Απώλεια και συναισθήματα: μια σχέση αμφίδρομη

Απώλεια και πόνος

Η απώλεια αποτελεί δυστυχώς αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Όταν χάνουμε κάποιον που αγαπάμε πολύ, ίσως και περισσότερο από τον εαυτό μας, είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσουμε. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως ο άνθρωπος που αγαπάμε τόσο πολύ δεν υπάρχει πια. Ίσως να πάρει μερικά λεπτά, μέρες, εβδομάδες ή και μήνες και μέχρι να το δεχτούμε, σε κάποιες περιπτώσεις ίσως και περισσότερο. Ο άνθρωπος που γνωρίζαμε, που θυμόμασταν, που ήταν ζεστός, στοργικός, τρυφερός, γεμάτος αγάπη, τώρα είναι ένα άψυχο, νεκρό σώμα.

Όταν χάνεις κάποιον, περνάς από μια φάση όπου μετανιώνεις για πολλά. Κάθε μικροκαυγάς, κάθε λέξη ή πράξη σου που πλήγωσε τον αγαπημένο σου άνθρωπο, είτε εσκεμμένα είτε κατά λάθος, είτε είχες δίκιο είτε όχι, γιατί θα μετανιώσεις για κάθε λεπτό που πέρασε και το σπαταλήσατε με το να είστε θυμωμένοι, ενώ θα μπορούσατε να το είχατε εκμεταλλευτεί αλλιώς. Γιατί η αντίληψή σου για το χρόνο είναι τώρα διαφορετική. Και η κάθε σου στιγμή με τον άνθρωπο που αγαπούσες είναι μοναδική και πολύτιμη. Στιγμές. Αυτό έχουμε με τους ανθρώπους, αυτό μοιραζόμαστε.

Το να συνεχίζεις να ζεις όταν όλα φαίνονται κενά, άδεια κι ανούσια, δεν είναι κάτι εύκολο. Θα νιώθεις θυμό, με πολλούς ανθρώπους, με διάφορα πράγματα και καταστάσεις, με τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί να ζει ο «Χ» άνθρωπος κι όχι ο δικός σου; Ή ακόμα, γιατί να ζεις εσύ κι όχι εκείνος; Μπορεί να σου έχει περάσει κι αυτό από το μυαλό, πως η ζωή του ανθρώπου σου ήταν πιο σημαντική από τη δική σου, πως θα έδινες ευχαρίστως τη δική σου για να τον φέρεις πίσω. Η κάθε ζωή είναι σημαντική.

Αντιμετώπιση του πένθους

Δεν υπάρχει μαγική συνταγή για να ξεπεράσεις την απώλεια. Είναι μια πολύ ξεχωριστή και μοναδική εμπειρία για τον καθένα, και μέχρι να βιώσεις μια τέτοιου είδους απώλεια, που κάνει την ψυχή σου να πονάει βαθιά, δεν μπορείς να αντιληφθείς το μέγεθος αυτού του πόνου. Και παρόλο που δεν θα είσαι ποτέ πια ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος, αυτό δεν σημαίνει ότι η ζωή σου σταματάει εδώ. Θα ωριμάσεις μέσα από αυτήν τη διαδικασία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τα 5 στάδια της απώλειας

Όταν βιώνουμε απώλεια, περνάμε τα 5 στάδια του πένθους: άρνηση, θυμό, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή. Ωστόσο, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή που να ορίζει με ακρίβεια ότι πέρασες το ένα στάδιο και προχωράς στο επόμενο. Υπάρχουν πισωγυρίσματα, γιατί πρόκειται για ανθρώπινα συναισθήματα.

Τη μια μέρα μπορεί να βιώνεις θυμό, την επόμενη να πέσεις σε θλίψη, έπειτα να νιώθεις άρνηση, γιατί δυσκολεύεσαι να δεχτείς την πραγματικότητα που βιώνεις και μετά να περάσεις στη διαπραγμάτευση και την αποδοχή. Κι έπειτα, να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος, μέχρι να το ξεπεράσεις «οριστικά». Αναλόγως τον άνθρωπο και την απώλεια, κάποιοι θα παραδεχτούν πως δεν έκλεισε ποτέ μέσα τους το κεφάλαιο του πένθους, κάποιοι απαντούν το αντίθετο…

Είμαστε άνθρωποι. Είμαστε ευάλωτοι και δυνατοί ταυτόχρονα. Το μυστικό, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, είναι να μη σταματάμε ποτέ να παλεύουμε. Να μην παραιτούμαστε. Όταν πέφτουμε, όταν σπάμε τα μούτρα μας, να παίρνουμε το χρόνο που μας χρειάζεται για να ξαναβρούμε την ανάσα μας και να σηκωθούμε με μεγαλύτερη δύναμη.

 


Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Μαριλένα Γιαννακοπούλου

Κάνοντας τις σπουδές μου στην Γαλλική φιλολογία, με πάθος και δέος, χωρίς όμως να ξεχνάω την αγάπη μου για το γράψιμο ξεκίνησα σιγά σιγά να κάνω τα βήματα μου πάνω στην αρθρογραφία. Τώρα πια δε μπορώ να θυμηθώ πως ήμουν πριν απ' αυτό και δεν θα ήθελα να το σταματήσω ποτέ. Αν μη τι άλλο όλοι πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρα μας κι όταν γίνουν πραγματικότητα να μην τα αφήσουμε για τίποτα.

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;