Περισσότερο άρωμα καλοκαιριού. Από τον Αλμπέρτο Σαμπάχ

SHARE

Η ζέστη ήταν έντονη και είχε νηνεμία. Η θάλασσα ήταν ήρεμη εκτός από τις στιγμές που διέρχονταν τα κρις κραφτ.

Η μικρή Μαίρη κολυμπούσε στη θάλασσα φορώντας τα μπρατσάκια της, με τη μητέρα της να την επιβλέπει από κοντά.

«Μπορώ να πάω στα βαθιά;»

«Είσαι μικρή ακόμα για να πας στα βαθιά. Έχει και διάφορα κρις κράφτ που περνούν και κινδυνεύεις να σε χτυπήσουν!», της απάντησε η Μαρίνα.

«Και πότε θα μπορέσω να πάω στα βαθιά;»

«Σε λίγο καιρό, όταν μεγαλώσεις και αν είσαι φρόνιμο κορίτσι θα πας στα βαθιά».

«Γιατί να μην μπορώ να πάω μόνη μου τώρα;» είπε και άρχισε να κλαίει.

«Μα, αγάπη μου γλυκιά, σου εξήγησα μόλις τώρα το λόγο».

«Εγώ θα πάω στα βαθιά και θα το δεις», απάντησε με δήθεν μουτρωμένο βλέμμα.

«Αυτό θα το δούμε», μουρμούρισε μέσα από τα δόντια της η Μαρίνα, έχοντας και μια αυξανόμενη ανησυχία.

Ο κόσμος ήταν πολύς μέσα στη θάλασσα και όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν. Η Μαρίνα έψαξε να βρει το σύζυγό της, ο οποίος διάβαζε στον ίσκιο την εφημερίδα του. Παράλληλα, είχε το νου της στην κόρη τους, η οποία ήταν τετραπέρατη.

Μόλις βρήκε το Μιχάλη, του έκανε κάποια νοήματα, για να μπει μέσα στη θάλασσα. Παρότι δεν απείχαν μεγάλη απόσταση, ήταν πολύ δύσκολο να ακουστούν λόγω της μεγάλης φασαρίας. Τελικά τον είδε να σηκώνεται και να βγάζει την μπλούζα του.

Ξαφνικά η Μαρίνα συνειδητοποίησε ότι της είχε ξεγλιστρήσει η Μαίρη. Γυρνάει γύρω γύρω φωνάζοντας: «Μαίρη», «Μαίρη», αλλά τίποτα. Καθώς κοιτούσε, είδε το στρώμα, αλλά επέπλεε μόνο του.

Τότε άρχισε να την κυριεύει πανικός. Κοιτούσε γύρω γύρω και δεν ήξερε προς τα που να πάει. Άρχισε να κολυμπάει προς μια κατεύθυνση, αλλά εξαιτίας της πολυκοσμίας χάθηκε και δε θυμόταν ούτε το σημείο όπου έχασε την κόρη της.

Advertisement

Μετά θυμήθηκε το διάλογο που είχαν λίγο νωρίτερα και άρχισε να κολυμπάει προς τα βαθιά. Στο βάθος διέκρινε μια μικρή φιγούρα που έμοιαζε ή νόμιζε ότι μοιάζει με την κόρη της. Καθώς κολυμπούσε, είδε ένα κοριτσάκι και πήγε να το πιάσει. Μόλις του φώναξε «Μαίρη», εκείνο γύρισε, αλλά δυστυχώς δεν ήταν η κόρη της.

Συνέχισε να κολυμπάει. Πλέον βρισκόταν στα βαθιά και δεν πάτωνε. Από τον πανικό και την ανησυχία της μπήκε κάνα δυο φορές μέσα στο νερό και ήπιε νερό. Βγήκε έξω αμέσως βήχοντας.

«Ηρέμησε» σκέφτηκε. «Μην πανικοβάλλεσαι, όλα θα πάνε καλά». «Θα τη βρω και θα είναι καλά», έλεγε και ξανάλεγε.

Τώρα είχε ξανοιχτεί πέρα από το σημείο όπου είχε τις σημαδούρες. Η φιγούρα ακόμα φαινόταν αλλά άρχισε να πιστεύει ότι ήταν παράλογο να έχει φτάσει ως εκεί μόνη της η κόρη της και να κολυμπάει τόσο άνετα.

Εκείνη τη στιγμή πέρασαν με μεγάλη ταχύτητα δύο συνεχόμενα κρις κραφτ ακολουθούμενα από τον κόσμο που έκανε «μπισκότο». Η Μαρίνα αναρωτιόταν που έβρισκε ο κόσμος την ευχαρίστηση να κάνει τέτοια σπορ, καθώς μόνο στην ιδέα αναγούλιαζε.

Τώρα, όμως, δεν είχε καθόλου χρόνο να σκεφτεί. Έπρεπε να δράσει γρήγορα. Το μυαλό της δούλευε πυρετωδώς. Προσπαθούσε να θυμηθεί μέσα στην αχανή θάλασσα πού θα μπορούσε να βρίσκεται η κόρη τους.

Παρότι το άγχος την κυρίευε, προσπάθησε να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία της. Τότε έκανε μια βουτιά για να δροσιστεί.

Βγαίνοντας από τη βουτιά, έκανε άλλη μία γιατί κάτι διέκρινε στον πάτο. Στην αρχή νόμισε ότι ήταν κάτι απροσδιόριστο, κάποιο αντικείμενο, ίσως μια σακούλα. Όταν, όμως, ξαναβούτηξε, έπαθε σοκ με αυτό που αντίκρισε.

Στον πάτο της θάλασσας βρισκόταν η κόρη της. Αμέσως άρχισε να φωνάζει με όλες της τις δυνάμεις προς την παραλία. «Βοήθεια!! Κάποιος να βοηθήσει! Το παιδί μου!»

Advertisement

Φώναζε συνέχεια και κουνούσε απεγνωσμένη τα χέρια της προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή. Πράγματι, σε ελάχιστο χρόνο, που σε εκείνη φάνηκε αιώνας, αρκετοί άνδρες μπήκαν μέσα στα βαθιά και ήρθαν να τη σώσουν.

«Όχι εμένα! Το παιδί μου είναι στον πάτο της θάλασσας! Να εκεί είναι! Σώστε τη, σας παρακαλώ», έλεγε και έκλαιγε με λυγμούς.

«Το παιδί μου! Όχι να μου πνιγεί το παιδί μου! Σας παρακαλώ, σώστε το!»

«Ηρεμήστε κυρία μου», προσπάθησε ένας κύριος να την καλμάρει. «Θα τη σώσουν. Είναι έμπειροι και ικανοί διασώστες και γνωρίζουν από αυτά».

Στο μεταξύ οι διασώστες είχαν βρει τη μικρή και την κουβαλούσαν στην παραλία κάνοντάς της τεχνητή αναπνοή.

«Αχ, αλήθεια το λέτε αυτό; Πώς το ξέρετε;»

«Μα είναι ολοφάνερο από τα μαγιό και το σωσίβιο που κρατάνε στα χέρια τους. Εξάλλου έρχομαι κάθε χρόνο εδώ και τους βλέπω τακτικά. Έχουν σώσει πολύ κόσμο. Μην ανησυχείτε».

Τώρα μόλις τους πρόσεξε η Μαρίνα, καθώς πήγαινε προς τα έξω. Πράγματι, φορούσαν κόκκινα μαγιό και ήταν πολύ καλογυμνασμένοι. Σχεδόν ούτε κατάλαβε πότε βρήκαν την κόρη της και την έβγαλαν έξω.

Τώρα η μισή παραλία είχε μαζευτεί γύρω από τη μικρή Μαίρη. Οι διασώστες της έκαναν διαρκώς τεχνητή αναπνοή και φώναζαν κατά διαστήματα στον κόσμο να κάνει πέρα για να μπορέσει η μικρή να αναπνεύσει.

Ωστόσο, η μικρή δεν ξυπνούσε. Τότε ένας κύριος, με απόλυτα ήρεμο τόνο, είπε στους διασώστες.

«Συγγνώμη, μου επιτρέπετε να περάσω; Γνωρίζω μια τεχνική που μπορεί να σας βοηθήσει στο έργο σας.»

Οι διασώστες κοίταξαν καλά καλά τον κύριο. Ήταν κοστουμαρισμένος και φορούσε ρούχα σαν να βρισκόταν σε μια επίσημη εκδήλωση. Έδειχνε γύρω στα 50, φορούσε μαύρα γυαλιά και ήταν καραφλός με μεγάλα καστανά μάτια. Ωστόσο ξεχώριζε πάνω απ’ όλα η ψυχραιμία του.

Advertisement

«Παρακαλώ περάστε. Αν μπορείτε να βοηθήσετε, έχει καλώς. Χρειαζόμαστε κάθε βοήθεια.»

Τότε οι διασώστες και ο κόσμος έμειναν άναυδοι. Ο κύριος βρισκόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο και ήταν τυφλός, όπως πρόσεξαν από το ραβδάκι που χρησιμοποιούσε για να τον καθοδηγεί.

Αμέσως ο κόσμος άνοιξε πέρασμα προκειμένου να περάσει ο κύριος. Εκείνος μόλις έφτασε κοντά στο κοριτσάκι άρχισε να το ακουμπάει με το ραβδάκι σε διάφορα σημεία.

Όλοι κρέμονταν από τα χείλη του. Αφού ακούμπησε το ραβδάκι σε διάφορα σημεία, ο κύριος είπε ήρεμα.

«Μπορώ να μιλήσω με τους γονείς»;

Εκείνη τη στιγμή ακριβώς κατέφθασε η Μαρίνα τρέμοντας από την αγωνία της.

«Που… που είναι η κόρη μου; Είναι ζωντανή;»

Οι διασώστες της την έδειξαν και απάντησαν με ένα νεύμα ότι έκαναν ότι μπορούσαν. Μετά έδειξαν τον κύριο.

«Ποιος είναι ο κύριος;», ρώτησε η Μαρίνα.

«Επιτρέψτε μου να συστηθώ. Λέγομαι Οράτιος Βούκσεβιτς και μόλις εξέτασα την κόρη σας. Πείτε μου, σας παρακαλώ. Έχει η κόρη σας πρόβλημα στην καρδιά;»

«Ναι, έχει μια αδύναμη βαλβίδα. Μα πώς …»

« Έχει αδύναμους πνεύμονες ή κάποια πάθηση;»

«Ναι, μα πώς εσείς το …»

«Έχει αλλεργία στα ψάρια;»

«Ναι, δεν μπορούμε να την ταΐσουμε τίποτα σχετικό. Μα πώς τα γνωρίζετε όλα αυτά;»

«Αγαπητή μου κυρία, υπάρχουν πράγματα εκεί έξω που ο κοινός νους, η λογική και η επιστήμη δεν μπορούν να εξηγήσουν. Ας πούμε ότι διαθέτω ειδικές θεραπευτικές ικανότητες».

«Τι εννοείτε;»

«Σε ένα λεπτό, η κόρη σας θα ξυπνήσει μόνη της και δε θα θυμάται τίποτα από όσα συνέβησαν. Αν και κόντεψε να πνιγεί, εντόπισα τα σημεία όπου ήταν μπλοκαρισμένη η ενέργειά της και την ξεμπλόκαρα. Σε λίγα δευτερόλεπτα θα είναι ζωντανή και δε θα υποφέρει ούτε από την καρδιά, ούτε από τους πνεύμονές της πια.»

«Τι μου λέτε; Μα αυτά είναι ανήκουστα! Πως τολμ…»

Η Μαρίνα δεν ολοκλήρωσε ποτέ τη φράση της καθώς εκείνη τη στιγμή η Μαίρη έβγαλε βήχοντας νερό από τους πνεύμονές της. Όλοι είχαν μείνει άναυδοι και χάζευαν τον μυστηριώδη κύριο.

Η Μαρίνα δεν πίστευε στα μάτια της. Κοιτούσε μια την κόρη της, μια τον κύριο και δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Τελικά αγκάλιασε σφιχτά τη Μαίρη.

«Αγάπη μου, πόσο με κατατρόμαξες! Αχ, πόσο χαίρομαι που είσαι ζωντανή! Πήγε η ψυχή μου στην Κούλουρη αλλά χαλάλι σου!»

Γύρισε να ευχαριστήσει τον κύριο, αλλά αυτός είχε εξαφανιστεί. Ρώτησε πολύ κόσμο στην παραλία αν τον είχαν ξαναδεί εκεί αλλά κανείς δεν τον θυμόταν.

Στο τέλος ρώτησε και το Μιχάλη.

«Εσύ πού ήσουν τώρα που παραλίγο να πνιγεί το παιδί μας;»

«Εγώ; Τίποτα δεν έκανα, απλά ειδοποίησα τον Οράτιο να πάει να τη σώσει».

«Τον Οράτιο; Τι εννοείς; Γνωρίζεις προσωπικά τον κύριο που έσωσε την κόρη μας;»

«Ακριβώς αυτό εννοώ. Εγώ τον ειδοποίησα να έρθει».

«Μα, πώς; Τι εννοείς; Αφού κανείς δεν τον έχει ξαναδεί τριγύρω».

«Δεν ήρθε με τον τρόπο που καταλαβαίνουμε εμείς οι κοινοί θνητοί. Άσε καλύτερα. Είναι πράγματα που και να στα εξηγήσω δε θα τα καταλάβεις. Σημασία έχει ότι έσωσε την κόρη μας, έτσι δεν είναι;»

«Τι να πω… δεν ξέρω. Μάλλον έχεις δίκιο, τελικά», αναφώνησε ανακουφισμένη.

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Η στήλη #egrapsa φιλοξενεί κείμενα όσων νιώθουν την ανάγκη να επικοινωνήσουν τις σκέψεις, τις απόψεις και τα συναισθήματά τους μέσω του γραπτού λόγου. Οι αναγνώστες μας σχολιάζουν την επικαιρότητα, διατυπώνουν τους προβληματισμούς τους και εκφράζουν τη δημιουργικότητα τους μέσα από μικρές ιστορίες.

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG