Νίκος Γαβαλάς: “Στην ΑΡΣΙΣ οικοδομούμε μια ενεργή σχέση με τους ανθρώπους”

ΑΡΣΙΣ
O κ. Νικόλαος Γαβαλάς (πρώτος από αριστερά) σε ενημερωτικό κιόσκι υποψήφιων εθελοντών της οργάνωσης «ΑΡΣΙΣ» στο GREENWAY FESTIVAL, στη Θεσσαλονίκη. (Σεπτέμβριος 2013)

Η ΑΡΣΙΣ είναι μια κοινωνική ,μη κυβερνητική οργάνωση που δραστηριοποιείται από το 1992 για την υποστήριξη ιδιαίτερα των παιδιών και των νέων και την προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Λειτουργεί με κέντρα στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Βόλο, την Κοζάνη και την Αλεξανδρούπολη, ενώ έχει αναπτύξει δραστηριότητες και σε πολλές άλλες πόλεις. Η οργάνωση διαθέτει πιστοποιημένο σύστημα διαχειριστικής επάρκειας, σύμφωνα με το πρότυπο ΕΛΟΤ 1429: 2008, για τον προγραμματισμό, την ωρίμανση, το σχεδιασμό και την υλοποίηση συγχρηματοδοτούμενων έργων για την ένταξη κοινωνικά μειονεκτούντων νέων και άλλων πληθυσμιακών ομάδων που απειλούνται από αποκλεισμό. Ο κ. Νίκος Γαβαλάς, ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ. της «ΑΡΣΙΣ», επιστημονικός συνεργάτης στον τομέα της έρευνας στο Τμήμα Νομικής του ΑΠΘ,  μίλησε στο MAXMAG για το όραμα, τη διαδρομή και τη δράση της οργάνωσης που δραστηριοποιείται τόσο ενεργά τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια.

Επιμέλεια συνέντευξης: Ολυμπία Γαϊτανίδου

ΑΡΣΙΣ
Πηγή εικόνας: www.arsis.gr

Καταρχάς, τι είναι η «ΑΡΣΙΣ»; Ποιο είναι το όραμά της και τι παρακίνησε εσάς προσωπικά, ως ιδρυτικό μέλος, να την ιδρύσετε;

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο σας ερώτημα.  Ανήκω στη γενιά της μεταπολίτευσης. Σε συνεργασία λοιπόν με μια ομάδα ανθρώπων, έχοντας  όλοι μας λάβει πολύ συγκεκριμένα κοινωνικοπολιτικά ερεθίσματα, σε μια περίοδο κατά την οποία επικρατούσε το όραμα της κοινωνικής αλλαγής και ο πολιτικός χώρος δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μας,  αποφασίσαμε ως ενεργοί πολίτες να κάνουμε μια δική μας προσπάθεια. Κύριος σκοπός μας ήταν η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αλλαγή των κακώς κειμένων, τοποθετώντας στο κέντρο τον άνθρωπο. Είχαμε όλοι σε γενικές γραμμές ένα κοινό υπόβαθρο, καθώς και ένα κοινό ενδιαφέρον για τα παιδιά και τους νέους που μειονεκτούν κοινωνικά και ιδιαίτερα για τους νέους που εκδηλώνουν παραβατική συμπεριφορά. Το ενδιαφέρον μας επικεντρωνόταν κυρίως στους τελευταίους, καθώς ορισμένοι από εμάς είχαμε και κάποια θεωρητική κατάρτιση και εμπειρία στον τομέα της Εγκληματολογίας. Το όραμά μας ήταν να δημιουργήσουμε έναν οργανισμό που να υποστηρίζει τους ανηλίκους και τους νέους που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, παρέχοντάς τους τα κατάλληλα εφόδια, ώστε να ξεπερνούν τα όποια εμπόδια αντιμετωπίζουν. Εμπνευστήκαμε από την πεποίθηση ότι το μέλλον πάντα φωτογραφίζεται από την εικόνα της νέας γενιάς του σήμερα, καθώς και από την ανάγκη να προστατευθούν τα παιδιά, ως πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας, ιδίως εκείνα που διαβιώνουν σε ένα αμφισβητούμενο οικογενειακό πλαίσιο και σε άσχημες συνθήκες ή ανήκουν σε μειονότητες. Κάνοντας μια ανασκόπηση στον χάρτη των κοινωνικών υπηρεσιών, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, οπότε και ξεκινήσαμε, αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν υπήρχαν υπηρεσίες εξειδικευμένες για την υποστήριξη όλων των παραπάνω ομάδων. Έτσι λοιπόν, το 1992, ιδρύσαμε την «ΑΡΣΙΣ», έναν οργανισμό που επικουρούμενος βεβαίως από πολίτες και εθελοντές, θα αναλάμβανε να καλύψει κατά το δυνατόν αυτά τα «ελλείμματα» της Πολιτείας. Ξεκινήσαμε από την Αθήνα, συνεχίσαμε στο Βόλο, έπειτα στη Θεσσαλονίκη και σταδιακά εξελιχθήκαμε και συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε ανάλογα με τις συγκυρίες και τις ανάγκες κάθε χρονικής περιόδου, καθώς και βάσει των δυνατοτήτων που μας παρέχονται.

Ποιοι είναι σήμερα οι κύριοι άξονες δραστηριοποίησης της οργάνωσης;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η «ΑΡΣΙΣ» δραστηριοποιείται σε πολλά, διαφορετικά επίπεδα. Σχηματικά, εντοπίζουμε δύο κύριους άξονες· αφενός, έργο μας είναι η προστασία και υποστήριξη ανηλίκων που βρίσκονται σε δυσμενή θέση και κινδυνεύουν να περιθωριοποιηθούν και κατά συνέπεια, η ανάπτυξη εξειδικευμένων υπηρεσιών, δράσεων και προγραμμάτων για αυτούς και αφετέρου, η υποστήριξη ενήλικων προσώπων που προέρχονται από ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Αναφερόμαστε κυρίως σε Ρομά, αποφυλακισμένους, μετανάστες, πρόσφυγες, αστέγους, για τους οποίους επίσης επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες επανένταξης, οργάνωσης της ζωής τους και εν γένει να τους προσφέρουμε την υποστήριξη που χρειάζονται. Ο καθένας από αυτούς τους άξονες έχει διάφορες υποκατηγορίες. Γενικά, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε ομάδας, έχουμε αναπτύξει ένα δίκτυο υπηρεσιών που καλύπτει σφαιρικά τις επιμέρους ανάγκες του κάθε ατόμου. Για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια, με την έκρηξη της προσφυγικής κρίσης, έχουμε δημιουργήσει ένα ευρύτατο πεδίο δραστηριοτήτων για τους πρόσφυγες. Επίσης, παρέχουμε εξειδικευμένες υπηρεσίες σε ανέργους για τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό και την ανεύρεση εργασίας, σε αστέγους για τον εντοπισμό και την στέγασή τους κλπ.

Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε ιδιαίτερα για το πρόγραμμα ”Streetwork”; Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του προγράμματος;

Εξ αρχής στη μεθοδολογία μας, αυτό που επιδιώκαμε είναι να υπάρχει μια ζωντανή και ενεργή σχέση με τους ανθρώπους, ώστε να καθίσταται δυνατή και μια ουσιαστική κατανόηση των αναγκών τους. Ιδίως σε ό,τι αφορά τα παιδιά και τους εφήβους, για να κατανοήσει κανείς ποια είναι πραγματικά η συνθήκη στην οποία διαβιώνουν και πώς μπορεί να τους βοηθήσει, πρέπει να τη δει πρώτα ο ίδιος. Κι αυτό διότι όταν απευθύνεται ένα παιδί ή ένας έφηβος σε μια υπηρεσία, θα προχωρήσει σε μια αφήγηση, παρουσιάζοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, χωρίς όμως τα δεδομένα να είναι τόσο ακριβή όσο αυτά που συγκεντρώνουμε κάνοντας «αυτοψία» στην κοινότητα, στο δρόμο ή όπου αλλού ζει. Γι αυτό ακριβώς βγαίνουμε από τα γραφεία μας και συναντάμε στο εδώ και το τώρα νέους και μεγαλύτερους ανθρώπους, δείχνοντας έμπρακτα το ουσιαστικό ενδιαφέρον μας και ξεφεύγοντας από την κλασσική ιδέα της κοινωνικής υπηρεσίας και όσα αυτή συνεπάγεται (αναμονή σε ουρές, ψυχρή υποδοχή κλπ). Πιστέψαμε, με άλλα λόγια, σε ένα εναλλακτικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο βιώνουμε τη συνθήκη του ατόμου που καλούμαστε να υποστηρίξουμε και χτίζουμε μια σχέση εμπιστοσύνης και συνεργασίας, θεμελιωμένη σε αισθήματα αλληλεγγύης. Ένα τέτοιο μοντέλο αποβαίνει πρόσφορο ιδίως για άτομα περιθωριοποιημένα, όπως μέλη κοινοτήτων Ρομά ή για αστέγους που λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών διαβίωσής τους και συχνά με δεδομένα ψυχιατρικά και άλλα προβλήματα αδυνατούν να κατανοήσουν ποιες διαδικασίες πρέπει να ακολουθήσουν, σε ποιες υπηρεσίες να απευθυνθούν και πώς να εκφράσουν τις ανάγκες τους. Ακόμα όμως κι αν τα άτομα αυτά προσφύγουν στην αρμόδια υπηρεσία, συχνά αντιμετωπίζονται με διάκριση και πολλές φορές χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Στο πλαίσιο λοιπόν του προγράμματος Streetwork, της κοινωνικής εργασίας στο δρόμο, οργανώσαμε ομάδες επιφορτισμένες με την αναζήτηση ανθρώπων που ενδεχομένως αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα, ώστε να οικοδομήσουμε με αυτούς μια γέφυρα επικοινωνίας και να τους συνδέσουμε στη συνέχεια με την αρμόδια υπηρεσία. Η πρώτη ομάδα Streetwork συγκροτήθηκε το 1996, με σκοπό την αναζήτηση και υποστήριξη αστέγων. Χωρίς μέσα και εμπειρία, εθελοντές βγήκαν στο δρόμο, βρήκαν αστέγους και προσπάθησαν να τους βοηθήσουν με όποιον τρόπο μπορούσαν (συγκεντρώνοντας ρούχα, κουβέρτες κ.α.). Σήμερα, το Streetwork είναι μια οργανωμένη, βασική υπηρεσία της ΑΡΣΙΣ, με διάφορες ομάδες εκπαιδευμένες στην υποστήριξη των επιμέρους ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Υπάρχει έτσι ομάδα που αναζητά ασυνόδευτα ανήλικα προερχόμενα συχνότερα από άλλες χώρες, ομάδα για αστέγους, ομάδα με έργο την προσέγγιση παιδιών στο δρόμο που επαιτούν κλπ. Αναζητούμε λοιπόν παιδιά, αλλά και ενήλικες, που χρειάζονται βοήθεια, που είναι θύματα εκμετάλλευσης, προβαίνοντας στη συνέχεια στις ενέργειες που απαιτούνται για την προστασία τους.

Ποιες διαδικασίες ακολουθούνται στην περίπτωση εντοπισμού ασυνόδευτου προσφυγόπουλου;

Εκθέτοντας τις διαδικασίες αυτές συνοπτικά, καταρχάς ενημερώνουμε για την ταυτότητά μας και όσα μπορούμε να του προσφέρουμε. Προσπαθούμε να του παρέχουμε είδη πρώτης ανάγκης, και στη συνέχεια να τον συνδέσουμε με τις υπηρεσίες που έχουμε στην κοινότητα, με τα Κέντρα Υποστήριξης Νέων, ώστε να ενημερωθεί για το νομικό καθεστώς που διέπει την κατάστασή του, τα δικαιώματα και τις δυνατότητες που του παρέχει. Εφόσον επιθυμεί να συνεργαστεί μαζί μας, ενημερώνουμε τις αρμόδιες αρχές, την Εισαγγελία Ανηλίκων, το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης και μερικές φορές και την Αστυνομία, ώστε τελικά το παιδί να βρεθεί σε μια δομή φιλοξενίας.

ΑΡΣΙΣ

Πρόσφατα, έλαβε χώρα μια ακόμα ρατσιστική επίθεση σε δομή φιλοξενίας ανηλίκων, ασυνόδευτων προσφυγόπουλων της ΑΡΣΙΣ στην Κόνιτσα Ιωαννίνων. Πόσο συχνά αντιμετωπίζετε περιστατικά ρατσιστικής βίας και ποια η αντιμετώπιση των διωκτικών αρχών;

Έχουν συμβεί κι άλλα παρόμοια περιστατικά στο παρελθόν, δεν είναι όμως συχνό φαινόμενο.  Συχνά βιώνουμε μια απαξιωτική στάση απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Οι εκδηλώσεις βίας όμως, τα τελευταία 20 χρόνια κατά τα οποία λειτουργούν οι δομές φιλοξενίας μας, ήταν ελάχιστες. Βασική επιδίωξη του έργου μας είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινότητας. Πιστεύουμε πως όταν ένας άνθρωπος εκφράζεται αρνητικά απέναντι σε μια ευπαθή ομάδα και μάλιστα αυτή η άρνησή του μεταφράζεται σε βίαιες ενέργειες, σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται η ελλιπής ενημέρωσή του. Αυτό μας έχει δείξει η εμπειρία μας. Με την έκρηξη της προσφυγικής κρίσης και με τον ερχομό στη χώρα μας των πρώτων προσφυγικών ρευμάτων, πλήθος ανθρώπων, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου στήθηκαν προσφυγικοί καταυλισμοί, εκδήλωναν άρνηση, ανησυχία και καχυποψία. Όταν αργότερα βίωσαν την πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων, ένιωσαν μεγαλύτερη ασφάλεια, καθώς αυτό που φαντάζονταν σαν κάτι ξένο και επικίνδυνο τελικά, δεν ήταν και τόσο. Επομένως, τέτοια φαινόμενα κατά τη γνώμη μου οφείλουμε να τα αντιμετωπίζουμε με συστηματική ενημέρωση και με απομόνωση των ακραίων στοιχείων, των μειονοτήτων που για ιδεολογικούς ή ψυχολογικούς σε πολλές περιπτώσεις λόγους εκφράζονται βίαια. Όσον αφορά τη στάση των διωκτικών αρχών, η αστυνομία σε αυτές τις περιπτώσεις στέκεται στο πλευρό μας, αντιδρά στο μέτρο των δυνατοτήτων και των ορίων της. Προς αυτή τη κατεύθυνση έχει συμβάλει και το θεσμικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με το οποίο η ρατσιστική συμπεριφορά αποτελεί ένα συγκεκριμένο αδίκημα, με επικρεμάμενες ποινές.

Επομένως πιστεύετε πως η κοινωνία καταδικάζει τέτοιου είδους περιστατικά; Ή μήπως υπάρχει ως ένα βαθμό αποδοχή της ρατσιστικής βίας;

Προσωπικά, δεν πιστεύω πως η κοινωνία είναι ένας νους. Η κοινωνία συναποτελείται από πολλές δυνάμεις, αντιλήψεις, προσεγγίσεις, νοοτροπίες. Βάσει των αντιδράσεων που παρατηρούμε, αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν μέλη της κοινωνίας μας που εμμένουν σε μια απαξιωτική, διακριτική αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών και εναντιώνονται στην παρουσία τους στη χώρα μας. Υπάρχουν και πολίτες που είναι θετικά διακείμενοι απέναντί τους, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που εμφανίζονται σκεπτικοί και διχασμένοι. Με σημεία αναφοράς την εμπειρία και το έργο μας, δεν πιστεύω πως μπορούμε να γενικεύσουμε, ισχυριζόμενοι πως η ελληνική κοινωνία αποδέχεται τη ρατσιστική βία. Υπάρχουν ωστόσο μέσα σε αυτή δυνάμεις που είτε αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην ανοχή και την άρνηση, είτε ιδεολογικά, εξ ορισμού δεν μπορούν να συλλάβουν μια κοινωνία ίσων ευκαιριών για όλους τους ανθρώπους. Η κατάσταση αυτή υπήρχε και θα υπάρχει. Νομίζω μόνο οργανισμοί σαν κι εμάς μπορούν να συμβάλλουν στο να αλλάξει.  Πάντως πιστεύω ότι ιδίως η νέα γενιά είναι αρκετά ανεκτική, αλλά και απαθής δυστυχώς.

Έχετε συναντήσει εμπόδια κατά την πραγμάτωση του έργου σας κι αν ναι, από πού προήλθαν;

Τα εμπόδια που έχουμε συναντήσει προέρχονται στην πραγματικότητα από τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού και της δημόσιας διοίκησης. Η γραφειοκρατία, οι χρονοβόρες διαδικασίες, το παράλογο, οι προϋποθέσεις προδιαγραφών που τίθενται συχνά και  οι διάφορες καθυστερήσεις στις χρηματοδοτήσεις, όλα αυτά δυσχεραίνουν το έργο μας. Η δημόσια διοίκηση είναι ο μεγάλος ασθενής στη χώρα μας, και αποδεικνύεται δύσκολο να διεκπεραιώσει κανείς το έργο του και να πάρει για παράδειγμα την απαραίτητη πιστοποίηση από τις διάφορες κρατικές υπηρεσίες, όταν επιθυμεί παράλληλα να μείνει εντός των πλαισίων του νόμου και των τύπων. Αντιθέτως, πρόβλημα δεν αποτέλεσε ποτέ η βούληση των κυβερνώντων, ανεξαρτήτως χρωματισμού και παράταξης, ενώ είναι πολύ ενδιαφέρον πως είχαμε πάντοτε στενή και άψογη συνεργασία με τις υπηρεσίες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντιμετώπισης προβλημάτων που αφορούν τον άνθρωπο, όπως η Εισαγγελία, η Αστυνομία, οι Υπηρεσίες Πρόνοιας.

Εκτός από το Κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ποιοι άλλοι φορείς χρηματοδοτούν τη δράση σας;

Οι χρηματοδοτήσεις μας προέρχονται πράγματι κυρίως από το Κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως τα τελευταία χρόνια, με το προσφυγικό ζήτημα, ένα σημαντικό μέρος των πόρων που συγκεντρώνουμε προέρχεται και από διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες έχουν μια πολύχρονη παρουσία στην ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο. Με την άφιξή τους στη χώρα μας και κατά την ενάσκηση του έργου τους, συνάντησαν εμάς, συνεργαστήκαμε και μας υποστήριξαν ιδιαίτερα στην ανάπτυξη υπηρεσιών για τους πρόσφυγες και στην εξέλιξη και ωρίμανσή μας ως οργανισμού.

Τι ρόλο διαδραματίζουν οι εθελοντές στην ΑΡΣΙΣ; Ποιος μπορεί να δραστηριοποιηθεί εθελοντικά και με ποιον τρόπο;

Η ιστορία των εθελοντών στην ΑΡΣΙΣ είναι πολύ μεγάλη. Τα πρώτα της χρόνια η οργάνωση στηρίχτηκε αποκλειστικά σε εθελοντές. Το έργο των εθελοντών ήταν που διαμόρφωσε την ταυτότητα του οργανισμού, έως ότου αυτός να προσελκύσει κάποιες χρηματοδοτήσεις και να αρχίσει την επαγγελματική του δράση. Οι εθελοντές ανάγονται σε σημαντικούς συντελεστές του έργου μας, πρώτα από όλα γιατί αποτελούν την πλέον αξιόπιστη μαρτυρία για την ποιότητά του. Σημασία έχει τι θα πει ο εθελοντής για εμάς και όχι εμείς οι ίδιοι. Επιπλέον, οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται εθελοντικά στην οργάνωση εκπαιδεύονται σε ιδέες και αξίες, στην προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και σύντομα γίνονται πρεσβευτές αυτών των ιδεών και στον δικό τους κοινωνικό και επαγγελματικό χώρο. Είναι επίσης και εκείνοι που στηρίζουν το έργο μας και κρατούν τις υπηρεσίες μας ενεργές όταν δε διαθέτουμε τις απαραίτητες δυνάμεις. Η ΑΡΣΙΣ χάρη στους εθελοντές της, δε χρειάστηκε ποτέ να παύσει, έστω και προσωρινά, κάποια από τις υπηρεσίες της, ανεξάρτητα από την παρουσία ή όχι χρηματοδότησης. Και τέλος, μη ξεχνάμε πως οι εθελοντές είναι και η γέφυρά μας με την κοινωνία. Δεν επιθυμούμε το έργο μας να προέρχεται μόνο από ειδικούς, αλλά και από απλούς πολίτες, να είναι απότοκο της συλλογικής προσπάθειας της τοπικής κοινωνίας. Όσον αφορά το προφίλ του εθελοντή, μπορεί να δραστηριοποιηθεί εθελοντικά ο οποιοσδήποτε μοιράζεται το ίδιο ενδιαφέρον με εμάς για τον άνθρωπο και έχει χρόνο να διαθέσει, περισσότερο ή λιγότερο, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η μόνη προϋπόθεση είναι να σέβεται τις καταστατικές μας αρχές και να τρέφει τις ίδιες ευαισθησίες με εμάς, κι εμείς θα βρούμε τρόπο να σχετιστεί με το έργο μας, ανάλογα με τις δυνάμεις του.

Αφορμή για τη συνέντευξη αυτή ήταν η υπόθεση του 17χρονου Ναμπίλ. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τι ακριβώς συνέβη και ποια είναι η έκκληση που απευθύνει η οργάνωση;

Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού ασυνόδευτων ανηλίκων και της έλλειψης διαθεσιμότητας σε ξενώνες, ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης σε συνεργασία με το αρμόδιο Υπουργείο δημιούργησαν επείγουσες μονάδες φιλοξενίας, διασφαλίζοντας αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης σε κάποιο ξενοδοχείο, έως ότου συγκροτηθούν δομές. Σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο, λίγο έξω από την Κοζάνη, φιλοξενούνταν και ο Ναμπίλ. Το παιδί αυτό, κατά την περίοδο του μεγάλου ψύχους, χάθηκε σε δασική περιοχή. Εντοπίστηκε ύστερα από τρεις μέρες με κρυοπαγήματα, μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» της Θεσσαλονίκης , άλλα η διάγνωση έδειξε ότι είχε πάθει γάγγραινα στα άκρα. Ήταν έτσι απαραίτητος ο ακρωτηριασμός των άκρων του. Εμείς κάνουμε μια προσπάθεια να συγκεντρωθεί το απαραίτητο ποσό, ώστε να τοποθετηθούν τεχνητά μέλη και να μεταβεί στη συνέχεια το παιδί σε κάποιο εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης στο εξωτερικό.

 Η έκκληση που απηύθυνε η οργάνωση για τον Ναμπίλ

Είχατε μέχρι τώρα ανταπόκριση από τον κόσμο; Γενικά, πιστεύετε ότι υπάρχει μια αρνητική προκατάληψη απέναντι στις ΜΚΟ, κι αν ναι, για ποιους λόγους;

Υπήρχε σημαντική ανταπόκριση από τον κόσμο και θεωρώ πως μέχρι το τέλος του Απριλίου θα έχουν συγκεντρωθεί τα απαραίτητα χρήματα. Ωστόσο, υπάρχει πράγματι μια αρνητική προκατάληψη. Η κοινωνία έχει μια αμφιθυμία απέναντι στις ΜΚΟ, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι και καθοδηγούμενη από τις κρατικές πολιτικές και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Κατά περιόδους μιλούν με ενθουσιασμό για το ρόλο των κοινωνικών οργανώσεων και της κοινωνίας των πολιτών. Άλλοτε πάλι τις βάζουν στο στόχαστρο και φέρονται αρνητικά απέναντί τους. Το χειρότερο είναι αυτή η αυθαίρετη γενίκευση, η εξίσωση όλων των ΜΚΟ. Είναι αλήθεια πως στον χώρο των ΜΚΟ υπάρχουν οργανισμοί αναξιόπιστοι, που έχει αποδειχτεί πως καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη των πολιτών.Υπάρχουν ωστόσο και άλλες οργανώσεις που είναι φανερό πως επιτελούν ένα εντυπωσιακό έργο, που δε θα μπορούσε να διεκπεραιωθεί από κρατικές υπηρεσίες, καθώς οι τελευταίες δε διαθέτουν την απαραίτητη ευελιξία. Αυτή η παραφιλολογία λοιπόν για τις ΜΚΟ είναι άστοχη και δεν προσδίδει κανένα όφελος.

Τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να υπάρχει περισσότερη διαφάνεια στη λειτουργία και τη δράση των ΜΚΟ;

Οφείλουμε να τονίσουμε πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο για τις ΜΚΟ. Ίσως το κενό αυτό είναι που δημιουργεί και τη σύγχυση και την παραφιλολογία που αναφέραμε προηγουμένως. Για παράδειγμα, το αλβανικό δίκαιο ορίζει με σαφήνεια την ΜΚΟ, τις προϋποθέσεις δημιουργίας και τους όρους λειτουργίας της. Στη χώρα μας δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Αν και υπήρξαν αιτήματα από πλήθος οργανώσεων για την θεσμική πλαισίωση των ΜΚΟ, δεν έχει αναληφθεί μέχρι στιγμής καμία πρωτοβουλία για μεταρρυθμίσεις. Απαραίτητο επίσης για την ενίσχυση της διαφάνειας είναι ένα σύστημα ελέγχου και πιστοποίησης, καθώς και μια «αιγίδα», μια αρμόδια κρατική υπηρεσία που να κατευθύνει τις οργανώσεις, συνεργατικά και όχι κατασταλτικά, συντονίζοντας το έργο τους. Αν και υπάρχουν τέτοιοι μηχανισμοί, απευθύνονται σε κάθε επιμέρους πρόγραμμα, όχι στο σύνολο της λειτουργίας ενός οργανισμού. Και πάντως πρόκειται για διαδικασίες τυπικές και όχι ουσιαστικές. Υστερούμε εν γένει στον τομέα του κράτους πρόνοιας.

Ποιους στόχους έχει θέσει η οργάνωση για το άμεσο μέλλον; Είστε αισιόδοξος ως προς την υλοποίηση τους;

Εμείς παραμένουμε πιστοί στο έργο μας, στην ανάπτυξη και ενίσχυση των υπηρεσιών μας. Ο στόχος μας λοιπόν είναι η συνέχιση του έργου μας, με την υποστήριξη των ευπαθών κοινωνικά ομάδων, την προστασία του παιδιού, διακονώντας παράλληλα το έργο των κρατικών υπηρεσιών. Και κυρίως, επιζητούμε την αναγνώριση αυτού του έργου από τους συμπολίτες μας και τη συμπαράστασή τους, καθώς αποτελούν κύριο συντελεστή της επιτυχίας μας. Προσωπικά, δεν είμαι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος. Δρω απλώς. Άλλωστε τοποθετώ την έννοια του «απογοητεύομαι» σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, δύσκολο να το αντιληφθεί ένας νέος άνθρωπος, αυτονόητο όμως για τους μεγαλύτερους: μοναδικός τρόπος να μην απογοητεύεται κανείς, είναι να μη γοητευτεί εξ αρχής!

Σας ευχαριστώ πολύ!

Έναν μήνα μετά από την καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης που διοργάνωσε η ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων, συγκεντρώθηκε ήδη το ποσό των 10.950 από τα συνολικά 12.000 ευρώ και ήδη πριν μερικές ημέρες τοποθετήθηκαν τα τεχνητά μέλη. «Δεν θα κοιμηθώ απόψε, θα περιμένω να ξημερώσει ώστε να κάνω τα πρώτα μου βήματα», έλεγε ο Ναμπίλ την παραμονή της επέμβασης.

Χάρη στην αλληλεγγύη που δέχτηκε απλόχερα ο 17χρονος  μπορεί και ονειρεύεται τη ζωή του, αφού ύστερα από ενέργειες της ΑΡΣΙΣ σε συνεργασία με τη ΜΚΟ Μετάδραση, ο Ναμπίλ πρόκειται να συνεχίσει τη θεραπεία του σε εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης στη Μεγάλη Βρετανία.

Η ΑΡΣΙΣ ευχαριστεί όλους όσους ανταποκρίθηκαν στην έκκληση για αλληλεγγύη και συνεισέφεραν με τις όποιες δυνάμεις τους προκειμένου ο 17χρονος πρόσφυγας να συνεχίσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια. Ιδιαίτερα, η ΑΡΣΙΣ ευχαριστεί το Κέντρο Αποθεραπείας – Αποκατάστασης «η Αναγέννηση», που ανέλαβε δωρεάν τη φροντίδα του Ναμπίλ.

Ιστοσελίδα της οργάνωσης: http://arsis.gr/     

 

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Νίκο Γαβαλά για την παροχή του φωτογραφικού υλικού.


Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Ολυμπία Γαϊτανίδη

Γεννημένη το 2000 στη Λάρισα, με καταγωγή από Βέροια. Φοιτώ στο πρώτο έτος στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ασχολούμαι με το διάβασμα, τη ζωγραφική, τον εθελοντισμό και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω. Είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη σε ζητήματα που αφορούν την κοινωνία και κυρίως την εκπαίδευση.

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;