ΟΑΣΘ 2019: Αν δεν μπορείτε να το δουλέψετε, κλείστε το

SHARE

Πηγή εικόνας: tanea.gr


9 Ιουνίου 2019, Θεσσαλονίκη και το accuweather στο κινητό δίνει 35 βαθμούς.

Επιβιβάζομαι στο λεωφορείο 33 με κατεύθυνση το κέντρο της πόλης. Το 33 είναι ένα σχετικά μικρό λεωφορείο αλλά συνήθως πολυπληθές. Η ζέστη μέσα στο όχημα είναι ανυπόφορη (κι ακόμα είναι Ιούνιος) και αμέσως παρατηρώ ότι τρία από τα μπροστινά παράθυρα είναι κλειστά. Ζητάω από τον νεαρό δίπλα μου να ανοίξει ένα – δοκίμασα ήδη, μου απαντά, δεν ανοίγουν.

Προσπερνάω τον κόσμο (φοιτητές, γιαγιάδες και πάσης ηλικίας άνθρωποι) και πηγαίνω στον οδηγό. – Είναι εύκολο να ανοίξετε τον κλιματισμό γιατί τρία από τα παράθυρα του μπροστινού τμήματος δεν ανοίγουν (το μπροστινό τμήμα έχει στο σύνολο 6 παράθυρα); Απαντά ευγενικά και κουρασμένα: Δεν υπάρχει κλιματισμός. Δεν δουλεύει. Δοκιμάστε τα παράθυρα. -Τα δοκιμάσαμε, απαντώ. – Δύο μπροστινά δεν ανοίγουν, επισημαίνει μόνος του. Τρία, προσθέτω εγώ. – Κοπέλα μου ο κλιματισμός είναι χαλασμένος. Μας λένε να πάμε να πάρουμε άλλα οχήματα, ποια άλλα οχήματα, στα περισσότερα έτσι είναι η κατάσταση. Φρέον δεν έχει το κλιματιστικό, πώς να δουλέψει.

Το 2018, αν θυμάμαι καλά, ξεκίνησαν να αραιώνουν τα δρομολόγια

κι οι επιβάτες άρχισαν να κρέμονται από τα υπερχειλισμένα λεωφορεία. Σαφώς τότε, η αστική συγκοινωνία έπαψε να προσφέρεται σε εγκύους, ηλικιωμένους ή γενικώς ανθρώπους με κάποια σχετική ευπάθεια, γιατί κατέστη σχεδόν επικίνδυνη η επιβίβαση σε ώρες αιχμής. Σχεδόν αποκλείστηκε δηλαδή ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων της πόλης από την ήδη ελλειπή, μοναδική συγκοινωνία.

Οι υπόλοιποι πολίτες, κι ίσως κι αυτοί οι ευπαθείς, συνέχισαν να παίρνουν το λεωφορείο μιας που ήταν το μοναδικό μέσο μαζικής συγκοινωνίας, αναγκαίο για τόσες καθημερινές δραστηριότητες. Συνέχισαν να ανέχονται και να υπομένουν την “κονσέρβα” και τα ελλειπή δρομολόγια. Μια μέρα, αρχές Δεκεμβρίου 2018 ανέβηκε στο 5 με κατεύθυνση από το κέντρο προς τα ανατολικά, μια γιαγιά οριώμενη. Η γιαγιά οριώταν γιατί περίμενε μια ώρα το λεωφορείο. Μια ώρα. Και όχι, αυτό δεν είναι εξαίρεση δυσλειτουργίας, καθώς συχνά πυκνά τα κακοσυντηρημένα οχήματα σταματάνε στη μέση της διαδρομής.

Advertisement

Η γιαγιά αλλά και τόσοι άλλοι επιβάτες κατά καιρούς,

παραπονούνταν στους οδηγούς για την πληθώρα των απογοητευτικών υπηρεσιών (οι οποίοι, όσες φορές έχω πετύχει σε ανάλογο συμβάν, συμπάσχουν και κατανοούν την κατάσταση), οι οδηγοί ήταν αναρμόδιοι, παρέπεμπαν στη γραμμή παραπόνων του ΟΑΣΘ. Κι η γραμμή παραπόνων αναρωτιέμαι, παρ’ όλα αυτά, μήπως κατέστη ένας ακόμα “βολικός μεσάζων” προκειμένου τα αιτήματα και τα παράπονα να χαθούν κάπου στην μετάφραση, στην διαδρομή από τον οδηγό μέχρι την διοίκηση του ΟΑΣΘ (;)

Κι όλα αυτά στα μέσα μεταφοράς που οι κερματοδέκτες δεν δίνουν, και δεν έδιναν ποτέ από τότε που εγκαταστάθηκαν, ρέστα, κάτι που σ’ όλα τα χρόνια που έχω συναντήσει οποιουδήποτε είδους συναλλακτικό κερματοδέκτη, δεν έχω ξαναδεί ποτέ, πουθενά. Και θα αφήσω απ’ έξω τα ντουμάνια μαύρου καπνού που διοχετεύονται στον αέρα που εσύ κι εγώ αναπνέουμε, τα νερά που στάζουν όταν βρέχει κλπ κλπ.

Ξεκίνησα ξανά να παίρνω το λεωφορείο

(είχα σταματήσει ακριβώς εξ αιτίας των αναφερόμενων λόγων) γιατί δεν άντεχα να κατεβαίνω στο κέντρο, στην δουλειά μου με το αμάξι και είμαι ευγνώμων που το έκανα, γιατί μπόρεσα να διαπιστώσω και να ζήσω ιδίοις όμμασι μια κατάσταση θλιβερή και χρονίζουσα, που πατά πάνω σε μια βασική ανάγκης της πόλης και των κατοίκων της. Μάλιστα η κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από το προφανές, καθώς όταν σε μια ολόκληρη πόλη υπάρχει τέτοιο μείζον πρόβλημα, εύκολα πυροδοτείται η πόλωση, η μισαλλοδοξία και διάφορες εν γένει παθογένειες που δε θέλουν και πολύ για να βγουν στην επιφάνεια, και είμαι σίγουρη ότι όσοι μετακινήστε με αστικό, ξέρετε σε τι αναφέρομαι.

Ας μην προτρέξουμε να ρίξουμε ευθύνη στους οδηγούς, είναι φτηνό και λαϊκιστικό να δακτυλοδείχνουμε εύκολα υπαλλήλους που βρέθηκαν κι αυτοί εν μέσω αυτής της κατάστασης και που πολλές φορές εισπράττουν αδίκως όλη την αγανάκτισή μας. Ούτε σαφώς τραγικές απόψεις όπως το «να μη κάνουν άλλο αυτή τη δουλειά τότε» είναι δυνατόν να εκφέρονται ως επιχειρήματα. Ας φροντίσουμε αντ’ αυτού να διοχετεύσουμε την ενέργειά μας σε ουσιαστική προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος.

Advertisement

Ως αρθρογράφος στο maxmag,

μου δόθηκε ένα βήμα να εκφράσω τις σκέψεις μου, να υπερασπιστώ όσα πιστεύω, να κάνω ό,τι μπορώ κι αυτή η δημόσια παράθεση της κατάστασης, η καταγγελία της, αυτό τον σκοπό έχει. Ο καθένας μας όπως μπορεί, αλλά σίγουρα όχι με τραμπουκισμούς. Στο σχολείο διδασκόμασταν την αγάπη στα κοινά. Αυτή η αγάπη δεν εξαρτάται από πολιτικές περιστάσεις, ούτε καθορίζεται από αυτές. Πηγάζει από την ανάγκη και την διάθεση συμβίωσης, από την διάθεση να φτιάξουμε όπως μπορούμε λίγο καλύτερα τα πράγματα, ασχέτως αν μας δόθηκαν σαθρά.

Το παραμύθι συνεχίζεται, κι όταν ο κόσμος ψάχνει να βρει κακό λύκο, δεν τον βρίσκει. Δεν υπάρχει κακός λύκος προσδιορίσιμος. Υπάρχουν οι επίτηδες αόριστοι «αυτοί», όπως τους περιέγραφε ο Τζων Στάινμπεκ στα Σταφύλια της Οργής, ακριβώς για να μη μπορείς ποτέ να εστιάσεις το πρόβλημά σου ή την λύση του. Ακόμα χειρότερα δε, όταν μιλάμε για πρόβλημα όλων των κατοίκων μιας πόλης. Όμως, ακόμα κι αν φαινομενικά δεν υπάρχει υπεύθυνος, στην πραγματικότητα υπάρχει. Για ‘μένα και για τους υπόλοιπους κατοίκους της πόλης που δεν εισακούονται απ’ ότι φαίνεται πουθενά οι εκκλήσεις μας εδώ και πολύ καιρό τώρα, υπεύθυνος είναι η διοίκηση αυτού του οργανισμού. Και το λέω εν πλήρη επιγνώσει της λέξεως «υπεύθυνος» και «ευθύνη». Μεγάλα παιδάκια είμαστε, ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε ή να φοβόμαστε να πούμε ποιος έχει οριστεί υπεύθυνος για κάτι.

Αν εγώ στη δουλειά μου δεν κάνω αυτά για τα οποία πληρώνομαι να κάνω,

ως υπεύθυνη της θέσης μου θα λογοδοτήσω κάπου, θα κριθώ. Εσείς κύριοι ΟΑΣΘ, αναρωτιέμαι που λογοδοτείτε. Φτάνω να αναρωτιέμαι αν  το υπουργείο συγκοινωνιών γνωρίζει το πρόβλημα. Κι αν το γνωρίζετε αντιλαμβάνεστε ότι το ήδη ελλιπές, μοναδικό μέσο της πόλης υπολειτουργεί; Σας καίγεται κανένα εναπομείναν καρφί γι’ αυτό; Εύχομαι πραγματικά να μην κορυφωθεί αυτή η κατάσταση με κανένα ανεπιθύμητο συμβάν, γιατί και τότε εσείς θα ‘στε οι υπεύθυνοι αλλά, ως είθισται, άλλοι θα την έχουνε πληρώσει.

Advertisement

Οι ίδιες σκέψεις περνούν κάθε μέρα από το μυαλό όλων μας, απλά εγώ έχω την ευκαιρία να τις εκφράσω και αυτό κάνω: Αν δεν μπορείτε να το λειτουργήσετε το μαγαζί κλείστε το και μην εκμεταλλεύεστε την ανάγκη του κόσμου, γιατί όλη αυτή η μεταχείριση είναι χυδαιότητα. Κι αν σας προσβάλλω, αναλογιστείτε πως εσείς μας προσβάλλετε πρώτους καθημερινά και μαζικά.

Δεν δέχομαι να ακούσω οικονομικά αντεπιχειρήματα από επιχείρηση όπου τα εκδοτικά δεν δίνουν ρέστα και όπου σε ένα σχετικά μικρό λεωφορείο όπως το 33 που περνάει περίπου κάθε 20 λεπτά ανεβαίνουν κατά μέσο όρο 50 άτομα, τουτέστιν πολύ απλοϊκά 50*1=50 ευρώ * 60 δρομολόγια ημερισίως (περίπου – έχω βάλει λιγότερα γιατί ποτέ δεν πραγματοποιούνται όλα…) μας κάνει 3000 και ο νοών ας κάνει τα μαθηματικά, και δεν συμπεριλαμβάνω τα τεράστια κέρδη από τις διαφημίσεις που ντύνουν τα λεωφορεία.

Παρόμοια άρθρα που μπορεί να σ’ενδιαφέρουν:

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

She has a dream to travel all across the USA but at nights she travels the galaxy... | Grammar nazi από κούνια με σπουδές στην πληροφορική, το design και τα παιδαγωγικά, φύσει βουκολική και ανικανοποίητη, αγάπησα κάποτε τον δρόμο κι από τότε ασφυκτιώ στην αδράνεια. Είμαι κατά κυριολεξία ερωτευμένη με την μουσική, διδάσκω design & creative thinking, μισώ τον χειμώνα και την πολιτική ορθότητα και πεθαίνω να δω μια νύχτα τ' αστέρια του Νότου. ~ A summer soul, a child pledged to summer needs only gasoline ~

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG