Οικογενειακοί δεσμοί: αλυσίδες αγάπης ή εξάρτησης;

 

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

Όλοι γνωρίζουμε πως οι πυλώνες της ελληνικής κοινωνίας στηρίζονται πάνω στους οικογενειακούς δεσμούς. Με τον όρο “οικογενειακοί δεσμοί” εννοούμε τους δεσμούς ανάμεσα στον εαυτό μας και την πατρική μας οικογένεια. Κατά καιρούς, το μοντέλο αυτό συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης με την πατρική μας οικογένεια έχει να παρουσιάσει ομολογουμένως, πολλά οφέλη. Κάθε νόμισμα όμως έχει δύο όψεις. Είναι οι οικογενειακοί δεσμοί αλυσίδες αγάπης ή εξάρτησης; Ας το εξετάσουμε, λοιπόν…

πηγή εικόνας: PublicDomainPictures από το Pixabay.com

Μια μετακόμιση θα κάνω απ’ το σπίτι το παλιό

Η αλλαγή δεν είναι κάτι το απλό. Το πράγμα, γίνεται ακόμα δυσκολότερο όταν αποφασίσει κανείς να μετακομίσει και να βρεθεί σε διαμέρισμα οικογενειακής πολυκατοικίας. Εκεί έρχονται τα πάνω κάτω, όταν αντιμετωπίζεις καθημερινά οικογενειακούς δεσμούς είτε ως αγάπη είτε ως εξάρτηση σε πολλές τραγελαφικές καταστάσεις.

Δεν έχω καιρό για μπάρμπεκιου

Τι εννοώ με αυτό; Πατάς το κουμπί να έρθει το ασανσέρ, ανοίγεις την πόρτα για να μπεις και τι να δεις; Δύο κιλά κιμά και τρία κιλά μπριζόλες να προσγειώνονται στον όροφό σου. Κλείνεις την πόρτα για να δεις από το φωτάκι του ασανσέρ που πάνε. Ναι, προορίζονται για τον επάνω όροφο, όπου βρίσκεται το διαμέρισμα των «οικόσιτων παιδιών». Οπότε κι εσύ αποχαιρετάς το μοσχαράκι και κατεβαίνεις από τις σκάλες.

Πειρασμός στην είσοδο της πολυκατοικίας

πηγή εικόνας; http://pexels.com

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Άλλη μέρα, λες από μέσα σου «Δε θα πάρω το ασανσέρ γιατί με το “εκτελούνται μεταφορές” θα καθυστερήσω». Κατεβαίνεις από τις σκάλες και κατευθύνεσαι προς την είσοδο της πολυκατοικίας.  Λίγο πριν βγεις σε περιμένει ψηλό ανοξείδωτο δοχείο,  με τέσσερα κιλά τυρί φέτα. Αυτό το δοχείο-πρόκληση περιμένει κάποιο από τα «οικόσιτα παιδιά» να το ανεβάσει στον επάνω όροφο. Μα αφήνεις τέτοια λιχουδιά απροστάτευτη; Φεύγεις με τη νοερή μυρωδιά της φέτας στο στόμα..

Παροχές όπου κι αν στραφείς

Γυρνάς από τη δουλειά, για να βρεις στην είσοδο της πολυκατοικίας δυο εξάδες από εμφιαλωμένα νερά. Περιμένουν κι αυτά, τα «οικόσιτα παιδιά» του τρίτου ορόφου. Πας να χαλαρώσεις στον καναπέ σου, βλέποντας καμιά ταινία και ακούς τη «γιαγιά» να φωνάζει από κάτω στο θυροτηλέφωνο. Μήνυμα προς τον τρίτο όροφο: «Την έφερα την τούρτα για τα γενέθλια του εγγονιού».

πηγή εικόνας: http://pixabay.com

Στενές παρακολουθήσεις οικογενειακού τύπου

Ανοίγεις την πόρτα για να βγεις για καφέ και απ’ έξω σου έχουν «στήσει καρτέρι» τέσσερα ζευγάρια παιδικά μάτια. Η μαμά από τον επάνω όροφο σκούζει «Μα πώς βγήκατε τόσο κακομαθημένα και σας κυνηγώ παντού να σας βρω;»

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

Ιδιωτική ζωή “κρύψε και φώναξε”

Πας να κοιμηθείς στο ζεστό σου κρεβατάκι. Ακούς έντεκα το βράδυ το ασανσέρ να ανεβαίνει για να πάει η γιαγιά να κοιμηθεί με τη μαμά. O σύζυγος λείπει και φοβάται η κόρη με δυο παιδιά μόνη της στο σπίτι. Κι ας έχει η πόρτα του τρίτου ορόφου και η είσοδος της πολυκατοικίας κλειδαριά ασφαλείας. Τι θέλουν και τις βάζουν; Η γιαγιά είναι εκεί για εμάς. Τρέμετε σεκιουριτάδες.

Μεσημεριανό στο σπίτι; Άντε γεια…

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

Και καθημερινά το μεσημέρι, γυρνάς στο σπίτι σου από τη δουλειά  για να δεις το ίδιο σκηνικό. Μαμά και παιδιά ανεβαίνουν στο τζιπάκι για να πάνε στο γειτονικό χωριό των 6 χιλιομέτρων για να φάνε όλοι μαζί. Ναι, όπως κατάλαβες. Μεσημεριανό στο οικογενειακό τραπέζι με τη γιαγιά και τον παππού. Σπιτικό φαγητό, δωρεάν, με βόλτα. Τρία σε ένα. Τι είναι τώρα αυτό; Οικογενειακοί δεσμοί: αλυσίδες αγάπης ή εξάρτησης;

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες

Ύστερα, από όλο αυτό το πολιτισμικό σοκ, συνειδητοποιείς ένα πράγμα. Την απόλυτη εξάρτηση από την πατρική εστία με όλα τα βραχυπρόθεσμα οφέλη που αυτή μπορεί να συμπεριλαμβάνει.

Μια ζωή άνευ γονεϊκής υποστήριξης

Η απορία μου έγκειται περισσότερο στο τι θα συμβεί αν αυτά τα οικογενειακά στηρίγματα πάψουν κάποια στιγμή να υπάρχουν. Τι γίνεται όταν αποδέχεται  κανείς ότι απαιτεί πράγματα άνω των δυνατοτήτων του; Και διαπιστώνει ότι χωρίς βοήθεια τρίτων μελών  δε μπορεί να στηρίξει αυτές του τις επιλογές; Τρομοκρατούμαι και μόνο στην ιδέα του τι θα συμβεί αν για κάποιο δυνητικά λόγο, πέσει το δεκανίκι.

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

Υπολειπόμενος εαυτός

Τότε αυτό που θα μείνει θα είναι ένας εαυτός να υπολείπεται, γιατί θα έχει μάθει να στηρίζεται σε αλλονών πλάτες. Με προσδοκίες που δε θα μπορεί να υλοποιήσει μόνος του. Γιατί καλές οι βοήθειες. μετρήσιμες και καλοδεχούμενες. Όμως, το παιδί-ενήλικας δεν έχει μάθει να ανοίγεται μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνάμεις του. Έμαθε το μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνάμεις των γονιών του.

Εσαεί γαλακτισμός

Τελικά ο απογαλακτισμός δεν επέρχεται ποτέ. Εφόσον γίνεσαι γονιός και άλλοι ασχολούνται με τη δική σου τροφοδοσία και των παιδιών σου, αυτό μπερδεύει περισσότερο τους ρόλους. Ποιος είναι ο γονέας, ποιος είναι το παιδί…άγνωστο. Χώρια που έτσι, δίνει κανείς χώρο και δικαιώματα να επεμβαίνει ο κάθε τροφοδότης στη ζωή του.  Μπορεί να βάλει βομβιστικά λόγια στα ενδότερα της νεοσύστατης οικογένειας και να δημιουργήσει ρήξη στην ισορροπία του ζευγαριού. Το έγραψε άλλωστε κι η Αντζελίνα Τζολί στο περίφημο τατουάζ στην κοιλιά της:  «Ό, τι σε τρέφει σε καταστρέφει».

Συναισθηματικά (αλυσο)δεμένοι

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

Να μην αμελήσουμε όμως και τη συναισθηματική εξάρτηση των «δεμένων» οικογενειών. Όπου εκεί συναντούμε το εξής παράδοξο. Το παιδί για να “προικίζεται” με υλικά αγαθά και παροχές από την πατρική του οικογένεια αρχίζει να παίζει συμπληρωματικούς ρόλους. Κυρίως, παίζει το ρόλο του συναισθηματικού συντρόφου του ενός γονέα. Για να μη στενοχωρηθεί ο γονέας,  το παιδί-συναισθηματικός σύντροφος τον «νταντεύει» υποκύπτοντας στους συναισθηματικούς εκβιασμούς της αγάπης του. Οι οικογενειακοί δεσμοί με αυτό τον τρόπο οδηγούν στη συνεξάρτηση. “Έχω ευθύνη για το πως νιώθει ο γονέας μου” λέει το παιδί. “Εγώ είμαι ο υπεύθυνος για την ευτυχία του” συμπληρώνει . Και για τη δική του ευτυχία ποιος είναι υπεύθυνος; Αναρωτιέμαι..

Επικίνδυνη τριάδα

Αυτό όμως βάζει σε τρομερό κίνδυνο τη συνύπαρξη με τον πραγματικό σύντροφο. Ο σύντροφος σύντομα θα έρθει αντιμέτωπος με το τρίτο συγγενικό πρόσωπο στη σχέση. Κι όπως λέει ο ελληνικός λαός «στους δύο τρίτος δε χωρεί». Ο ασφαλής (χωρίς φόβο) νέος θα βάλει στην άκρη το γονέα και θα δώσει χώρο στη νέα σχέση να αναπτυχθεί.

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

 

Ο ανασφαλής νέος θα υποχωρήσει είτε από αδυναμία είτε από ενοχή στο «θέλω» του γονέα. Θα μας αποδείξει περίτρανα, το ποιος έχει το «πάνω χέρι» στις σχέσεις του.

Ψυχικός ευνουχισμός

Η έλλειψη άλλωστε πρωτοβουλίας είναι ένα δείγμα ανθρώπου που δεν ξέρει τι θέλει αφού δεν ξέρει ποιος είναι. Έχει επέλθει ο ψυχικός του ευνουχισμός. Ο ρόλος του είναι να παίζει τον ακόλουθο στο πρόγραμμα και τα θέλω των άλλων. Προτιμά να μην είναι πρωταγωνιστής στη ζωή του αλλά κομπάρσος στις ζωές των άλλων. Οι οικογενειακοί δεσμοί ως αλυσίδες αγάπης ή εξάρτησης έρχονται σε πρώτο πλάνο. Είναι και πιο «ασφαλές» άλλωστε. Αυτός που βγαίνει μπροστά παίρνει συνήθως και μέρος της ευθύνης της ζωής του. Είναι όμως ελεύθερος, ενώ ο άλλος κατά κάποια έννοια εγκλωβισμένος.

Κλουβί από “χρυσό”

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

Το ζήτημα είναι η τρομαχτική διαπίστωση ότι πολλοί είναι γύρω μας που επιθυμούν τη συναισθηματική και οικονομική σκλαβιά από γονείς. Δε θέλουν να είναι ανεξάρτητοι και παρουσιάζουν μια ψευδο-αυτονομία που άλλοτε επιτρέπεται από τους οικείους τους και άλλοτε όχι. Μέσα τους το μεταφράζουν ότι έχουν «υπηρέτες» στα θέλω τους. Η αλήθεια είναι όμως είναι ότι  δε μπορούν μόνοι τους να τα καταφέρουν. Ό, τι  επιτυγχάνουν γίνεται κατόπιν συμφωνίας με τους ανωτέρω. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια κάποιας μελλόνυμφης που σε πρόταση γάμου, ρώτησε τη μαμά της: «Μαμά, αν παντρευτώ θα μου μεγαλώσεις τα παιδιά;» Κι η μαμά «συνήνεσε». Πρόταση στην πρόταση, δηλαδή.

Ποιος παντρεύεται ποιον

Και το ερώτημα παραμένει μετέωρο στο μυαλό μου…Αν δε θέλει να βιώσει κάποιος τη χαρά της ανατροφής του παιδιού του γιατί το γεννά; Γιατί δεν ξεκόβει στον άλλο από την αρχή ότι δε θέλει να κάνει παιδιά; Γιατί βρίσκει έναν άνθρωπο υπεύθυνο κι όχι ένα διασκεδαστικό τύπο  για να ξεφαντώνει και να κάνει εκδρομές και lifestyle όλη την ώρα;

πηγή εικόνας: https://pixabay.com

Κάτι μου λέει ότι τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από όσο φαίνονται. Οι οικογενειακοί δεσμοί ελλοχεύουν τον κίνδυνο της εξάρτησης.

Εσείς τι λέτε;

πηγή εικόνας: http://pexels.com

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Μαρία Πολίτη

Αρκετά απασχολημένη να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο πέρα από το "Άδραξε τη μέρα", με ενδιαφέρει η διατύπωση ποικίλων θέσεων σε ζητήματα που άπτονται της ψυχολογίας και της κοινωνικής πραγματικότητας. Τρελαμένη cineholic και ανεκδιήγητη spoiler addict ταινιών, επιδίδομαι σε αναλύσεις τους με το δικό μου μοναδικό τρόπο.

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;