Μαργαρίτα Λιτητάρη: “Με εμπνέει η δύναμη των συναισθημάτων”

Μαργαρίτα Λιτητάρη
Μαργαρίτα Λιτητάρη

Θεσσαλονίκη και μουσική. Δυο λέξεις πλεγμένες σαν καλαίσθητο υφαντό. Η μακρά παράδοση της πόλης στην παραγωγή μουσικής σε μόνιμη συνομιλία με την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, εμπνέει μέχρι σήμερα. Η γεωγραφική θέση της Θεσσαλονίκης και το μωσαϊκό των εθνοτήτων που φιλοξένησε είναι, σε συνδυασμό, με το πνεύμα που πάντα ανθεί σ αυτή την πόλη, η σημερινή της προίκα. Με αυτές  τις σκέψεις  στο μυαλό, συνομίλησα με μια νέα και δημιουργική μουσικό (και όχι μόνο) της Θεσσαλονίκης. Τη Μαργαρίτα Λιτητάρη.

Επιμέλεια συνέντευξης: Σταυρούλα Γιώτη

 

“θέλω κι εγώ”


 Μαργαρίτα, γιατί έγινες μουσικός;

Στην πρώτη ερώτηση μάλλον παίρνω κάτω από τη βάση! Ξέρω ότι στη μουσική βρήκα έναν τρόπο να μιλάω στον εαυτό μου και στους άλλους. Έναν τρόπο να δηλώνομαι. Σε ηλικία περίπου 8 ετών μέσα σε ένα βιβλίο, είδα μια φωτογραφία ενός κοριτσιού που έπαιζε κιθάρα κι είπα «θέλω κι εγώ». Αργότερα με παρότρυναν οι γονείς μου να ξεκινήσω. Τον καθοριστικό ρόλο όμως έπαιξε ο αδελφός μου, ο Γιώργος, που έπαιζε κιθάρα πριν από εμένα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

 Ποιες είναι οι μουσικές σου ρίζες; 

Μεγάλωσα στον Άσπρο Κιλκίς, χωριό Ανατολικορωμυλιωτών και τα πρώτα μου ακούσματα ήταν παραδοσιακά θρακιώτικα. Όταν ήμουν παιδί, υπήρχε το Mtv και σχεδόν όλη την ημέρα βλέπαμε video clips. Μου άρεσαν πολύ αυτά των  Guns n’ Roses. Αργότερα αποφάσισα πως θέλω να γίνω ραδιοφωνική παραγωγός και έψαξα τους δίσκους των γονιών μου για να κάνω εκπομπές, μόνη μου, χωρίς ραδιοφωνικό κοινό εννοείται (γέλια). Έπαιζα παλιά λαϊκά, αλλά ο αγαπημένος μου δίσκος ήταν «Τα τραγούδια της Χαρούλας». Στο εξώφυλλο ο Μάνος Λοΐζος και η Χάρις Αλεξίου. Ήταν το πρώτο τσίμπημα στην καρδιά. Τραγούδια ένα κι ένα. Άκουγα με πολύ πάθος και χωρίς κανένα λόγο το «Όλα σε θυμίζουν».

Τι άκουγες παιδί; Έφηβος; Και τι σε καθόρισε μουσικά;

 Στην εφηβεία μου άκουγα ελληνικό ροκ, Σιδηρόπουλο, Τρύπες κ.α. Τι με καθόρισε μουσικά… Ο Αλκίνοος  Ιωαννίδης και ο δίσκος του «Ανεμοδείκτης». Όταν τον πρωτάκουσα ένιωσα να ταυτίζομαι πολύ με τον  τρόπο του και έψαξα να βρω όλους τους προηγούμενους δίσκους. Έτσι πέρασα ένα μεγάλο διάστημα ακούγοντας και παίζοντας σχεδόν μόνο Αλκίνοο.

 

 

 Εκτός από ερμηνεύτρια, είσαι και η δημιουργός των τραγουδιών σου. Πόσο  διαφορετικό είναι να ερμηνεύεις αυτά που γράφεις εσύ η ίδια; Και πώς είναι να ακούς τις δικές σου σκέψεις και εικόνες να τα ερμηνεύουν άλλοι; Eίτε ερμηνευτές είτε κι ο κόσμος;

Υπάρχει μια φυσικότητα όταν τραγουδάω τα τραγούδια μου. Όταν ερμηνεύω τραγούδια άλλων, νιώθω ίσως πιο πολύ άγχος, θέλω να τα τιμήσω όσο περισσότερο μπορώ. Όταν κάποιος άλλος τραγουδάει κάτι δικό μου, χαμογελάω και ξεκουράζομαι. Δεν είναι πολλές αυτές οι εμπειρίες αλλά είναι πολύ ιδιαίτερες και όμορφες. Μοιράστηκα τραγούδια με τη Μαρία Θωίδου, τον Δημήτρη Ζερβουδάκη και τον Αλέξανδρο Κούστα. Όλοι τους καταπληκτικοί, ιδιαίτεροι και πολύ αγαπημένοι μου. Ο κόσμος ακόμα δεν ξέρει τα τραγούδια μου, δεν έχουν κυκλοφορήσει εξάλλου (γέλια). Τα ξέρουν οι στενοί μου φίλοι που έρχονται  στα live, όταν τα τραγουδάνε νομίζω πως απλά με τρολάρουν.

 

Προβληματίζεσαι για το αν αφορούν τους άλλους τα λόγια κι οι μουσικές σου; Σε ενδιαφέρει η επικοινωνία;

Προβληματίζομαι πολλές φορές αλλά ποτέ δεν κάνω κάτι με βάση αυτόν τον προβληματισμό. Οι στίχοι των τραγουδιών μου είναι βιωματικοί. Με ενδιαφέρει μέσα από αυτό που κάνω να συναντηθώ με τους άλλους, όχι με τεχνάσματα και «κατασκευές» αλλά με την αλήθεια μου.

 

 Σε μουσικές παραστάσεις, live ή όπου οι άνθρωποι μαζεύονται να ακούσουν μουσική εγώ παρατηρώ πως υπάρχει μια αυτόματη ένωση, μια ομαδική ψυχοθεραπεία ίσως, αν δεν είναι τραβηγμένος ο όρος. Εσύ το λαμβάνεις αυτό;

Ναι κι αυτό το οφείλω στους συναδέλφους μου Σάκη Κοντονικόλα (πιάνο) και Μάριο Ποδάρα (βιολί). Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζουν  οι μουσικές μας επιλογές. Ένα ρεπερτόριο που δεν το λες και του γλεντιού αλλά με έναν τρόπο μας συνδέει με το κοινό. Ένα κοινό που έρχεται για να ακούσει. Τις περισσότερες φορές είναι φίλοι, δικοί μας άνθρωποι, φίλοι φίλων κλπ. Γινόμαστε μια παρέα, ειδικά όταν και ο χώρος είναι φιλόξενος και υποστηρικτικός, επικρατεί ένα πολύ ωραίο κλίμα.

 

 Ποια είναι η μουσική σου πορεία ως τώρα; Και τι να περιμένουμε;

Ξεκίνησα να παίζω μουσική από τα φοιτητικά μου χρόνια, στη Φλώρινα. Έπαιζα σε κουτούκια και καφενέδες, αλλά τραγουδούσα και στις συναυλίες του ωδείου, με την πρώτη μου δασκάλα τραγουδιού Αντρέια Διδασκάλου. Έκανα μια μικρή παύση κι έπειτα συνέχισα παίζοντας και τραγουδώντας κυρίως ρεμπέτικα τραγούδια με το ντουέτο που φτιάξαμε «Κλεόδημος-Μαργαρίτα». Συνεργάστηκα με την επίσης δασκάλα μου στο τραγούδι, Μαρία Θωίδου, κάνοντας κάποιες συναυλίες με ένα σχήμα που ονομάσαμε «Εξαιρετικές στιγμές». Οι στιγμές ήταν πράγματι εξαιρετικές και ελπίζω πως θα έρθει η ώρα που θα ξαναπιάσουμε το νήμα.  Συμμετείχα επίσης σε κάποιες συναυλίες του Δημήτρη Ζερβουδάκη. Τον τελευταίο καιρό  έχω στραφεί  στην προσπάθειά μου να ολοκληρώσω τις ηχογραφήσεις του πρώτου μου δίσκου.

Πες μας δυο λόγια για τον πρώτο σου δίσκο.

Ο πρώτος δίσκος θα έχει τίτλο Τ’ αδύνατο. Έχω γράψει η ίδια τη μουσική και τους στίχους εκτός από ένα, στο οποίο έγραψε στίχους η Κατερίνα Ασημακοπούλου. Είναι τραγούδια βιωματικά, επηρεασμένα άλλοτε απ’ την παράδοση κι άλλοτε από έναν πιο σύγχρονο ήχο. Παίζονται ζωντανά εδώ κι αρκετά χρόνια.

Μόλις λίγες μέρες πριν έγινε μια πρώτη παρουσίαση του δίσκου που έρχεται διαδικτυακά. Πώς ήταν η εμπειρία;

Είχα πολύ άγχος γι’ αυτή την συναυλία γιατί δεν θα υπήρχε το κοινό ως φυσική παρουσία και θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να γεφυρώσουμε αυτή την απόσταση. Προσπαθήσαμε κι ελπίζω όσοι μας είδαν και μας άκουσαν να το χάρηκαν όσο εμείς. Σε καμιά περίπτωση μια διαδικτυακή συναυλία δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει μια συναυλία με κοινό, όμως αποφάσισα να κρατήσω τα καλά. Περάσαμε όμορφα κι επικοινωνήσαμε. Η συναυλία παραμένει αναρτημένη στο Facebookhttp://Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για όποιον θέλει να τη δει ή να την ξαναδεί.

 

Μαργαρίτα Λιτητάρη
Μαργαρίτα Λιτητάρη

 

” Με εμπνέει η δύναμη των συναισθημάτων”


 Σύστησέ μας την Μαργαρίτα Λιτητάρη .

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσα στον Άσπρο Κιλκίς. Σπούδασα τεχνολόγος γεωπονίας στη Φλώρινα και παράλληλα παρακολουθούσα μαθήματα τραγουδιού, ρυθμικής και κλασσικής κιθάρας στο Δημοτικό Ωδείο. Τα τελευταία 7 χρόνια ζω και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη.

 

 Τι αποτελεί έμπνευση για την Μαργαρίτα Λιτητάρη.; Πώς διαλέγεις για παράδειγμα τα θέματα των παραστάσεων ή τους στίχους των τραγουδιών σου;

Σκέφτομαι τί θα ήθελα να μου είχαν πει όταν ήμουν παιδί, τί με είχε ενοχλήσει και τί θα με έκανε να νιώσω πιο ελεύθερη κι έτσι έρχονται οι ιδέες για τα θέματα των παραστάσεων. Τους στίχους μου τους γράφω σε ανύποπτο χρόνο, παράλληλα φτιάχνω και τη μουσική. Με εμπνέει η δύναμη των συναισθημάτων και ο τρόπος που αυτά καθορίζουν τη ζωή μου, ακόμα και όταν «πολεμούνται» (τάχα) από τη λογική.

 

 Πώς διαχειρίζεσαι την «δυστοπική» πραγματικότητα του Κοροναϊού; 

Με ψυχραιμία και πολλά- πολλά αντισηπτικά… Σε προσωπικό επίπεδο το εφαρμόζω στα χέρια μου. Σε επαγγελματικό, μου έρχεται να το πιώ (γέλια). Δεν θα το πιώ εννοείται, αλλά περιμένω πως και πως τη στιγμή που θα επιστρέψουμε στη δουλειά μας και στις παραστάσεις μας.

 

 Ποια είναι η κατάσταση  για τους καλλιτέχνες στη χώρα  που ζούμε; Πώς βλέπεις την κατάργηση ή συρρίκνωση, έστω, των καλλιτεχνικών μαθημάτων στα σχολεία;

Η κατάσταση ήταν δύσκολη έτσι κι αλλιώς και πριν την πανδημία. Τώρα έγινε δυσκολότερη. Οι καλλιτέχνες είναι οι πρώτοι που αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από την εργασία τους και οι τελευταίοι που θα επιστρέψουν. Για τη συρρίκνωση των  καλλιτεχνικών στα σχολεία, νιώθω θυμό. Έχουν κάνει τα παιδιά ρομπότ και επιπλέον τους στερούν αυτή τη δυνατότητα έκφρασης και εκτόνωσης μέσα από τα καλλιτεχνικά.

Μαργαρίτα Λιτητάρη
Μαργαρίτα Λιτητάρη

 

 

Το Κουκλοθέατρο


 Μαργαρίτα , εκτός από την μουσική, υπάρχει και το  κουκλοθέατρο στη ζωή σου.  Πώς προέκυψε;

Προέκυψε το 2013, συμμετείχα στην ομάδα Ξέφρενη Χελώνα. Έγραφα τα τραγούδια των παραστάσεων και έπαιρνα μέρος και στην εμψύχωση. Σιγά σιγά κατάλαβα πως αυτός ο χώρος μου αρέσει πολύ. Είναι πολύ μεγάλη τύχη και ευλογία να δουλεύεις με παιδιά. Η ομάδα αυτή δυστυχώς δεν προχώρησε και από το 2017 ξεκίνησα την ομάδα Άρες Μάρες. Άρχισα να στήνω τις παραστάσεις με πολύ μεράκι και με την πολύτιμη βοήθεια της μητέρας μου Δήμητρας Λιτητάρη, που φτιάχνει τα σώματα και τα ρούχα για κάθε κούκλα. Έμαθα μετά από αρκετές προσπάθειες και πειραματισμούς να φτιάχνω τις μορφές, τους χαρακτήρες, αλλά χωρίς τη βοήθειά της το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο. Μιλώντας για την οικογένεια πρέπει να το πω,  πως τα σκηνικά και όλα τα γραφιστικά που σχετίζονται με το κουκλοθέατρο τα έχει αναλάβει ο αδερφός μου, Γιώργος Λιτητάρης. Στο κομμάτι της ερμηνείας και της εμψύχωσης τον πρώτο χρόνο ήταν μαζί μου η Ναταλία Λαμπαδάκη και τα τελευταία δύο χρόνια η Δωροθέα Μιχαήλ.

 

 Ποια ήταν η πρώτη δική σου επαφή με το κουκλοθέατρο; Έχεις μνήμες;

 Θυμάμαι τη μαμά μου να μας φτιάχνει κούκλες από ρολά κουζίνας και κάλτσες.  Είναι μια από τις πιο όμορφες αναμνήσεις που έχω. Οι παραστάσεις, το παιχνίδι, γινόταν στην αυλή του σπιτιού μας . Δεν έτυχε ποτέ όσο ήμουν μικρή να δω ζωντανά  κουκλοθέατρο από επαγγελματίες κουκλοπαίκτες, κι αν έχω δει, δεν το θυμάμαι. Μου άρεσε όμως πάρα πολύ η «Φρουτοπία» του Ευγένιου Τριβιζά με τις απίθανες κούκλες των Σοφιανών. Δεν θα ξεχάσω επίσης τη φοβερή κουκλοορχήστρα από «Του κουτιού τα παραμύθια».

 

 Δίνεις ψυχή και φωνή σε κούκλες. Έχει δύναμη αυτό που κάνεις. Περνάς μηνύματα. Το βλέπεις αυτό;

Είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσει η δουλειά μου. Την ίδια στιγμή είναι και κάτι που με αγχώνει. Μην περάσω λάθος το μήνυμα. Το παιδικό κοινό είναι το πιο δύσκολο και παράλληλα  το πιο ανοιχτό σε τέτοιου είδους ερεθίσματα. Τσεκάρω πολλές φορές τα κείμενα πριν παιχτούν. Όταν φτιάχνω ένα χαρακτήρα κακό, φτιάχνω και άλλους χαρακτήρες που είναι κάπου εκεί γύρω του και τον βοηθούν να ¨ημερίσει¨ (γέλια) και να βρει το δρόμο του. Τελειώνοντας η παράσταση,  θέλω τα παιδιά να αγαπούν όλες τις κούκλες.

 

 Ποιες οι αντιδράσεις του κόσμου; Θυμάσαι κάποια ξεχωριστή αντίδραση;

Μια από τις πιο δυνατές στιγμές την έζησα σε ένα θέατρο στη Βέροια. Ένα μικρό κορίτσι συνοδευόμενο από τη δασκάλα του ήρθε μετά την παράσταση για να αγγίξει τις κούκλες και να καταλάβει πως έμοιαζαν. Ο τρόπος που ακουμπούσε τα δάχτυλά της πάνω στα μαλλιά, στα ρούχα, στο πρόσωπο της κάθε κούκλας με συγκίνησε πολύ. Ήταν ένα πλάσμα γεμάτο ευγένεια και σεβασμό.  Η στιγμή που μου χάρισε ήταν τόσο πολύτιμη που με έκανε να δω πόσο ασήμαντοι ήταν οι λόγοι  που  δεν είχα τα κέφια μου, εκείνη την ημέρα.  Θα μπορούσα να σου πω πολλές ιστορίες, έχω εισπράξει πολλή αγάπη από τα παιδιά.

 

 Πόσο διαφέρει η στάση των μεγάλων από εκείνη των παιδιών σε μια παράσταση;

Τα παιδιά έχουν μια περιέργεια που με γλυκαίνει, πιστεύουν στη μαγεία της εμψύχωσης χωρίς να προσπαθήσουν. Συμβαίνει και με τους μεγάλους, αλλά συνήθως όσοι είναι γονείς, βλέπουν την παράσταση μέσα από τα παιδιά τους. Είναι υποστηρικτικοί και προσπαθούν να καθοδηγήσουν το παιδί, ειδικά αν είναι η πρώτη του κουκλοθεατρική εμπειρία. Κάποιοι, ευτυχώς πολύ λιγότεροι, πιστεύουν πως από τη στιγμή που το παιδί παρακολουθεί ένα θέαμα, εκείνοι μπορούν να καθίσουν αναπαυτικά την ώρα που το τέκνο τους τα κάνει λαμπόγυαλο (γέλια)

 

  Τι βρίσκεται πίσω από τις κούκλες;

Πίσω από τις κούκλες βρίσκονται ολόκληροι κόσμοι, ιστορίες που ζωντανεύουν. Συναισθήματα που θέλουν να εκφραστούν και να ζήσουν. Μακάρι να μπορούσα να πω μόνο αυτά και να τελείωνε εδώ η απάντησή μου. Συνεχίζω όμως λέγοντας πως πίσω από τις κούκλες υπάρχουν άνθρωποι. Η πολιτεία πρέπει να στηρίξει έμπρακτα τον πολιτισμό. Οι περισσότεροι από εμάς σήμερα βρισκόμαστε πίσω από κλειστές πόρτες.

 

Ποιος είναι ο Παναγιώτης Κουκλεντές;

Ο Παναγιώτης είναι η καινούργια μου παρέα. Το φιλαράκι μου. Φτιάχτηκε την περίοδο του εγκλεισμού με σκοπό να γίνει μια κούκλα δρόμου. Παίζαμε μαζί σχεδόν κάθε απόγευμα, όλο το καλοκαίρι στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης. Ο κόσμος το χαίρεται και έχουμε μια πολύ ωραία αλληλεπίδραση. Μας χαιρετάνε και τους χαιρετάμε, κάποιοι τον έχουν μάθει πια και λένε «Γεια σου Παναγιώτη μάγκα».

 

 Αν μπορούσες να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο σου στο μέλλον ποιο θα ήταν;

Όνειρο είναι, εντάξει; Θα ήθελα ένα τηλεχειριστήριο που να εξαφανίζει τους πολιτικούς όταν κάνουν πράγματα εις βάρος της κοινωνίας για να εξυπηρετήσουν προσωπικά και κομματικά συμφέροντα. Κι φυσικά, να είχα πολλές μπαταρίες για να του αλλάζω ( γέλια). Αν δεις το τζίνι λοιπόν να του το πεις! Προφανώς με ρωτάς για προσωπικά και επαγγελματικά όνειρα. Δεν ξέρω τι να σου πω, όλοι θέλουμε την αποδοχή. Μακάρι να την λάβω, μακάρι πολλοί νέοι άνθρωποι να βρουν το χώρο που τους αξίζει και να ανθίσει κάτι νέο.

 

Νιώθω πως είναι ευχή πολλών να ανθίσει κάτι νέο. Και δική μου ευχή Μαργαρίτα Λιτητάρη. Ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα!

 

Ευχαριστούμε πολύ την Μαργαρίτα Λιτητάρη για τη συνέντευξη.

  •  Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στο Κρητικό Καφενείο, στα Κάστρα ,στο Γεντί Κουλέ και στην παραλία Θεσσαλονίκης.
  •  Ευχαριστούμε το Κρητικό Καφενείο για την φιλοξενία
  • Φωτογραφίες: Κανέλλα Κληματσίδα

 

 

 

 

 


Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Σταυρούλα Γιώτη

Είμαι η Σταυρούλα Γιώτη...οι σπουδές μου είναι στην αρχαιολογία και στην διοίκηση πολιτισμικών μονάδων...αλλά η καρδιά μου και το μυαλό μου είναι στα βιβλία...στην ποίηση...τη μουσική...το γράψιμο...και άλλους μεγάλους έρωτες...

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;