Athens
25°
broken clouds
Υγρασία: 78%
Άνεμος: 4m/s Ν
Ανώτερη 24 • Κατώτερη 24
Weather from OpenWeatherMap

Μέσα στα μάτια της της Θεοδώρας

μέσα στα μάτια της

Ήταν ξαπλωμένος στην άμμο κάτω από τον καυτό μεσημεριανό ήλιο και ξεφύλλιζε για πολλοστή φορά το εικονογραφημένο βιβλίο με τα παραμύθια. Ο πατέρας του ψάρευε παραπέρα και μια στο τόσο βλαστήμαγε για τη κακή ψαριά, μα εκείνος σαν να ‘χε συνηθίσει αυτό το θόρυβο εδώ και 17 χρόνια, είχε μάθει να μην τον ακούει και να εστιάζει στο κύμα που χτυπούσε στα βράχια.  Τον χαλάρωνε το ξεφύσημα που έκαναν οι αφροί των κυμάτων καθώς διαλύονταν, ήταν σαν μια αίσθηση στιγμιαίας αναγέννησης.

Κοίταζε τις ξεθωριασμένες από την πολυκαιριά εικόνες στις σελίδες του και θαύμαζε αυτούς τους μαγικούς τόπους που απεικονίζονταν. Και έτσι όπως είχε συνηθίσει να ζει στο ξερονήσι, μη ξέροντας τι υπάρχει παραπέρα, αναρωτιόταν αν όντως φύλαγαν τα δάση δράκοι και ιππότες. Ήθελε να μάθει. «Μα δε βαριέσαι, καλά είναι κι εδώ δίπλα στη θάλασσα, στα ήσυχα», σκεφτόταν. Κι ύστερα αναλογιζόταν πόσες φορές είχε κάνει αυτή τη σκέψη, εδώ, δίπλα στο κύμα, παρέα με αυτό το βιβλίο κι αυτό που τον έτρωγε ήταν πως δε θα ‘παιρνε απαντήσεις. Μακάρι να μη το ‘χε βρει ποτέ αυτό το βιβλίο πεταμένο στην αμμουδιά όταν ήταν μικρός.

Το έκλεισε με δύναμη, κι ας ήξερε πως το βράδυ πριν κοιμηθεί, θα χάζευε πάλι τις εικόνες του. Δε πειράζει, έστω για τώρα, φτάνει με τα παραμύθια. Σηκώθηκε, ώρα να βοηθήσει τον πατέρα του με τα ψάρια.

Η ξάπλα κι ο ήλιος τον είχαν κουράσει. Τεντώθηκε κι έκλεισε τα μάτια για να χαρεί το ελαφρύ αεράκι και τη ζεστασιά του ήλιου. Κι όταν τα άνοιξε, μια κοπέλα ήταν ξαπλωμένη παραπέρα. Ποια ήταν αυτή; Δεν ήταν από τα μέρη του. Και πως και δε την είχε προσέξει τόση ώρα; Σπάνια έβλεπε τουρίστες σε εκείνη τη περιοχή, αλλά δεν ήταν και πρώτη φορά. «Τουρίστρια θα ‘ναι».

Κατευθύνθηκε προς το μέρος του πατέρα του κι έπιασε από δίπλα του τον κουβά με τα 5 ψάρια, τόσα είχε πιάσει σήμερα, για να τον πάει στο σπίτι τους, λίγο πιο πάνω, να τα καθαρίσει η μάνα του. Όταν γύρισε το κεφάλι του, είδε τη κοπέλα να έχει ξαπλώσει εκεί που ήταν παρατημένο το βιβλίο του, να το έχει πάρει στα χέρια και να το ξεφυλλίζει.

«Έι!», φώναξε δυνατά κι πετώντας κάτω το κουβά, έτρεξε προς το μέρος της. Η κοπέλα τον είδε, πήρε το βιβλίο στα χέρια της κι άρχισε να τρέχει γελώντας. «Σταμάτα!», της φώναξε.  Κι αυτή γελούσε. Γελούσε τόσο μελωδικά.

Κάποια στιγμή κατάφερε να τη φτάσει, μα πριν προλάβει να την αγγίξει, εκείνη επιτάχυνε το τρέξιμό της.

«Συνάντησέ με το βράδυ σε αυτό το σημείο και θα στο επιστρέψω.», του είπε εύθυμα και του έριξε μια ματιά πριν απομακρυνθεί εντελώς πίσω από κάτι παλιά κτίρια. Ούτε που πρόλαβε να απαντήσει αυτός. Για μια στιγμή αυτό που φάνηκε να τον βασανίζει, δεν ήταν το ότι μια άγνωστη του πήρε το μοναδικό του βιβλίο, που το ‘χε σαν καταφύγιο, αλλά το ότι δε πρόλαβε να δει ξεκάθαρα αν αυτά τα δυο μάτια ήταν γαλάζια ή πράσινα.

 

Οι υπόλοιπες ώρες πέρασαν βασανιστικά, ούτε καν κατάφερε να μείνει σπίτι του.  Πήρε ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι και ξάπλωσε στη παραλία μουτζουρώνοντας σχέδια που δεν έβγαζαν νόημα. Τουλάχιστον εδώ μπορούσε να το κάνει, στο σπίτι του ήταν σχεδόν απαγορευτικό να νοιάζεται για πράγματα που δεν έβγαζαν νόημα. Η θάλασσα ήταν το όριο και ο ουρανός πάνω  από τα κεφάλια τους, το τέλος του κόσμου. Αυτό ήταν, έτσι του έλεγαν. Οτιδήποτε πέρα από αυτό είναι χαμένος χρόνος να το σκέφτεσαι.

«Γιατί στην απεραντοσύνη του κόσμου, τα ψάρια να παγιδεύονται σε ένα μικρό γάντζο ενώ μπορούν να φύγουν μακριά;», του έλεγε ο πατέρας του. «Δεν έχουν που να πάνε, δεν υπάρχει απεραντοσύνη. Εδώ θα καταλήξουν και πάλι»

«Επειδή τα φέρνεις κοντά σου με δόλωμα», του έλεγε ο γιος. Κι η απάντηση ήταν πάντα αόριστη, αν υπήρχε.

«Θα έβρισκαν φαΐ σε ολόκληρο ωκεανό»

Ναι, μα το δόλωμα εμφανιζόταν μπροστά τους ως δια μαγείας. Δε βαριέσαι, ποιος ο λόγος να το σκέφτεσαι τελικά…

 

Ο ήλιος έδυσε κι αυτή ακόμα δεν είχε έρθει. Σκεφτόταν πως θα ‘θελε να έρθει, ακόμα και χωρίς το βιβλίο του. Μπα, γιατί το σκέφτηκε αυτό; Τι άλλο τον συνέδεε με τη κλέφτρα του βιβλίου του; Ίσως ήθελε να ξανακούσει το γέλιο της, που ακόμα και τόσες ώρες μετά, ήταν σαν να μην έφυγε ποτέ από τα αυτιά του. Σαν να ήταν εκεί δίπλα του. Σαν να ήθελε να ήταν εκεί δίπλα του. Με το γέλιο της να ηχεί στα αυτιά του, ξάπλωσε στην άμμο ξεφυσώντας από ανυπομονησία.

Ένα πλατσούρισμα του νερού τον έκανε να σηκώσει το κεφάλι του και να κοιτάξει τριγύρω. Ακριβώς στη γραμμή που η θάλασσα αντανακλούσε το φεγγάρι, ένα κεφάλι ξεχώριζε μέσα στο νερό.

«Εσύ είσαι;», φώναξε και γι’ απάντηση πήρε μόνο ένα γέλιο.

Ξαφνικά, οι ώρες αναμονής έμοιαζαν μηδαμινές. Η εικόνα που έβλεπε μπροστά του ήταν ό,τι πιο κοντινό σε παραμύθι είχε ζήσει ποτέ του. Πλησίασε πιο κοντά στη θάλασσα.

«Έφερες το βιβλίο μου;», ρώτησε, μα ούτε που τον ένοιαζε τελικά. Δεν πήρε καν απάντηση.

Πλησίασε πιο κοντά στη θάλασσα και το κρύο νερό έβρεξε τα γυμνά του πόδια. Εκείνη πλησίαζε όλο και πιο κοντά κι όταν έφτασε στα ρηχά, σταμάτησε και με μια απαλή κίνηση σήκωσε τη γυαλιστερή ουρά της και άφησε το φεγγάρι να αντανακλάσει το φως του πάνω στα λέπια της.

Εκείνος έπεσε στα γόνατα κάνοντας το νερό να παφλάσει δυνατά, και εκστασιασμένος κοίταξε αυτό το θαύμα που εκτυλισσόταν μπροστά του. Σε μια στιγμή, αυτά τα μαγικά πλάσματα που τον νανούριζαν και του κρατούσαν συντροφιά όλα αυτά τα χρόνια, αυτά που του είχαν δημιουργήσει τόσες απορίες και τόσα ονειροπολήματα, πλέον δεν έμοιαζαν τόσο μακρινά. Ίσως να έφτανε σε αυτά τα μέρη που μόνο είχε ονειρευτεί, ίσως να γινόταν κι αυτός ήρωας.

«Πλησίασε να σε δω, θέλω να σε αγγίξω», είπε ξεψυχισμένα. Εκείνη υπάκουσε. Έσυρε το σώμα της στα ανοιχτά και άπλωσε την ουρά της πάνω στα πόδια του αγοριού. Εκείνος  χάιδεψε την υγρή ουρά της τρυφερά, και έφερε τη παλάμη του στη μύτη του για να τη μυρίσει. Δε μύριζε διαφορετικά απ’ ότι τα ψάρια του πατέρα του. Μα αυτό εδώ ήταν κάτι μαγικό. Χάιδεψε πάλι την ουρά της, μα εκείνη με μια απότομη κίνηση κι ένα γελάκι, πετάχτηκε μακριά.

Το αγόρι σηκώθηκε στα δυο του πόδια και προχώρησε μέσα στη θάλασσα. Εκείνη συνέχισε να γελάει.

Με το βλέμμα του καρφωμένο στα αμφιβόλου χρώματος μάτια της, προχωρούσε όλο και πιο βαθιά στη θάλασσα.

«Είσαι γοργόνα ή σειρήνα;», τη ρώτησε. Εκείνη γέλασε δυνατά. «Είσαι γοργόνα ή σειρήνα;», επανέλαβε τόσο τρομαγμένος όσο και μαγεμένος.

«Είσαι γοργόνα ή…»

Χάθηκε κάτω από το νερό. Η σειρήνα τον πλησίασε, έφερε το πρόσωπό της κοντά στο δικό του και τον κοίταξε στα μάτια. Ήταν γαλάζια τα μάτια της, τελικά. Ή έτσι του φάνηκε τουλάχιστον, μέσα στα σκοτεινά νερά.

Μέσα στα μάτια της καθρεφτίστηκαν εικόνες. Εκείνος ντυμένος ιππότης να νικάει ένα δράκο. Εκείνος με πείσμα και ανδρεία να γονατίζει γίγαντες. Εκείνος να λύνει τα μάγια κακών μαγισσών. Εκείνος να έχει αγκαλιά τη πριγκίπισσα.

«Νίκησα».

Κι ύστερα τίποτα. Κενό. Η τελευταία του ανάσα έγινε φυσαλίδα που σιγά- σιγά ανέβηκε στην επιφάνεια του νερού, έσκασε και χάθηκε στην ατμόσφαιρα.

Η σειρήνα τον έπιασε από το χέρι και κουνώντας ρυθμικά την ουρά της μέχρι τον πάτο της θάλασσας, τόσο βαθιά που δεν θα έφτανε ποτέ ανθρώπινη ύπαρξη, του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και τον άφησε στον σωρό με τα σώματα των ξεψυχισμένων ανδρών.  Οι σειρήνες αγαπούν με περίεργο τρόπο…

 


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Το MAXMAG είναι το διαδικτυακό περιοδικό που συνδυάζει την υπεύθυνη ενημέρωση με την ψυχαγωγία, την αγάπη για το κλασικό με την ανάγκη για πρωτοπορία.

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG