Βιογραφία της ρουκέτας (part 2)

1967parade-51

Με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα των Ναζί, τη σκυτάλη των πυραυλικών δοκιμών ανέλαβαν οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση. Επιχειρήσεις σχεδιάστηκαν τόσο από τους Αμερικάνους, όσο και από τους Ρώσους προκειμένου να στρατολογήσουν τους εναπομείναντες Γερμανούς μηχανικούς και να τους αναγκάσουν να εργαστούν υπό τη σκέπη των αμερικανικών και σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών. Μια νέα στρατιωτική και πολιτική αντιπαράθεση υποσκάπτει τη συνεργασία των δυτικών κοινωνιών και ο κόσμος οδηγείται στην καχυποψία του Ψυχρού Πολέμου. Πλέον, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση δαπανούν κονδύλια δισεκατομμυρίων προς την πυραυλική τεχνολογία. Το θέμα δεν αφορά μόνο ζήτημα γοήτρου μεταξύ Ανατολής και Δύσης: το τεχνολογικό προβάδισμα συνεπάγεται και στρατιωτική υπεροχή.

Ο πυρετώδης ανταγωνισμός οδηγεί αναπόφευκτα και στα μεγάλα άλματα της ανθρωπότητας προς τον ουρανό. Το 1957 οι Σοβιετικοί εκτοξεύουν τον τεχνητό δορυφόρο Sputnik 1, για να απαντήσουν οι Αμερικάνοι το 1958 με τον Explorer 1. Το 1961 ο Yuri Gagarin είναι ο πρώτος άνθρωπος σε τροχιά γύρω από τη Γη και το 1962 τον ακολουθεί ο John Glenn. Οι Αμερικανοί εργάζονται πυρετωδώς και το 1969 αποκτούν το προβάδισμα. Η επιχείρηση Apollo 11 δίνει την ευκαιρία στην ανθρωπότητα και ο Neil Armstrong πατάει το πόδι του στη Σελήνη. Ήταν η κατασκευαστική τελειότητα του Saturn V που επέτρεψε στο πρόγραμμα της NASA να αποπερατωθεί. Και πίσω από το Saturn V ήταν η ιδιοφυΐα του Wernher von Braun, ο οποίος όλα τα χρόνια μέχρι το Μάιο του 1972 μελετούσε, σχεδίαζε και κατηύθυνε όλο το πυραυλικό πρόγραμμα της NASA.

βιογραφία ρουκέτας

Οι ρομαντικοί απέδωσαν τα εύσημα στην προσπάθεια του ανθρώπου να φτάσει και να ξεπεράσει τα όρια. Η πραγματικότητα όμως πίσω από αυτές τις επιτυχίες είναι πολύ πιο σκοτεινή. Η πυραυλική επιστήμη εξαναγκάστηκε, θύμα των επιτυχιών της, να ταυτίζεται όλο και περισσότερο με τον αγώνα εξουσίας που μαίνονταν στις δύο πλευρές του Σιδηρού Παραπετάσματος καθώς αποτέλεσε σταδιακά σπόνδυλος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης. Πλέον, οι πύραυλοι κάτω από την πολιτική ρητορική αποκτούν τη σημασία τους ως πυρηνικοί βαλλιστικοί εξοπλισμοί. Το 1957 ο Henry Kissinger θα εντάξει συστηματικά τους πυρηνικούς βαλλιστικούς πυραύλους στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής με το βιβλίο του Nuclear Weapons and Foreign Policy.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η πυραυλική ορολογία άρχισε από αυτήν την περίοδο να εμπλουτίζεται σταδιακά με νέες τεχνικές έννοιες: ICBM (Intercontinental Ballistic Missile), IRBM (Intermediate-range ballistic missile), MRBM (Medium-range ballistic missile), (Short-range ballistic missile), TBM (Theatre ballistic missile). Σε όλες διαφαίνεται ο στρατιωτικός χαρακτηρισμός. ΗΠΑ και Ρωσία καταρτίζουν σχέδια πυραυλικής αναμέτρησης και το σκοινί θα τεντώνει όλο και περισσότερο, για να οδηγηθεί ο κόσμος ένα βήμα πριν από το πυρηνικό ολοκαύτωμα με την Κρίση Πυραύλων της Κούβας το 1962. Και παρόλο που η συνθήκη του SALT (Strategic Arms Limitation Talks), αλλά και μια σειρά ανάλογων αποτρεπτικών ενεργειών, ανακούφισε την πυρηνική μανία, ο στίβος των εξοπλισμών άρχισε να γεμίζει και με άλλες χώρες-κατασκευαστές βαλλιστικών.

Σήμερα, όλες σχεδόν οι μεγάλες και ανεπτυγμένες χώρες διαθέτουν βαλλιστικό και πυρηνικό οπλοστάσιο. Μάλιστα, η εμπλοκή βαλλιστικών εξοπλισμών και εξωτερικής πολιτικής είναι αυτονόητη έννοια. Μπορεί ο πλανήτης να μην βρίσκεται στο χείλος μιας ολικής πυρηνικής σύρραξης, αλλά ο φόβος παραμένει. Στο ελπιδοφόρο κομμάτι, ο περισσότερος κόσμος έχει εξοικειωθεί με το Διάστημα.  Ο πύραυλος κατάντησε όπλο καταστροφής, είναι όμως και η απόδειξη της δυνατότητας του ανθρώπου ότι μπορεί να φτάνει στα άστρα. Και όσο γραφικός για κάποιους φαντάζει ο Musk με τις ανακοινώσεις του, πρέπει να θυμόμαστε πως πάντα οι οραματιστές που μας πήγαν μπροστά ήταν οι «τρελοί». Μπορεί να αργήσει 50 χρόνια, ίσως και 150 ή ακόμη περισσότερα, όμως στο τέλος θα βρεθεί ο τρόπος για να πατήσει η ανθρωπότητα το πόδι της στον Άρη.

………………………………………………………………………………………..

Σε ένα γράμμα του το 1911, ο Tsiolkovsky έγραφε:

Η Γη είναι η κούνια της ανθρωπότητας, μα κανείς δεν μπορεί να παραμείνει για πάντα στην κούνια του…


Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Αναστάσιος Φάκας Μπιτζιάδης

Γεννήθηκα το 1993 στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασα κι έλαβα το πτυχίο μου από την Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Δεν μπορώ να συντονίσω 3 σκέψεις στο μυαλό μου με σειρά, αλλά προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου και τους γύρω ότι γράφω σαν άνθρωπος. Βιβλιοφάγος και περίεργος μέχρι βαθμό κακουργήματος, γιατί Timendi causa est nescire.

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;