Athens
8°
clear sky
Υγρασία: 62%
Άνεμος: 4m/s Β
Ανώτερη 9 • Κατώτερη 6
Weather from OpenWeatherMap
MAXMAG | Επικαιρότητα, Κόσμος, Πολιτισμός, Διασκέδαση, Ομορφιά

Ο θρύλος του Άνακιν της Little Hope Flags

 

Πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν οι άνθρωποι έμεναν ακόμα σε μικρά χωριά και τσίγκινες καλύβες, υπήρχε ένα μικρό αγόρι που το έλεγαν Άνακιν. Ο Άνακιν ζούσε ολομόναχος σε ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι λίγο έξω από το χωριό, και ήταν πάντοτε ένα χαμογελαστό μα σιωπηλό παιδί. Κανείς δεν τον είχε ακούσει να μιλάει ποτέ, και πολλοί χωρικοί πίστευαν ότι το μικρό αγόρι δεν είχε φωνή.

Κάθε πρωί, αμέσως μόλις έσκαγαν πίσω από το βουνό οι πρώτες αχτίδες του ήλιου, το μικρό αγόρι ξυπνούσε, έπαιρνε τον μεγάλο παλιό κουβά του, και περπατούσε μέχρι τη λίμνη, μερικά χιλιόμετρα έξω από το χωριό. Τον γέμιζε γρήγορα με νερό, και τον κουβαλούσε με αργά βήματα μέχρι το πηγάδι στην κεντρική πλατεία. Καθώς το πηγάδι ήταν βαθύ και οι χωριανοί χρησιμοποιούσαν όλο το νερό για τους ίδιους και τα ζώα τους, ο Άνακιν πηγαινοερχόταν πολλές φορές ως τη λίμνη. Παρόλο που ο κουβάς ήταν βαρύς, και η διαδρομή μεγάλη, ο Άνακιν δε σταματούσε το κουβάλημα παρά μόνο όταν γέμιζε το πηγάδι μέχρι πάνω. Μόνο τότε ξαπόσταινε, όταν ο ήλιος είχε πια φτάσει στην κορύφωση του.

Έτσι όπως ήταν ιδρωμένος και ζεσταμένος, ο Άνακιν βουτούσε βαθιά μέσα στη λίμνη για να δροσιστεί. Αν κοίταζε κάποιος στο βυθό, δε θα μπορούσε να διακρίνει το μικρό αγόρι, σαν να είχε γίνει ένα με τα υπόλοιπα πλάσματα του νερού.

Όταν πια έβγαινε έξω μετά από αρκετή ώρα, τίναζε τα μακριά ξανθά μαλλιά του, και ξάπλωνε στο χώμα, με το γρασίδι να γαργαλάει την πλάτη του. Καθώς έσκαγαν πάνω στο κατάλευκο δέρμα του οι αχτίδες του ήλιου, το σώμα του λαμπύριζε ολόκληρο σαν πολύτιμο πετράδι.

Ο Άνακιν έμενε έτσι ξαπλωμένος για ώρα, και γυρνούσε πίσω στο χωριό όταν είχε πλέον μεσημεριάσει για τα καλά. Εκείνη την ώρα, που όλοι οι χωρικοί κοιμόντουσαν, το μικρό αγόρι μπορούσε να κάνει μια μεγάλη ήσυχη βόλτα. Καμιά φορά, τάιζε κάποια περαστική γάτα, και άλλοτε πότιζε ένα μισοξεραμένο λουλούδι.

Παρόλο που ο Άνακιν ήταν ένα μοναχικό αγόρι, οι κάτοικοι του χωριού τον αγαπούσαν πολύ. Ήξεραν ότι εκείνος γέμιζε το πηγάδι τους κάθε μέρα, και ότι φρόντιζε όλα τους τα λουλούδια και τα ζωντανά. Χωρίς εκείνον, τα πάντα θα μαραίνονταν, και το καθαρό νερό της λίμνης θα έχανε τη φρεσκάδα του. Αν και ήταν περίεργοι να μάθουν περισσότερα για το ξανθό αγόρι με την αλαβάστρινη επιδερμίδα, δεν τολμούσαν να του μιλήσουν, ακόμα και αν κάποιος από αυτούς τον πετύχαινε τυχαία στο δρόμο. Αντίθετα, χαμήλωναν όλοι το βλέμμα τους ταπεινά, από ντροπή και δέος, περιμένοντας να περάσει πρώτα ο Άνακιν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

Οι κάτοικοι του χωριού δεν ήταν καθόλου αχάριστοι. Προσπαθούσαν να ανταποδώσουν την ευγνωμοσύνη τους με όποιο τρόπο μπορούσαν. Έτσι λοιπόν, κάθε μεσημέρι, πριν ο Άνακιν γυρίσει σπίτι του, μία από τις νοικοκυρές φρόντιζε να του αφήσει ένα πιάτο φαγητό έξω από την πόρτα του. Αν και ήταν όλες τους περίεργες, δε διέσχιζαν ποτέ το κατώφλι του, από φόβο μην ενοχλήσουν το μικρό αγόρι. Διαισθάνονταν ότι είχε κάτι το μαγικό και φοβόντουσαν μη λύσουν τα μάγια ή ελευθερώσουν κάποια κατάρα στο χωριό.

Όταν λοιπόν επέστρεφε ο Άνακιν στο μικρό ξύλινο σπιτάκι, έπαιρνε με ευγνωμοσύνη το πιάτο με το φαγητό, και έτρωγε έξω στην αυλή, καθώς ο ήλιος έβαφε κόκκινο το χώμα.

Λίγο πριν χαθεί και η τελευταία αχτίδα, ο Άνακιν έμπαινε μέσα στο μικρό του δωμάτιο, έκλεινε τις κουρτίνες, και ξάπλωνε στο μονό του κρεβάτι, σκεπάζοντας το μικρό του σώμα με μια βαριά κουβέρτα. Αποκοιμόταν πολύ γρήγορα, πέφτοντας σε έναν βαθύ, χωρίς όνειρα, ύπνο.

Μόνο τότε, όταν έπαιρνε πια το φεγγάρι τη θέση του ήλιου στον ουρανό, τολμούσαν μερικοί περίεργοι χωρικοί να πλησιάσουν το σπίτι του Άνακιν. Συχνά, μαζευόντουσαν έξω από την αυλή του και συζητούσαν συνωμοτικά στα σκοτάδια.

“Είναι ξωτικό,” έλεγε ο ένας.

“Μάγος είναι,” απαντούσε κάποιος άλλος.

“Πίνει το ελιξίριο της αιώνιας νεότητας,” ισχυριζόταν ένας τρίτος.

Είχαν όλοι τους διαφορετικές θεωρίες για τον Άνακιν, για το πώς αυτό το αγόρι έμοιαζε να μη μεγαλώνει ποτέ, και για το λόγο που έμενε μόνος του και που δεν άρθρωνε ποτέ του λέξη. Κατά βάθος, τον φοβόντουσαν, και γι’αυτό, δεν τολμούσαν ποτέ να ξεπεράσουν τα όρια της αυλής του. Κάποια στιγμή που κουραζόντουσαν να συζητάνε τα ίδια και τα ίδια δίχως τελειωμό, γυρνούσαν πίσω στο χωριό, απογοητευμένοι από το άλυτο μυστήριο.

Όλοι εκτός από έναν πολύ μοχθηρό και πονηρό άντρα. Αυτός ο άντρας, που τον έλεγαν Όβ, παρακολουθούσε τους χωρικούς από μακριά, κρυμμένος πίσω από ένα θάμνο για να ακούει ανενόχλητος τις εικασίες τους. Γελούσε με τη δειλία τους καθώς τους έβλεπε να σέρνουν τα βήματα τους πίσω στην πλατεία του χωριού.

Γιατί ο Όβ, σε αντίθεση με εκείνους, δε φοβόταν. Συχνά, διέσχιζε την αυλή του Άνακιν με μεγάλους διασκελισμούς, πλησιάζοντας το μοναδικό παράθυρο του. Οι βαριές κουρτίνες του έκρυβαν τη θέα, και δε μπορούσε να διακρίνει τίποτα στο σκοτάδι. Μια φορά προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα, αλλά ήταν κλειδωμένη. Κάθε φορά έφευγε απογοητευμένος, αποφασισμένος όμως να μην εγκαταλείψει την προσπάθεια.

Κρυφά μέσα του ο Όβ ένιωθε ότι ο Άνακιν δεν ήταν ξεχωριστός. Όλα όσα έλεγαν για εκείνον ήταν μονάχα μυθοπλασίες των γυναικών. Ο Όβ πίστευε ότι το μικρό αγόρι δεν ήταν τίποτα άλλο από ένας πολύ καλά μεταμφιεσμένος μικρόσωμος άντρας, ο οποίος τους μόλυνε το πηγάδι με δηλητήριο για να τους κλέψει τις περιουσίες. Ο Όβ δεν έπινε ποτέ από το νερό του Άνακιν, και ήταν αποφασισμένος να ξεσκεπάσει αυτή τη συνωμοσία.

Μια μέρα λοιπόν, καθώς ο Όβ περιτριγύριζε την καλύβα του Άνακιν, παρατήρησε ότι το παράθυρο ήταν μια σπιθαμή ανοιχτό. Ίσα-ίσα που χωρούσε να περάσει μέσα το μικρό του δάχτυλο. Αυτό όμως ήταν αρκετό για να σπρώξει το παλιό τζάμι, και να το ανοίξει τόσο ώστε να χωρέσει ολόκληρος μέσα. Αφού άνοιξε λοιπόν το παράθυρο, σκαρφάλωσε προσεκτικά στο περβάζι, πέρασε το ένα του πόδι μέσα, μετά το άλλο, και έπειτα, τα ακούμπησε στο πάτωμα, προσέχοντας να μην τρίξουν οι παλιές σανίδες. Σηκώθηκε, και μόλις συνήθισαν τα μάτια του το σκοτάδι, κινήθηκε προς το μικρό αγόρι.

Ο Άνακιν κοιμόταν, σφιχτά κουκουλωμένος επάνω στο ξύλινο κρεβάτι, με την πλάτη του γυρισμένη προς το παράθυρο. Ο Όβ προχώρησε προσεκτικά προς το μέρος του. Μόλις έφτασε από πάνω του, έσκυψε, και με μια γρήγορη κίνηση, τράβηξε την κουβέρτα, ξεσκεπάζοντας το αγόρι.

Ένα χρυσό φως γέμισε ξαφνικά το δωμάτιο. Ο Όβ πισωπάτησε τρομαγμένος και ξαφνιασμένος, καλύπτοντας γρήγορα τα μάτια του. Το φως ήταν τόσο δυνατό που τον τύφλωσε μεμιάς, σαν να είχε αντικρίσει τον ήλιο από κοντά. Ουρλιάζοντας από τον πόνο, και τρομοκρατημένος, σκαρφάλωσε έξω από το παράθυρο και εξαφανίστηκε προς τη μεριά του δάσους.

Όταν ο Όβ έφυγε, ο Άνακιν καλύφθηκε ξανά με την κουβέρτα, και το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι. Ένας στιγμιαίος λυγμός τάραξε την ησυχία, αλλά μετά από λίγο το δωμάτιο σκεπάστηκε ξανά από ένα πέπλο σιωπής.

Το μικρό αγόρι ξύπνησε την επόμενη μέρα, και τράβηξε προς τη λίμνη, όπως έκανε πάντα. Μια μαύρη τούφα χρωμάτιζε πλέον τα ολόξανθα μαλλιά του, και έμοιαζε λίγο πιο μεγάλος, σαν να είχε ψηλώσει μέσα σε μία νύχτα.

Τα χρόνια πέρασαν και το μικρό αγόρι συνέχισε να φροντίζει το χωριό. Κανένας χωρικός ωστόσο δεν τον αμφισβήτησε ποτέ ξανά. Είχαν όλοι μάθει τι συνέβη με τον Όβ, και ήξεραν πια την αλήθεια: ο Άνακιν ήταν πράγματι ένα ξεχωριστό αγόρι. Ήταν η ψυχή της λίμνης και η καρδιά του ήλιου, η αιώνια δύναμη που προστάτευε το χωριό τους, και όσο πίστευαν σε εκείνον, εκείνος θα συνέχιζε να γεμίζει το πηγάδι τους με φρέσκο νερό, και να φροντίζει την πολύτιμη γη τους.

Όσο για τον άπιστο Οβ; Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε. Κάποια βράδια όμως, φήμες λένε ότι ακούγονται ξαφνικά ουρλιαχτά από την καρδιά του δάσους, και στο άκουσμα τους, οι χωρικοί φωλιάζουν πιο βαθιά στο κρεβάτι τους, ευγνώμονες για τη δική καλή τους τύχη.


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Το MAXMAG είναι το διαδικτυακό περιοδικό που συνδυάζει την υπεύθυνη ενημέρωση με την ψυχαγωγία, την αγάπη για το κλασικό με την ανάγκη για πρωτοπορία.

Αφήστε το σχόλιο σας
Το MAXMAG είναι ένα νέο διαδικτυακό περιοδικό, που σκοπεύει να παρέχει ενημέρωση επάνω σε ζητήματα κοινωνικά, πολιτιστικά, αλλά και πολιτικά. Η κάθε στήλη μας αντιπροσωπεύει και ένα ξεχωριστό πεδίο, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο ένα ευρύ πλαίσιο ενδιαφερόντων του κάθε αναγνώστη ξεχωριστά.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG