκείνη η κατάσταση,εκείνη η τελειότητα…δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Πώς να κρατήσει για πολύ…με τον Τζωρτζ μέσα στα πόδια μας;
Τζωρτζ: Να το. Βλέπετε; Εκεί την πήγαινε την κουβέντα.
Χανυ: Ησυχία!.
Τζωρτζ: Συγνώμη…μητέρα
Νικ: Δεν μπορείτε να ησυχάσετε, επιτέλους;
Τζωρτζ: Ο Κύριος μεθ ημών
Μάρθα: Με τον Τζωρτζ μέσα στα πόδια μας…Αυτός που πνίγεται τραβάει στον πάτο όποιον βρίσκεται κοντά του. Ο Τζωρτζ προσπάθησε,αλλά, μα το Θεό, τον πολέμησα Θεέ μου,πόσο τον πολέμησα!
Τζωρτζ: Ααααχ!

Μάρθα: Όσοι έχουν χάσει το παιχνίδι, δεν ανέχονται αυτούς που επιβιώνουν. Όποιος είναι αδύναμος και ατελής τρέμει τη δύναμη, την καλοσύνη και την αθωότητα. Γι αυτό και ο Τζωρτζ Προσπάθησε…
Τζωρτζ: Πώς προσπάθησα,Μάρθα; Πώς προσπάθησα;

Το θεατρικό έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Έντουαρντ Άλμπι είναι ένα έργο που μιλά για τις λεπτές ισορροπίες που πρέπει να κρατιούνται σε σχέση. Οι σχέσεις δεν είναι απλώς υποθέσεις αγάπης και έρωτα. Είναι αγώνες επιβιώσεις και πόνου. Είναι δύσκολο να επιλέξεις μόνο ένα απόσπασμα για αυτό το έργο. Κάθε σελίδα, κάθε γραμμή έχει κάτι να σου δώσει. Σε κάνει να σκεφτείς πότε σε μια σχέση τελειώνει η αλήθεια κι πότε αρχίζει το ψέμα.

Χριστίνα Γεωργιάδη

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου..

Γαύδος. Το Σπίτι

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Είναι μία γυναίκα.

Τώρα είναι μόνη της.

πριν λίγο ήταν όλοι εκεί.

Κάθονταν και μιλούσαν για την αδερφή της.

Τη θάψανε κοντά στο σπίτι εκεί και μετά.

κάθονταν και μιλούσαν για την αδερφή της και τρώγανε και πίνανε.

Όλη μέρα.

Ύστερα φύγαν.

και τώρα αυτή είναι μόνη της μέσα στο σπίτι.

εκεί στην άκρη του ρέματος.

και θυμάται.

Θυμάται την αδερφή της να της μιλάει να της γελάει και να της λέει:

Μια μέρα άκου έσκαβα άκου στο χωράφι κι εκεί που έσκαβα άκου είδα κόκαλα ανθρώπου άρχισα να σκάβω να σκάβω και όταν άκου τον ξέθαψα όλον άκου κατάλαβα πως ήμουν εγώ.

(Γαύδος. Το σπίτι)

Το απόσπασμα που επέλεξα προέρχεται από ένα θεατρικό έργο ιδιαίτερο και υβριδικό. Πρόκειται για παράσταση σύμπραξης θεάτρου και αρχαιολογίας, από τη μια το αρθρογραφικό μου ενδιαφέρον και από την άλλη οι σπουδές μου.  Τελικά, πόσο κοντά και πόσα κοινά έχουν ένα σπίτι αλλά και οι κάτοικοί του στο τώρα και ένα σπίτι του μέσου της 2ης χιλιετίς π.Χ;

Πολύμνια Συνοδινού

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου..

 

William Shakespeare, Richard III

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

The lights burn blue. It is now dead midnight.

Cold fearful drops stand on my trembling flesh.

What do I fear? Myself? There’s none else by.

Richard loves Richard; that is, I am I.

Is there a murderer here? No. Yes, I am.

Then fly! What, from myself? Great reason. Why:

Lest I revenge. Myself upon myself?

Alack, I love myself. Wherefore? For any good

That I myself have done unto myself?

O no, alas, I rather hate myself

For hateful deeds committed by myself.

I am a villain.

        (V.v.134–145) William Shakespeare, Richard III

Η μοναδική στιγμή που σε όλο το θεατρικό, ο Ριχάρδος αποκαλύπτει οποιαδήποτε αυτο-αμφιβολία, συνείδηση ή λύπη για τις βάναυσες ενέργειές του. Για να ηρεμήσει τον φόβο του, θυμάται ότι είναι από μόνος του και επομένως ασφαλής. Αλλά καταλαμβάνεται από φρίκη όταν συνειδητοποιεί ότι ο πιο τρομακτικός άνθρωπος που θα μπορούσε να μείνει μόνος είναι ο εαυτός του. Άραγε, πόσοι θα μπορούσαν να ενστερνιστούν το σκοτάδι τους και πόσο θα το αντέξουν;

Kωνσταντία Ασαρίδου

 

 

 

O ΓΛΑΡΟΣ (ΑΝΤΩΝ ΤΣΕΧΩΦ) 

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

“Γιατί λες πως φιλείς το χώμα που πατώ; Εγώ θέλω σκότωμα. (Γέρνει πάνω στο τραπέζι). Είμαι τόσο κουρασμένη! Αν μπορούσα να ξεκουραστώ… Αν μπορούσα να ησυχάσω!… (Σηκώνει το κεφάλι της). Είμαι γλάρος… Όχι, άλλο ήθελα να πω… Είμαι ηθοποιός… Ω, μάλιστα! (Ακούει τη ΜΑΝΤΑΜ ΑΡΚΑΝΤΙΝ και τον ΤΡΙΓΚΟΡΙΝ που γελούν. Αφουγκράζεται μια στιγμή, ύστερα τρέχει στην πόρτα αριστερά και κρυφακούει από την κλειδαρότρυπα). Είναι κι αυτός εδώ!… (Γυρνώντας πίσω στον ΤΡΕΠΛΙΕΦ). Καλά… Ας είναι… Δεν πειράζει. Δεν επίστευε στο θέατρο, πάντα γελούσε με τα όνειρά μου, ώσπου σιγά – σιγά έπαψα κι εγώ να πιστεύω, έχασα το θάρρος μου… Έπειτα οι αμφιβολίες για την αγάπη του, η ζήλια, ο φόβος κι η αγωνία για το παιδί μου… Έγινα ποταπή, ασήμαντη, έπαιζα κουτά.. Δεν ήξερα τι να κάνω τα χέρια μου, δεν ήξερα να σταθώ στη σκηνή, δεν μπορούσα να κανονίσω τη φωνή μου. Εσύ δεν μπορείς να φανταστείς τι νιώθει εκείνος που ξέρει πως παίζει ελεεινά. Είμαι ένας γλάρος. Όχι, δεν είν’ αυτό… Θυμάσαι που σκότωσες κάποτε ένα γλάρο; Ένας άνθρωπος πέρασε κατά τύχη, τον είδε, και μη έχοντας τίποτα άλλο να κάνει τον κατάστρεψε… Ένα θέμα για μικρό διήγημα… Όχι, δεν είν’ αυτό… μ’  όλο που…Τι έλεγα;… Α, για τη σκηνή. Ναι, τώρα πια δεν είμ’ έτσι. Τώρα είμαι μια πραγματική ηθοποιός, παίζω με πάθος, μ’ ενθουσιασμό, μεθώ πάνω στη σκηνή, νιώθω πως είμαι ωραία… Και τώρα, αφότου βρίσκομαι δω, περπατώ τριγύρω και σκέφτομαι, σκέφτομαι, και νιώθω πως η ψυχή μου γίνεται κάθε μέρα πιο δυνατή! Τώρα το ξέρω, το καταλαβαίνω, Κώστια, πως στη δουλειά μας – στο παίξιμο ή στο γράψιμο – κείνο που αξίζει δεν είναι η φήμη, δεν είναι η δόξα, μήτε εκείνα που ονειρευόμαστε, αλλά το να μάθεις πώς να κάνεις υπομονή… Να μάθεις να σηκώνεις το σταυρό σου και να ’χεις πίστη. Εγώ τώρα πιστεύω, κι αυτό με κάνει να πονώ λιγότερο. Κι όταν σκέφτομαι την τέχνη μου, την αποστολή μου, δε φοβάμαι τη ζωή…”

 

«Ο Γλάρος» είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα του Τσέχωφ που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς παγκοσμίως. Ανέβηκε στη σκηνή για πρώτη φορά το 1895. Από τότε έχει παιχτεί χιλιάδες φορές σε όλον τον κόσμο με μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για ένα έργο που απεικονίζει τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τα ψυχολογικά αδιέξοδα των νέων ανθρώπων που αγαπούν και θέλουν να υπηρετήσουν την τέχνη. Μια «Κωμωδία σε τέσσερις πράξεις» όπως το είχε αποκαλέσει ο ίδιος ο Τσέχωφ που όμως αποδίδει με μοναδικό τρόπο το δράμα, τα χαμένα όνειρα και τις διαψευσμένες ελπίδες της νιότης.

Νατάσσα Λούππου

 

 

 

“Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο” – Τενεσί Ουίλιαμς

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

“Η Χώρα του Δράκου, η χώρα του πόνου, είναι μια χώρα μη κατοικήσιμη που, παρ’ όλα αυτά, κατοικείται. Ο καθένας που διασχίζει αυτή την τεράστια, άγονη χώρα έχει να ακολουθήσει τη δική του ξεχωριστή διαδρομή μόνος του. Αν οι κάτοικοι, οι εξερευνητές της Χώρας του Δράκου κοιτούσαν γύρω τους, θα έβλεπαν κι άλλους εξερευνητές, σ’ αυτή τη χώρα όμως του ανεκτού αλλά αφόρητου πόνου, ο καθένας είναι τόσο απορροφημένος, κουφός και τυφλωμένος από το δικό του ταξίδι, ώστε δεν βλέπει, δεν ψάχνει για κανέναν άλλον που να σέρνεται μαζί του. Είναι ανήφορος, είναι βουνό, η πλαγιά είναι απόκρημνη: σε οδηγεί στην κορυφή της γυμνής οροσειράς. – Δεν θα περάσω σ’ αυτή τη χώρα όπου δεν υπάρχει πια επιλογή. Θα σταματήσω στις παρυφές της οροσειράς, θ’ αρνηθώ να πάω παραπέρα. – Κάποτε διάβασα για μια γριά Εσκιμώα που ήξερε ότι είχε φτάσει η ώρα της και ζήτησε να τη μεταφέρουν έξω από το σπίτι της οικογένειάς της, το ιγκλού, και να την αφήσουν ολομόναχη πάνω σ’ ένα κομμάτι πάγο που ετοιμαζόταν να αποσπαστεί από τα υπόλοιπα παγόβουνα, για να μπορέσει να παρασυρθεί μακριά, να αποχωριστεί – από – όλα…

 

[“Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο” (I Can’t Imagine Tomorrow) – Μονόπρακτο του Τενεσί Ουίλιαμς από τη συλλογή The Dragon Country (1970)]

Το διάλεξα γιατί μου δημιουργεί την εξής αίσθηση/εικόνα: Ο πόνος ένα μονοπάτι που το διασχίζουμε μόνοι μας. Μας προκαλεί φόβο, δεν μας αφήνει να κοιτάξουμε δίπλα μας , το διασχίζουμε σκυφτοί , τρομαγμένοι, σε μια κατάσταση εγρήγορσης και τρομερής αγωνίας γιατί περιμένουμε ανά πάσα στιγμή να πεταχτεί κάποιος από τους “Δαίμονες” μας.  Πρέπει να τον πολεμήσουμε αλλά δεν ξέρουμε πως. Η αγωνία, η εγρήγορση , ο ίδιος ο φόβος συνήθως δεν μας αφήνει να τον εκφράσουμε πάντα , να ζητήσουμε βοήθεια, για αυτό και τον βιώνουμε σιωπηλά και άλλοτε κραυγαλέα αλλά πάντα από μέσα μας…

Παναγιώτης Μακρής

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου..

 

Who’s afraid of Virginia Woolf – Edward Albee

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

GEORGE: Do you want anything, Martha?

MARTHA [still looking away] : No… nothing.

GEORGE: All right. [Pause] Time for bed.

MARTHA: Yes.

GEORGE: Are you tired?

MARTHA: Yes.

GEORGE: I am.

MARTHA: Yes.

GEORGE: Sunday tomorrow; all day.

MARTHA: Yes.

       [A long silence and between them.]

     Did you… did you… have to?

GEORGE [pause]: Yes.

MARTHA: It was…? You had to?

GEORGE [pause]: Yes.

MARTHA: I don’t know.

GEORGE: It was…time.

MARTHA: Was it?

GEORGE: Yes.

MARTHA [pause]: I’m cold.

GEORGE: It’s late.

MARTHA: Yes.

GEORGE [long silence]: It will be better.

MARTHA [long silence]: I don’t… know.

GEORGE: It will be… maybe.

MARTHA: I’m…not…sure.

GEORGE: No.

MARTHA: Just…us?

GEORGE: Yes.

MARTHA: I don’t suppose, maybe, we could…

GEORGE: No, Martha.

MARTHA: Yes. No.

GEORGE: Are you all right?

MARTHA: Yes. No.

GEORGE [puts his hand gently on her shoulder; she puts her head back and he sings to her, very softly]:

                     Who’s afraid of Virginia Woolf

                                              Verginia Woolf

                                              Virginia Woolf,

MARTHA: I… am…. George….

GEORGE: Who’s afraid of Virginia Woolf….

MARTHA: I… am… George… I…am…

         [George nods, slowly.]

        [Silence; tableau]

 

                                       CURTAIN

Οι χαρακτήρες του Albee έχουν εφεύρει τις δικές τους ψευδαισθήσεις και ζουν με αυτές. Ο George και η Martha γνωρίζουν πως σύμφωνα με το “αμερικανικό όνειρο”, ευτυχία υπάρχει μόνο όταν η οικογένεια είναι ολοκληρωμένη, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά και έτσι υπό την πίεση τόσο των προσδοκιών της κοινωνίας όσο και των δικών τους, πλαθουν με την φαντασία τους ένα παιδί, για να είναι χαρούμενοι.

Η επίθεση του Edward Albee στο “αμερικανικό όνειρο” είναι εμφανής σε πολλά έργα του.

Γιονίντα Ντρέου

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου..

 

«Crave (Λαχταρώ)» – Sarah Kane

 Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Και θέλω να παίζουμε κρυφτό και να σου δίνω τα ρούχα μου 
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου 
και να κάθομαι στα σκαλιά ενώ εσύ κάνεις ντουζ
και να σου τρίβω το σβέρκο 

και να σου φιλάω τα πόδια και να σε κρατάω απ’ το χέρι 
και να βγαίνουμε για φαγητό
και να μη με νοιάζει που τρως το δικό μου 

και να σε συναντώ στου Ρούντυ και να μιλάμε για τον καιρό 
και να πληκτρολογώ τα γράμματά σου
και να κουβαλάω τα πράγματά σου

και να γελάω με την παράνοιά σου
και να σου δίνω κασέτες που δεν τις ακούς 

και να βλέπουμε σπουδαίες ταινίες και να βλέπουμε άθλιες ταινίες 
και να γκρινιάζουμε για το ραδιόφωνο
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι 

και να σηκώνομαι για να σου φέρνω καφέ
και κουλούρια και κρουασάν 

και να πηγαίνουμε στου Φλόρεντ
και να πίνουμε καφέ τα μεσάνυχτα 

και να μου κλέβεις τα τσιγάρα
και ποτέ να μην μπορώ να βρω ένα σπίρτο 

και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση το προηγούμενο βράδυ 
και να σε πηγαίνω στον οφθαλμίατρο 
και να μη γελάω με τα αστεία σου 
και να σε θέλω το πρωί μα να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα 
και να φιλάω την πλάτη σου και να χαϊδεύω το δέρμα σου 
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου,
ο λαιμός σου, το στήθος σου, ο κώλος σου 

και να περιμένω στα σκαλιά καπνίζοντας
μέχρι να γυρίσει σπίτι ο γείτονάς σου 

και να περιμένω στα σκαλιά καπνίζοντας
μέχρι εσύ να γυρίσεις σπίτι 

και να ανησυχώ όταν αργείς
και να ξαφνιάζομαι όταν έρχεσαι νωρίς 

και να σου δίνω ηλιοτρόπια 
και να πηγαίνω στο πάρτι σου
και να χορεύω μέχρι τελικής πτώσης 

και να μετανιώνω όταν κάνω λάθος
και να χαίρομαι όταν με συγχωρείς 

και να κοιτάω τις φωτογραφίες σου
και να εύχομαι να σε ήξερα από πάντα 

και ν’ ακούω τη φωνή σου στα αυτιά μου
και να νιώθω το δέρμα σου στο δέρμα μου 

και να τρομάζω όταν θυμώνεις
και το ένα σου μάτι έχει γίνει κόκκινο
και το άλλο γαλάζιο και η χωρίστρα σου στα αριστερά
και το πρόσωπο σου σαν Κινέζου 

και να σου λέω ότι είσαι πανέμορφος 
και να σε αγκαλιάζω όταν αγχώνεσαι
και να σε κρατάω όταν πονάς 

και να σε θέλω όταν σε μυρίζω
και να σε προσβάλλω όταν σε αγγίζω 

και να κλαψουρίζω όταν είμαι δίπλα σου
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι 

και να μου τρέχουν τα σάλια στο στήθος σου 
και να σε πνίγω τη νύχτα 
και να κρυώνω όταν παίρνεις την κουβέρτα
και να ζεσταίνομαι όταν δεν την παίρνεις 

και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς 

και να μην καταλαβαίνω γιατί νομίζεις ότι σε απορρίπτω
όταν δε σε απορρίπτω 

και να αναρωτιέμαι πως σου πέρασε απ’ το μυαλό
ότι θα μπορούσα
ποτέ να σ’ απορρίψω 

και να αναρωτιέμαι ποιος είσαι
αλλά να σε δέχομαι ούτως ή άλλως 

και να σου λέω για το μαγεμένο ξωτικό του δάσους
που διέσχισε πετώντας τον ωκεανό επειδή σε αγαπούσε 

και να σου γράφω ποιήματα
και να αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις 

και να αισθάνομαι κάτι τόσο βαθύ
που να μη βρίσκω λόγια να το περιγράψω 

και να θέλω να σου αγοράσω ένα γατάκι
το οποίο θα ζηλεύω επειδή θα το προσέχεις περισσότερο από μένα 

και να σε κρατάω στο κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις
και να κλαίω σα μικρό παιδί όταν τελικά το κάνεις 

και να διώχνω τις κατσαρίδες 
και να σου αγοράζω δώρα που δε θέλεις
και να τα παίρνω πάλι πίσω 

και να σου ζητάω να με παντρευτείς
και να λες πάλι όχι
αλλά να συνεχίζω να στο ζητάω
επειδή αν και νομίζεις ότι δεν το εννοώ
πάντα το εννοούσα από την πρώτη φορά που στο ζήτησα 

και να περιπλανιέμαι στην πόλη
με τη σκέψη πως είναι άδεια χωρίς εσένα 

και να θέλω ό,τι θέλεις 
και να νομίζω ότι χάνω τον εαυτό μου
αλλά να ξέρω πως είμαι ασφαλής μαζί σου 

και να σου λέω  για τη χειρότερη πλευρά μου
και να προσπαθώ να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου
επειδή δεν αξίζεις τίποτα λιγότερο 

και να απαντάω στις ερωτήσεις σου
όταν θα προτιμούσα να μην το κάνω 

και να σου λέω την αλήθεια
όταν στην πραγματικότητα δεν το θέλω 

και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής
επειδή ξέρω ότι το προτιμάς 

και να νομίζω ότι όλα έχουν τελειώσει
αλλά να κρατιέμαι για δέκα λεπτά ακόμα
πριν με πετάξεις έξω από τη ζωή σου και ξεχάσω ποια είμαι 

και να προσπαθώ να σε πλησιάσω
επειδή είναι όμορφα να σε μαθαίνω και αξίζει τον κόπο 

και να σου μιλάω κακά γερμανικά και εβραϊκά χειρότερα 
και να σου κάνω έρωτα στις τρεις το πρωί 
και κάπως 
με κάποιο τρόπο 
να σου εκφράζω έστω και λίγο 
τον ακάθεκτο 
τον ακατάλυτο 
τον ακατάσβεστο 
τον μεταρσιωτικό 
τον ψυχαναλυτικό 
τον άνευ όρων 
τον τα πάντα πληρούντα 
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή, 
ερωτά μου για σένα.

«Crave», Sarah Kane

Το προτελευταίο έργο της Kane. Έρωτας χωρίς φύλο, έκφραση χωρίς φραγμούς. Το απόσπασμα αυτό αποτελεί για εμένα έναν ύμνο σε κάθε εκδοχή του έρωτα απο τις πιο μικρές στιγμές και τις πιο σύντομες ανάσες. Η αγάπη παίρνει σάρκα και οστά..

Χατζησαββίδου Γαρυφαλλιά

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου..

 

Το Γλυκό Πουλί της Νιότης – Τ. Ουίλλιαμς

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

 

ΤΣΑΝΣ: Οι άνθρωποι δε χωρίζονται σε πλούσιους και φτωχούς ή καλούς και κακούς: οι άνθρωποι χωρίζονται σε χορτάτους από την ηδονή του έρωτα και νηστικούς από την ηδονή του έρωτα!… Και οι νηστικοί κοιτάζουν από μακριά την ηδονή του έρωτα και η ψυχή τους είναι γεμάτη φθόνο, αρρωστημένο φθόνο. Οι θεατές του έρωτα από τη μια, οι πρωταγωνιστές του έρωτα από την άλλη. Κι όταν λέω ηδονή του έρωτα, δεν εννοώ την αγορασμένη ηδονή, εννοώ την απόλυτη ηδονή… Ό,τι κι αν ζήσαμε από τότε η Χέβενλυ κι εγώ, δε θα μπορέσει να σβήσει εκείνες τις ατέλειωτες νύχτες που μέναμε ξάγρυπνοι και προσφέραμε ο ένας στον άλλο μοναδική ηδονή, τέτοια που ελάχιστοι έχουν να θυμούνται στη ζωή τους…

ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ: Ναι, σίγουρα… Συνέχισε.

ΤΣΑΝΣ: Κάθε φορά που γύριζα στο Σαιντ Κλάουντ, ο έρωτάς της μ’ έκανε να επιστρέφω…

ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ: … Σε κάτι αναλλοίωτο και σταθερό μέσα σ’ ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει;

ΤΣΑΝΣ: Ναι, μετά από κάθε απογοήτευση, κάθε αποτυχία μου γύριζα στη Χέβενλυ λες και πήγαινα στο νοσοκομείο.

ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ: Να σου δέσει τις πληγές; Και γιατί δεν την παντρεύτηκες αυτή την ιδανική νοσοκόμα σου;

ΤΣΑΝΣ: Η Χέβενλυ είναι κόρη του Μπος Φίνλεϋ, του ισχυρότερου πολιτικού παράγοντα σ’ όλη τη Φλόριντα.

Αν και το έργο “Λεωφορείο ο πόθος” είναι το γνωστότερο του έργο, για μένα “Το γλυκό πουλί της νιότης” είναι το πλέον ώριμο έργο του Ουίλλιαμς. Η Πριγκίπισσα Κοσμονόπολις ή κατά κόσμον Αλεξάντρα ντελ Λάγκο είναι μια γυναίκα μόνη που ψάχνει τον έρωτα δεξιά αριστερά για να καταλήξει στον Τσανς, έναν φιλόδοξο και ματαιόδοξο νέο που προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει αναγνωρίσιμος. Οι ήρωες του Ουίλλιαμς θυμίζουν κάτι από το σήμερα και την κενότητα της ύπαρξης που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Πέραν όμως αυτού όμως το έργο μιλά και για τον έρωτα, τον ουσιαστικό, τον αγνό από συμφέροντα, που είναι η κινητήριος δύναμη για τους ανθρώπους.

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.. 

Παρόμοια άρθρα που μπορεί να σ’ενδιαφέρουν:


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Θεατροπαίδι, μουσικοπαίδι και αλλα τέτοια καλλιτεχνικά. Φοιτήρια του Τμήματος Θεάτρου. Σαββατογεννημένη. Αγαπώ τα γλυκά, τον καφέ, τον χειμώνα. Δωσε μου ταξίδι και πάρε μου την ψυχή.

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG