Νίκος Βατικιώτης: “Το θέατρο οφείλει να είναι ψυχικό καταφύγιο”

SHARE:

Ήθελα από καιρό να δω το έργο 12 ένορκοι, ίσως από τη στιγμή που ανέβηκε πρώτη φορά. Μου φαινόταν υπόθεση μυστηρίου και τρελαίνομαι για τέτοιες υποθέσεις. Αποδείχθηκε, όμως, ότι ήταν εσωτερική υπόθεση. «Δεν υπάρχει μόνο μία αλήθεια», μου είχαν πει λίγες ώρες πριν την παράσταση. Όταν το άκουσα κατά τη διάρκεια του έργου ήμουν βέβαιη πως είχα πάρει τη σωστή απόφαση να παρακολουθήσω αυτήν την παράσταση. Μετά την παράσταση, στεκόμουν στο φουαγιέ φωτογραφίζοντας τον χώρο και περιμένοντας να δω τον νεαρό που με είχε συγκινήσει με την ειλικρίνεια που ερμήνευε. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήξερα πόσο καλά ερμηνεύουν, ήμουν θεατής σε κάποιες από τις δουλειές τους, αλλά το όνομα «Νίκος Βατικιώτης» το άκουγα πρώτη φορά. Μόλις βγήκε του έδωσα το χέρι μου και ανταλλάξαμε μια σφιχτή χειραψία. Ο Νίκος Βατικιώτης είχε μία ευγενική αύρα που με ηρεμούσε. Ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν στα τέλη ενός πολύ δύσκολου μήνα.

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα περιφερόμουν βιαστική σε κάποιο στενό στο Γκάζι με το GPS στο χέρι και ένα εισιτήριο για παράσταση στην τσάντα. Αν με ρωτούσε κανείς εκείνα τα λεπτά, που περιφερόμουν χαμένη στην περιοχή, που πάω θα του έλεγα «δεν ξέρω». Αν με ρωτήσει κάποιος τώρα θα πω «Στον ένορκο Νο.5».

Ο Νίκος Βατικιώτης παίζει στις παραστάσεις “Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία” στο θέατρο Διάνα και “12 ένορκοι” στο θέατρο Αλκμήνη. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο maxmag, ο Νίκος Βατικιώτης μίλησε για τις παραστάσεις στις οποίες συμμετέχει, για την ελληνική θεατρική σκηνή, καθώς και την πρεμιέρα της ταινίας That is Mahalakshmi που συμμετείχε, σε Ινδία και Netflix!

Επιμέλεια συνέντευξης: Ζαννίνα Μαργαρίτη

Τι πρεσβεύει κατά την άποψή σας το ελληνικό θέατρο;

Το θέατρο, γενικά όχι μόνο το ελληνικό, πρεσβεύει, ανάλογα με τις συνθήκες κάθε εποχής, διαφορετικά πράγματα. Όπως κάθε τέχνη, οφείλει να αποτελεί ένα ψυχικό καταφύγιο για κάθε άνθρωπο που απεθύνεται σε αυτό.

Advertisement

Το θέατρο θεωρείται από πολλούς στις μέρες μας καλλιτεχνική και κοινωνική πολυτέλεια. Εσείς πως το εκλαμβάνετε;

Γιατί η πολυτέλεια να είναι κάτι αρνητικό; Κοινωνικά και οικονομικά σίγουρα αποτελεί έναν πολυτελή (αν και όχι πάντα) τρόπο ψυχαγωγίας. Όχι, όμως, καλλιτεχνικά. Το θέατρο δεν μπορεί να απουσιάζει από καμία κοινωνία. Είναι κομμάτι κάθε χρονικής και κοινωνικής περιόδου. Το χρειαζόμαστε τόσο όσο μας χρειάζεται και εκείνο. Αρκεί να το γνωρίσουμε σωστά.

Νίκος Βατικιώτης
www.kulturosupa.gr

Γνωρίζω από την εμπειρία μου ως αρθρογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός πως ό,τι απαιτεί έκθεση προς κάποιο κοινό θέλει και κάποιο «ψώνιο». Πως κρατάτε εσείς αυτήν την ισορροπία;

Θα πω, χαριτολογώντας, πως ναι χρειάζεται να είσαι ψώνιο. Συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου φυσικά. Είναι παραγωγικό και θεμιτό ακόμη, στα πλαίσια που σε εξελίσσει στην δουλειά σου και «τέρπει» την ψυχή σου. Όταν αρχίζει να σε αλλάζει, να σε φθείρει και να επηρεάζει τους γύρω σου, ξέρεις ότι έχεις περάσει τη γραμμή. Κάπως έτσι κρατούνται και οι ισορροπίες. Φυσικά, η ευθύνη που κουβαλάς βοηθάει σε αυτό. Όταν εκτίθεσαι ως ηθοποιός, εκθέτεις τη δουλειά σου, τον ρόλο σου και όλο αυτό που έχτισες με τους συνεργάτες σου. Αυτό είναι που προβάλλεις και καμαρώνεις. Ποτέ τον ίδιο σου τον εαυτό.

Υπάρχει ελιτισμός στην ελληνική θεατρική σκηνή;

Αναφέρεσαι στις παραστάσεις που απευθύνονται σε πολύ συγκεκριμένο κοινό; Ναι, αλλά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε θέατρο και έπειτα να μαθαίνουμε από αυτό. Όσο περισσότερο το ανακαλύπτεις τόσο πιο καλή κριτική σκέψη διαμορφώνεις απέναντι του και τόσο ευκολότερα θα «επικοινωνήσεις» μαζί του. Μακάρι ο κόσμος να βλέπει όσο περισσότερο θέατρο μπορεί, προσπαθώντας βέβαια να αποφύγει την παγίδα των περιπτώσεων που κακώς λαμβάνουν τον τίτλο «θεατρική παράσταση». Σε αυτό θα εκπαιδευτεί από το ίδιο το θέατρο.

Νίκος Βατικιώτης

Σας συναντάμε έως τις 13 Ιανουαρίου στην Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς που ανήκει στο παιδικό θέατρο. Τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί, που είναι θεωρώ ο δυσκολότερος θεατής, να κάτσει σε μια καρέκλα χωρίς να κάνει φασαρία και να παρακολουθήσει μία θεατρική παράσταση;

Είναι πολλά μαζί νομίζω. Είναι η σκηνοθεσία, τα τραγούδια, ο θίασος. Είναι η ειλικρίνεια εν τέλει.Νομίζω ειδικά στα μάτια των παιδιών, όλα φαίνονται πολύ μεγαλύτερα και καθαρότερα πάνω στην σκηνή. Δεν μπορείς να τα γελάσεις. Όποια θα είναι η «κατάθεσή» σου, τόση θα είναι και η ανταμοιβή σου.  Όταν αντιμετωπίζεις κάτι με ειλικρίνεια αυτό θα γίνει αντιληπτό και θα αγαπηθεί. Αυτό συμβαίνει στο θέατρο Διάνα, με την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία. Έχω την χαρά να μοιράζομαι την σκηνή με έναν εξαιρετικό θίασο, με έναν υπέροχο Θανάση Κουρλαμπά στον ρόλο του Σκρούτζ να «ηγείται» με μαεστρία την παράσταση, και, φυσικά με την σκηνοθέτη Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, που έχει μια μαγική ικανότητα να δημιουργεί διαμάντια με καθαρές εικόνες, όνειρα και φαντασία. Όλα αυτά σίγουρα είναι απαραίτητα για να κρατήσεις μικρούς και μεγάλους με τα μάτια καρφωμένα στην σκηνή.

Παίζετε, επίσης, στους δώδεκα ένορκους με τον αριθμό 5 μέχρι τέλος Απριλίου. Σε μια αντίστοιχη περίπτωση θα ρισκάρατε να καταδικάσετε έναν αθώο ή να αθωώσετε έναν ένοχο; Πιστεύετε πως ο ρόλος τον ενόρκων είναι χρήσιμος παρά την έλλειψη νομικών γνώσεων;

Ναι έχω την χαρά και την τιμή να είμαι κομμάτι αυτής της εξαιρετικής παράστασης που παρουσιάζεται για πέμπτη χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Στο κομμάτι της θανατικής ποινής –ευτυχώς- είμαι απόλυτος. Δεν μπορεί κανείς, τουλάχιστον στο δικό μου το μυαλό, να αφαιρέσει την ζωή οποιουδήποτε. Πόσο μάλλον να νομιμοποιηθεί συνταγματικά αυτό και να τιμωρεί το ίδιο το κράτος με αυτόν τον τρόπο, αδυνατώντας να σωφρονίσει. Μάλιστα, όταν έμαθα ότι στην Ελλάδα καταργήθηκε μόλις το 1986, σχεδόν λυπήθηκα. «Τόσο αργά;» σκέφτηκα. Αυτή η απογοήτευση, λοιπόν, βγαίνει ακόμα πιο έντονα στο έργο 12 ΈΝΟΡΚΟΙ, όπου ένα παιδί δεκαέξι χρονών κατηγορείται ότι σκότωσε τον πατέρα του. Δεν μιλάμε καν για κάποιον κατά συρροή δολοφόνο.

Advertisement

Όσο για τους ενόρκους, είναι αυτοί που πρεσβεύουν την κοινή γνώμη. Καθένας απ’ αυτούς έχει τις δικές του προκαταλήψεις και τη δική του νοοτροπία. Καλείται και να τις αποβάλλει και να σχηματίσει μια καθαρή άποψη για ό,τι έχει συμβεί.  Γι’ αυτό και ο αριθμός τους είναι μεγάλος. Επιλέγονται από διαφορετικές περιοχές, είναι άνθρωποι διαφορετικών τάξεων που όμως κάπως σχηματίζουν μία κοινή συνιστώσα. Σαν θεσμός δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν με βρίσκει σύμφωνο, γιατί οι νομικές γνώσεις είναι αρκετά περιορισμένες. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά, πως χρειάζεται αυτό το όπλο της δικαιοσύνης μεγάλη προσοχή για να μπορέσει να αποφέρει δίκαια αποτελέσματα.

www.thelook.gr

Ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο θεατρικό έργο, το οποίο θα λέγατε ότι σας έχει διαμορφώσει και με ποιον από τους ρόλους που έχεις ενσαρκώσει έχεις ταυτιστεί περισσότερο;

Το πρώτο που μου έρχεται στο νου είναι «Ο Ζωολογικός κήπος» του Ε. Άλμπυ , χωρίς κανέναν φοβερό λόγο. Πολύ απλά γιατί έρχεται και ακουμπάει σε όλα τα σημεία της ψυχής και του μυαλού μου με έναν τόσο ταιριαστό και μοναδικό τρόπο. Είναι ωραίο όταν ένα έργο καταφέρνει να  συγκινεί και να κάνει το θεατή να ταυτιστεί, γεγονός σπάνιο αλλά όχι αδύνατο. Μιλώντας, λοιπόν, για ταύτιση, δεν έχω επηρεαστεί σε επικίνδυνο βαθμό από ρόλο. Ναι, πρέπει τον χαρακτήρα που ενσαρκώνεις να τον μελετήσεις, να τον καταλάβεις και να τον αποδεχτείς, να τον αγαπήσεις γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτό που φαντάζεσαι ότι είναι. Όμως, δεν χρειάζεται να βρεθείς σε απόλυτη ταύτιση σαν άνθρωπος. Αντιθέτως, αν καμιά φορά αυτό που καλείσαι να υπερασπιστείς έρχεται σε σύγκρουση με τα δικά σου κατεστημένα, μπορεί να έχει φοβερό ενδιαφέρον παραστασιακά. Η αλήθεια είναι πως με τον ένορκο Νο. 5 «βρεθήκαμε» πολύ γρήγορα. Έχει αξίες ιδανικά και τρόπο σκέψης, που είναι πολύ γνώριμοι σε μενα. Είναι εκεί με έναν δικό του έντιμο, ηθικό και προστατευτικό τρόπο και αυτό μου είναι πολύ οικείο.

Advertisement

Είναι όλοι οι ρόλοι για όλους; Μπορεί, δηλαδή, ένας κωμικός ηθοποιός να παίξει έναν δραματικό ρόλο και το αντίστροφο;

Θα έπρεπε. Μπορεί η φυσιογνωμία σου ή ο τρόπος που ερμηνεύεις να ταιριάζουν πιο πολύ σε συγκεκριμένο είδος έργου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα παίξεις άλλους ρόλους. Δεν πρέπει να λες, πως η κωμωδία είναι δύσκολη, δεν κάνω κωμωδία. Πρέπει να προσπαθήσεις. Άλλωστε, συνεχώς αυτό κάνεις. Αλλιώς δεν υπάρχει εξέλιξη, επαγγελματική και προσωπική. Ακόμα και πάνω στη σκηνή, για παράδειγμα, την ώρα που παίζεις σκέφτεσαι πως «αυτό θα μπορούσα να το κάνω διαφορετικά». Η ερμηνεία σου από παράσταση σε παράσταση συχνά δεν είναι η ίδια.

Νίκος Βατικιώτης

Θα δεχόσασταν πρόταση για την τηλεόραση;

Ναι, φυσικά. Έχουν γίνει σπουδαίες δουλειές στην τηλεόραση και θα ήθελα πολύ να βρισκόμουν εκεί. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ, γιατί κάποιος μπορεί να απαξιώσει να δείξει την δουλειά του σε ένα τόσο ευρύ κοινό, να μπει όπως λέμε στα σπίτια του κόσμου. Αρκεί η τηλεοπτική δουλειά που συμμετέχεις, να πληρεί όλα όσα πρέπει καλλιτεχνικά και πολιτισμικά και προσωπικά.

Εκτός αυτά, σπουδάσατε στο Πυθαγόρειο ωδείο. Ποια θέση έχει η μουσική στη ζωή σας;

Σε πολλή μικρή ηλικία πήρα πτυχίο κιθάρας και Ανώτερων Θεωρητικών. Τραγουδαώ, γράφω μουσική, ακούω μουσική. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος έκφρασης για μένα. Δεν είναι δουλειά, αλλά ούτε και χόμπι. Όταν ασχολούμαι με κάτι μουσικό δίνομαι εκεί μέχρι να ξαναβρεθώ στην σκηνή και να δώσω κάθε φορά όσα έχω. Όταν, δε, συνδυάζονται νομιζω πως ονειρεύομαι!

Νίκος Βατικιώτης

Ολοκληρώνοντας, ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια και τι εύχεστε να σας φέρει η νέα χρονιά;

Σύντομα θα γίνει η πρεμιέρα της ταινίας That is Mahalakshmi που συμμετείχα το καλοκαίρι, σε Ινδία και Netflix, με έναν υπέροχο ρόλο και την περιμένω με φοβερή αγωνία. Σχέδια δεν θέλω να κάνω γιατί μάλλον φοβάμαι! Θέλω μόνο, όπως συμβαίνει φέτος, να βρίσκομαι σε καλλιτεχνικές δουλειές που με γεμίζουν και μιλάνε στον κόσμο με τις ίδιες λέξεις που μιλούν σε μένα.

www.viva.gr

Την Κυριακή 13/1 και ώρα 12:00 ο Νίκος Βατικιώτης

θα βρίσκεται στο θέατρο ΔΙΑΝΑ Ελένης Ράντου

στο έργο “Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία”

Η διαχρονική και απόλυτα χριστουγεννιάτικη ιστορία του Κάρολου Ντίκενς, ζωντανεύει από 10 Νοεμβρίου 2018 εώς 13 Ιανουαρίου 2019, για θεατές από 8 έως 108 ετών! Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη η οποία υπογράφει και τη θεατρική διασκευή η οποία παραμένει πιστή στο πρωτότυπο κείμενο και λόγο του Ντίκενς.

Στον απαιτητικό ρόλο του τσιγγούνη Εμπενίζε Σκρουτζ, ο εξαιρετικός ηθοποιός Θανάσης Κουρλαμπάς. Μαζί του ένας 15μελής θίασος, ενώ σε ρόλο έκπληξη ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης!

Παίζουν:
Θανάσης Κουρλαμπάς, Ορέστης Τρίκας, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Τατιάνα Μελίδου, Νίκος Βατικιώτης, Κωνσταντίνος Μπάζας, Παναγιώτα Χαϊδεμένου, Κατερίνα Κωνσταντέλλου, Αλεξία Στολιδάκη, Μελισάνθη Ρεγκούκου, Γιάννης Φιλίππου, Βαγγέλης Ζάππας, Βασίλης Φακανάς, Άννα Μάγκου

ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Πηγή: www.viva.gr

www.viva.gr

Ο Νίκος Βατικιώτης βρίσκεται, επίσης,

στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη

από Πέμπτη έως και Κυριακή,

συμμετέχοντας στο έργο “12 Ένορκοι” έως 21/4

Οι 12 Ένορκοι σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, η sold-out παράσταση των τελευταίων χρόνων, έχοντας αποσπάσει βραβεία, εξαιρετικές κριτικές και το ενδιαφέρον περισσότερων από 80.000 θεατών, συνεχίζει για 5η χρονιά!

Το ατμοσφαιρικό θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ μετατρέπεται για άλλη μια χρονιά σε δικαστικό μέγαρο, φέρνοντας ενόρκους και θεατές αντιμέτωπους με τις συνειδήσεις τους.

Υπόθεση

Στη Νέα Υόρκη του 1957, ένα αλλοδαπό αγόρι 16 χρόνων κατηγορείται για φόνο. Η τύχη του είναι στα χέρια 12 ενόρκων οι οποίοι θα αποφασίσουν αν είναι ένοχο. Σ’ αυτή την περίπτωση η θανατική ποινή είναι υποχρεωτική. Οι 12 άντρες, κλειδωμένοι σ’ ένα δωμάτιο, άλλοτε ταυτίζονται κι άλλοτε συγκρούονται. Πρέπει να αποφασίσουν ομόφωνα για τη ζωή ενός ανθρώπου, αντιμετωπίζοντας, ο καθένας από αυτούς, τη συνείδησή του αλλά και τις συνειδήσεις των υπολοίπων. Οι 12 ένορκοι αντικατοπτρίζουν τις προκαταλήψεις της κοινωνίας μέσα από 12 πεντακάθαρα ψυχογραφήματα που ξετυλίγονται βίαια μπροστά στα μάτια του θεατή.

Είδος: Δικαστικό Δράμα
Παραγωγή: A PRIORI www.a-priori.gr

Στο ταμείο του θεάτρου διατίθενται εισιτήρια για ΑΜΕΑ μαθητές-φοιτητές και ανέργους.

Οι 12 ένορκοι (αλφαβητικά):

Νίκος Βατικιώτης, Τάσος Γιαννόπουλος, Σωτήρης Δούβρης, Μάνος Ζαχαράκος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Τρύφων Καρατζάς*, Θανάσης Κουρλαμπάς, Περικλής Λιανός, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Κωνσταντίνος Μπάζας, Τάσος Παπαδόπουλος, Ορέστης Τρίκας

*Διπλή διανομή με τον Παντελή Παπαδόπουλο

Στον ρόλο του φύλακα o Αλέξης Σταυριανός

Τη φωνή της χαρίζει η Νένα Μεντή

Πηγή: www.viva.gr

Παρόμοια άρθρα που μπορεί να σ’ενδιαφέρουν:

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Ονομάζομαι Ζαννίνα και είμαι φοιτήτρια φαρμακευτικής, ραδιοφωνική παραγωγός, αθλήτρια, ταξιδιάρα ψυχή, αρθρογράφος και... πολυμίξερ. Το motto μου είναι "Manners maketh man" και ατού μου η φαντασία και η αγάπη στο ξεχωριστό. Λατρεύω τα χρώματα του Eduardo Cobra, την μαγεία της Mary Poppins και την αγνότητα του Winnie the Pooh

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG