Athens
12°
clear sky
Υγρασία: 69%
Άνεμος: 5m/s Β
Ανώτερη 14 • Κατώτερη 13
Weather from OpenWeatherMap
MAXMAG | Επικαιρότητα, Κόσμος, Πολιτισμός, Διασκέδαση, Ομορφιά

Ο πραγματικός νικητής της Α.Νοξ

Ο πραγματικός νικητής

Ο Ουρανός οπλίστηκε και εκείνος, έβαλε την ασημόλευκή του πανοπλία, στολισμένη με χίλιους γαλαξίες και πήρε στο χέρι του ένα γιγαντιαίο ξίφος που το αγκάλιαζε η καλύτερη αστραπή. Κάθισε στον χρυσοσκάλιστο θρόνο του και έριξε στις πλάτες του τον κατάμαυρο μανδύα. Ευθύς, ολόκληρη η πλάση σκοτείνιασε. Ήταν εκείνη η ατμόσφαιρα που επικρατεί λίγο πριν ξεσπάσει κάθε καταστροφική μάχη.

Ο Ουρανός κοίταζε την γη. Στα δεξιά του υπήρχε μία θάλασσα λάβας, άγια και θανατηφόρα. Εδώ και εκεί ξεπηδούσαν χρυσά βράχια, που τα κύματα της φωτιάς έγλειφαν διαρκώς. Το χρώμα της ήταν εκτυφλωτικό και προκαλούσε δέος, αλλά ο αέρας που συνόδευε τη θάλασσα αυτή ήταν αποπνικτικός.

Αριστερά, το τοπίο γαλήνευε, ήσυχα κρυστάλλινα νερά συζητούσαν με ένα απαλό αεράκι. Κάθε ξημέρωμα, ένα μαγικό φως έβγαινε από τον πυθμένα, το οποίο προέρχονταν από τους χιλιάδες πολύτιμους λίθους που ήταν στρωμένοι εκεί και λαμπύριζαν ασταμάτητα.

Ανάμεσα σ’αυτές τις εντελώς διαφορετικές θάλασσες  αναδυόταν μία στενή λωρίδα γης, ένα καταπράσινο κομμάτι ξηράς. Επί πολλούς αιώνες, το Βασίλειο της Φωτιάς και το Βασίλειο του Νερού, συγκρούονταν για το ποιος θα κατακτήσει την στεριά, που δεν είχε τέλος, ούτε και αρχή. Κατείχε όμως, τη δύναμη να κάνει ουράνιο θεό ένα από τα δύο Βασίλεια που την άγγιζαν.

Εκείνο το απόγευμα, δύο πανσέληνοι, μια χρυσοκόκκινη και μια γαλάζια, ανέτειλαν πίσω απ’τα σύννεφα. Τα στρατόπεδα άρχισαν να συγκεντρώνονται. Από τη λάβα, βγήκαν μία ντουζίνα δράκοι, ήταν τεράστιοι και το άνοιγμα των φτερών τους μπορούσαν να καλύψουν τον ουρανό. Στα κεφάλια τους φορούσαν χρυσά κράνη στολισμένα με ρουμπίνια, ενώ οι πανοπλίες τους έφεραν πάνω εγχάρακτα σχέδια, όπως και το οικόσημο του βασιλείου τους, έναν δράκο με φλεγόμενα φτερά. Μόλις υψώθηκαν στον ουρανό σχημάτισαν κύκλο και ξεφύσησαν φωτιά πάνω στη λάβα, τότε ένας ολόκληρος στρατός εμφανίστηκε στην επιφάνεια. Ήταν άνθρωποι, με πλήρη πολεμικό εξοπλισμό, πάν απο τις πανοπλίες τους φορούσαν κατάμαυρες κάπες, ενώ πίσω στην πλάτη τους διακρίνονταν καθαρά δύο δρακίσια φτερά, που όμως οι άκρες τους ήταν κατακόκκινες φλόγες. Παρατάχθηκαν όλοι πάνω στη λάβα και αμίλητοι κοίταζαν απέναντι.

<<Χα, το μετάνιωσαν οι φοβητσιάρηδες>> βροντοφώναξε μία βαριά ανδρική φωνή. Ένας μαύρος δράκος κουνήθηκε και απο την ράχη του κατέβηκε ένας ψηλός και γεροδεμένος ενήλικας. Ήταν μελαχρινός, αντί για μούσια είχε κοκκινωπές φλόγες και για μύτη δυο δρακίσια ρουθούνια.

Μόλις πρόφερε την τελευταία λέξη, ένα τεράστιο κύμα σηκώθηκε από την θάλασσα του νερού, ορθώθηκε σαν τείχος και μια πύλη άνοιξε στο μέσο του. Από εκεί ξεχύθηκε άλλος ένας στρατός, περπατούσε σταθερά και ρυθμικά πάνω στο νερό και αποτελούνταν από διαφορετικά πλάσματα. Είχαν όλοι ανθρώπινα σώματα, όμως τα κεφάλια τους ήταν θαλάσσιων πλασμάτων, καρχαρίες, καλαμάρια, μέδουσες και ότι άλλο υπήρχε. Φορούσαν ασημένιες πανοπλίες, ήταν καλυμμένες με διαμάντια, στον θώρακα έλαμπε το οικόσημο, ένα δελφίνι που κρατούσε μία τρίαινα. Στα πόδια των στρατιωτών ήταν τυλιγμένα φύκια και στα χέρια τους κρατούσαν τρίαινες και ασπίδες. Είχαν και αυτοί φτερά, διαφορετικά όμως, είχαν σχήμα γοργονίσιας ουράς με σκουροπράσινα και μπλε λέπια. Τελευταίοι πέρασαν απο την πύλη δράκοι, λευκοί και γαλάζιοι, έκαναν μία εντυπωσιακή φιγούρα στον αέρα και έπειτα προσγειώθηκαν.

<<Με συγχωρείς Νάθιαν για την ολιγόλεπτη καθυστέρηση μου. Η καταστροφική σου ήττα δεν θα αργήσει άλλο>> αυτός που μίλησε ήταν ένας ψηλόλιγνος ξανθός άνδρας με μακριά γένια. Ήταν ο βασιλιάς του νερού, Τζόσιαν, καθόταν καβάλα πάνω σ’έναν φτερωτό ιππόκαμπο και απευθυνόταν στον βασιλιά της φωτιάς.

Σιγά σιγά, στον ουρανό άρχισε να σχηματίζεται το περίγραμμα ενός πολύ μεγαλύτερου λευκού φεγγαριού, που όσο θα περνούσε η ώρα εκείνο γέμιζε. Ο Ουρανός που καθόταν και παρακολουθούσε,χτύπησε το ξίφος του και η γη σείστηκε, σημαίνοντας έτσι την έναρξη της μάχης.

Οι δύο αντίπαλοι υψώθηκαν στον αέρα και συγκρούστηκαν. Η νύχτα άρχισε να φωτίζεται, πολύχρωμα ποτάμια φωτιάς ρίχνονταν εδώ και εκεί, οι δράκοι έκαναν επίθεση ο ένας στον άλλον με μανία, τα τομάρια τους όμως ήταν άτρωτα. Οι πολεμιστές, μαζί με τα όπλα τους χρησιμοποιούσαν μαγικές ικανότητες που είχαν από την φύση τους, οι μεν φωτιά και οι δε νερό.

Η μάχη λάμβανε χώρα είτε πάνω στη λάβα, είτε πάνω στο νερό, οι περισσότεροι όμως βρίσκονταν στον αέρα. Κανείς τους δεν μπορούσε να πατήσει το κομμάτι στεριάς, μόνο οι δύο βασιλιάδες, και αυτό όταν ο ένας ήταν να καταστραφεί απο το χέρι του άλλου. Έτσι, ο νικητής θα κατάφερνε να γίνει θεός κάτω απο την ολοκληρωτική γέμιση του Λευκού Φεγγαριού, ένα φαινόμενο που συνέβαινε μόνο κάθε 107 χρόνια και ήταν βασικό συστατικό της προφητείας που είχε δέσει εκείνη την γη. Το γένος του νικητή θα ήταν για πάντα δυνατό, ενώ του ηττημένου θα χανόταν μια για πάντα.

Ωστόσο, για μια στιγμή τα ουράνια σύννεφα σχίστηκαν απο την  θεϊκή μορφή ενός τεράστιου πουλιού, ένας πανέμορφος χρυσοκόκκινος Φοίνικας με επτά μακριές ουρές, βούτηξε προς τα κάτω. Στην πλάτη του κουβαλούσε τρία άτομα, δύο γυναίκες και έναν άνδρα. Απέφυγε με αξιοθαύμαστους ελιγμούς δύο πίδακες φωτιάς που είχαν ξεστρατίσει και προσγειώθηκε πάνω στο νερό, μακρυά απο το πεδίο της μάχης.

<< Νέριαν, Φαϊρένα κατεβείτε εδώ. Εγώ θα αναλάβω τους γονείς σας>> η κοπέλα που μίλησε ήταν η καβαλάρης του Φοίνικα, μακρυά σκουροκόκκινα μαλλιά κοσμούσαν την πλάτη της, τα μάτια της είχαν το χρώμα του πάγου, όμως η ζεστασιά που είχε η καρδία της τους έδιναν μια ξεχωριστή φλόγα. Φορούσε ένα λευκό φόρεμα και από την ζώνη της κρέμονταν δύο σπαθιά.

Από την ράχη του πουλιού κατέβηκαν ο άνδρας και η άλλη γυναίκα. Η κοπέλα είχε κάτασπρο δέρμα με τα ροδοκόκκινα της μάγουλα να κάνουν την αντίθεση, τα μαλλιά της ήταν μαύρα και περίτεχνα πλεγμένα, ανάμεσα στις τρίχες της φαίνονταν μακρόστενες φλόγες. Τα μάτια της ήταν πράσινα όμως βουρκωμένα. Ήταν η Φαϊρένα, κόρη του Νάθιαν, γέννημα της φωτιάς.

Ο άνδρας λεγόταν Νέριαν και ήταν ο πρίγκιπας του νερού, γιος του βασιλιά Τζόσιαν. Στεκόταν δίπλα στην Φαϊρένα και την κρατούσε από το χέρι. Ήταν ψηλός και ντυμένος αλλιώτικα, το πρόσωπό του ήταν τετράγωνο και είχε άγρια όψη, τα ξανθά του μαλλιά ανέμιζαν κρύβοντας που και που τα μπλε του μάτια.
<<Λαβίλια βοήθησέ μας, σε παρακαλώ>> είπε η Φαϊρένα και φλόγες κύλησαν απο τα μάτια της. Ο Φοίνικας πέταξε προς την μάχη.

Οι δύο βασιλιάδες καθώς πολεμούσαν κοίταζαν το Λευκό Φεγγάρι και τα χτυπήματά τους γίνονταν αγριότερα. Ο Νάθιαν έκανε ασταμάτητες επιθέσεις ενώ ο Τζόσιαν τις απέκρουε, δείχνοντας όμως ότι οι πληγές του τον είχαν εξαντλήσει. Προσπάθησε να επιτεθεί και εκείνος, όμως δεν τα κατάφερε με αποτέλεσμα να του ορμήσει ο βασιλιάς της φωτιάς και να τον χτυπήσει με τα φτερά του, αρπάζοντας τον απο τον ώμο και σπρώχνοντας τον με δύναμη προς τα κάτω. Καθώς έπεφταν με προορισμό την γη, ο Νάθιαν έβαλες το ξίφος του και το κόλλησε στον θώρακα του Τζόσιαν, σε λίγα λεπτά εάν τα κατάφερνε θα γινόταν θεός. Το φεγγάρι είχε σχεδόν γεμίσει και ο Ουρανός σηκώθηκε και ετοιμάστηκε να ανοίξει τις πύλες για τον νικητή, για τον μελλοντικό θεό.

Έπεσαν με πάταγο, όμως κοίταζαν γύρω τους έκπληκτοι, η γη ήταν λευκή, ένα παχύ στρώμα πάγου την είχε καλύψει.

<<Αρκετά>> ακούστηκε μία γυναικεία φωνή. Ήταν η Λαβίλια, εκείνη είχε παγώσει τη γη.

<<Πατέρα…μη, σε παρακαλώ>>

<<Φαϊρένα;>>

<<Αν σκοτώσεις τον βασιλιά Τζόσιαν, ο Νέριαν θα πεθάνει. Σε παρακαλώ, αν το κάνεις, εγώ θα τον ακολουθήσω!>>

<<Το ίδιο ισχύει και για μένα!>> είπε ο Νέριαν κοιτώντας τον δικό του πατέρα, ο οποίος είχε συνέλθει και ήταν και εκείνος έτοιμος με ένα στιλέτο να επιτεθεί στον εχθρό του. Κοιτούσαν όλοι αμίλητοι.

<<Είστε άμυαλοι και αυτό δεν ταιριάζει σε ξακουστούς βασιλιάδες! Επιθυμείτε την δύναμη και την θεϊκή εξουσία , είστε αχόρταγοι. Δείτε όμως μπροστά σας. Πάρτε την εξουσία, ξεκληρίστε το γένος σας και χάστε τα παιδιά σας. Κάντε το και τότε θα είστε πιο θνητοί και φτωχοί στην καρδιά και την ψυχή σας>>

Η Φαϊρένα πλησίασε τον πατέρα της και με δάκρυα στα μάτια του πήρε το ξίφος και το ακούμπησε κάτω, εκείνος την αγκάλιασε, έπειτα έβγαλε έναν παράξενο ήχο απο το στόμα του και οι πολεμιστές του ανασυγκροτήθηκαν. Το ίδιο έκανε και ο Τζόσιαν, που με την βοήθεια του γιου του καβάλησε τον ιππόκαμπο του και αποχώρησε μαζί με τον στρατό του. Το ζευγάρι αγκαλιάστηκε ευτυχισμένο.

Η Λαβίλια χαμογέλασε, ανέβηκε στην ράχη του Φοίνικα και του μίλησε.

<<Βλέπεις Άλ, μόνο η αγάπη μπορεί να φέρει την ειρήνη και όχι ο πόλεμος. Μόνο αυτό το συναίσθημα είναι άξιο να εξουσιάσει και να φέρει την γαλήνη>>

ο Φοίνικας έβγαλε έναν παράξενο ήχο.

<<Ναι Άλ, μόνο η αγάπη νικάει τα πάντα. Είναι ο πραγματικός νικήτης>>

Το πουλί χτύπησε τα φτερά του και πέταξε ψηλά, ο αέρας ήταν δροσερός και καθαρός. Όλα ήταν πλέον όμορφα και ήρεμα.

Μακάρι τα λόγια της Λαβίλια να ήταν τόσο μαγικά όσο και η ιστορία αυτή, Να είχαν την δύναμη να ταξιδεύουν στον χρόνο και να γίνονται πραγματικότητα κάθε στιγμή.

Ας ήταν ο άνθρωπος σαν τον Φοίνικα, να καίγεται απ’τη φωτιά της αγάπης και να ξαναγεννιέται απο τις στάχτες αυτές.


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Το MAXMAG είναι το διαδικτυακό περιοδικό που συνδυάζει την υπεύθυνη ενημέρωση με την ψυχαγωγία, την αγάπη για το κλασικό με την ανάγκη για πρωτοπορία.

Αφήστε το σχόλιο σας
Το MAXMAG είναι ένα νέο διαδικτυακό περιοδικό, που σκοπεύει να παρέχει ενημέρωση επάνω σε ζητήματα κοινωνικά, πολιτιστικά, αλλά και πολιτικά. Η κάθε στήλη μας αντιπροσωπεύει και ένα ξεχωριστό πεδίο, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο ένα ευρύ πλαίσιο ενδιαφερόντων του κάθε αναγνώστη ξεχωριστά.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG