Η γριούλα με τις πάπιες του Γιάννη Λαζαρίδη

Ήταν μια ιδιαίτερα όμορφη ημέρα. Ήταν τέλη φθινοπώρου, αλλά ο ήλιος
έμοιαζε μεγάλος και ζεστός. Τα λουλούδια είχαν ανθίσει και τα δέντρα ήταν γεμάτα
καταπράσινα φύλλα. Ο ουρανός ήταν καθαρός από σύννεφα, απέραντος, με ένα
βαθύ μπλε χρώμα που έμοιαζε λες και η θάλασσα κρεμόταν πάνω από το κεφάλι σου.
Κάπου εκεί, κάτω από τις ακτίνες του ήλιου, απλωνόταν ένα μικρό χωριό στην
πλαγιά ενός βουνού πνιγμένο στα δέντρα και στους βράχους. Το μικρό αυτό χωριό
δεν μπορούσες να το βρεις στο χάρτη. Πολλοί πέρασαν από εκεί, αλλά κανείς δε το
θυμάται.
Στη μέση του χωριού υπήρχε μια μεγάλη λίμνη γεμάτη πάπιες που
κολυμπούσαν στα βαθυγάλαζα νερά της. Μια γριούλα στεκόταν στην άκρη της λίμνης
και πέταγε ψίχουλα από ψωμί στα νερά της. Οι πάπιες είχαν μαζευτεί κοντά της και
τσιμπούσαν κάθε τόσο με το ράμφος τους την τροφή που τους έδινε.
Ξαφνικά, καθώς τάιζε τις πάπιες, η καλή γριούλα άκουσε τον ήχο από ένα
αυτοκίνητο. Γύρισε το κεφάλι της και είδε ένα κόκκινο αυτοκίνητο να πλησιάζει και
να σταματάει λίγο πιο πέρα. Η πόρτα του αυτοκινήτου άνοιξε, και από μέσα βγήκε
ένας ψηλός άνδρας, με μια μακριά καφέ καπαρτίνα ενώ στο λαιμό του κρεμόταν μια
φωτογραφική μηχανή. Ο άνδρας πλησίασε την γριούλα και στάθηκε όρθιος πλάι της.
“Καλησπέρα. Πολύ όμορφο το χωριό σας” της είπε.
Η γριούλα δεν απάντησε. Τον κοίταξε, του χαμογέλασε ζεστά, και συνέχισε να
ταΐζει τις πάπιες της.
“Είστε μόνη σας σ’ αυτό το χωριό; Μέτρησα μόνο δέκα σπίτια αλλά όλα
φαινόντουσαν άδεια”.
Η γριούλα τον κοίταξε ξανά και του χαμογέλασε και συνέχισε να ταΐζει τις
πάπιες.
Ο άνδρας έπιασε την φωτογραφική μηχανή και άρχισε να βγάζει
φωτογραφίες τις πάπιες καθώς έτρωγαν τα ψίχουλα του ψωμιού.
“Από που είσαι;” ρώτησε η γριούλα με μια ήρεμη, γαλήνια φωνή.
“Έρχομαι από την πόλη. Είμαι φωτογράφος. Μ’ αρέσει να ταξιδεύω στη φύση,
να βγάζω φωτογραφίες τα λουλούδια, τα δέντρα, τα ζώα. Βρέθηκα εδώ κατά τύχη,
αλλά αυτό το μέρος μοιάζει σαν τον παράδεισο. Εσείς μένετε καιρό εδώ;”
“Εδώ γεννήθηκα. Εδώ μεγάλωσα. Στη φύση. Σ’ αυτό το βουνό. Σ’ αυτό το
χωριό” απάντησε η γριούλα.
“Είστε πολύ τυχερή. Θα έδινα τα πάντα για να ερχόμουν να ζήσω σ’ αυτό το
χωριό. Μακριά από την πόλη. Δίπλα στη φύση!”
Έπιασε ξανά τη φωτογραφική του μηχανή και τράβηξε μερικές ακόμη
φωτογραφίες τις πάπιες. Μετά, έστρεψε την φωτογραφική του μηχανή στη γριούλα,
και την τράβηξε φωτογραφία την ώρα που πετούσε τα ψίχουλα του ψωμιού στη
λίμνη.
“Ο καθένας πρέπει να είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει παιδί μου” είπε
η γριούλα. “Εγώ μεγάλωσα σ’ αυτό το ωραίο χωριό, αλλά τώρα είμαι μόνη μου. Τα
παιδιά μου έχουν φύγει στην πόλη, έχουν κάνει την οικογένειά τους, έχουν βρει τις
δουλειές τους, και δεν ήρθαν ποτέ ξανά εδώ. Όλοι έφυγαν για να βρουν δουλειά στην
πόλη”.
“Λυπάμαι”, είπε ο άνδρας.
“Μη λυπάσαι. Είμαι ευχαριστημένη με αυτά που έχω. Υπάρχουν άνθρωποι
εκεί έξω που δεν έχουν σπίτι. Άνθρωποι που δεν έχουν τροφή. Άνθρωποι που δεν
είναι ελεύθεροι και δεν μπορούν να απολαύσουν τον ήλιο. Άνθρωποι που δεν είναι
ελεύθεροι και δεν μπορούν να κάνουν αυτό που κάνουμε εμείς αυτή τη στιγμή: να
συζητάμε μπροστά σ’ αυτήν την όμορφη λίμνη με τις όμορφες πάπιες!”
“Έχετε δίκιο. Αλλά και εγώ δεν έχω παιδιά. Ούτε φίλους. Έχω μονάχα αυτή τη
φωτογραφική μηχανή. Και αυτό το κόκκινο αμάξι. Και ένα σπίτι και μια δουλειά.
Ταξιδεύω μόνος μου από μέρος σε μέρος και βγάζω φωτογραφίες. Μετά επιστρέφω
σπίτι και κάθομαι και κοιτάζω τις φωτογραφίες και θυμάμαι τα μέρη που πήγα και
χαμογελάω. Αλλά είμαι και εγώ μόνος μου, όπως εσείς!”
“Ποιος είπε ότι εγώ είμαι μόνη μου; Έχω τις φίλες μου τις πάπιες. Κάθε μέρα
τις ρίχνω ψίχουλα από ψωμί και αυτές μου το ανταποδίδουν κάνοντάς μου παρέα.
Έχω τον ήλιο, που ό,τι και αν γίνει, πάντα βγαίνει ψηλά στον ουρανό!”
Ύστερα, η γριούλα άπλωσε το χέρι της και έριξε μερικά ψίχουλα στο χέρι του
άνδρα. Εκείνος τα πέταξε στη λίμνη και οι πάπιες μαζεύτηκαν αμέσως μπροστά του.
“Είδες;” είπε η γριούλα. “Δεν είσαι μόνος σου. Τώρα έχεις και εσύ τις πάπιες
για φίλες σου!”
“Είστε και εσείς μια φίλη μου πλέον”, είπε ο άνδρας χαρούμενος. “Κοίτα να
δεις! Ήρθα με το αμάξι μου σε ένα άγνωστο χωριό, στην πλαγιά ενός βουνού, και
απέκτησα τόσους καινούριους φίλους!”
“Και εγώ!” είπε η γριούλα. “Μέχρι σήμερα είχα για φίλες μου τις πάπιες. Τώρα
όμως απέκτησα έναν καινούριο φίλο, εσένα! Είδες τι παράξενη που είναι η ζωή; Εγώ
καθόμουν όπως κάθε συνηθισμένη μέρα και τάιζα τις αγαπημένες μου πάπιες. Και
εσύ πήρες το αμάξι σου και τη φωτογραφική σου μηχανή όπως κάθε συνηθισμένη
μέρα και ξεκίνησες ένα ταξίδι. Και τελικά βρεθήκαμε και οι δυο και γίναμε φίλοι!
Είδες που στα ‘λεγα; Ποτέ μη στεναχωριέσαι! Πάντα θα υπάρχει ένας φίλος εκεί έξω
και για σένα: ένας φίλος από το σχολείο, η μαμά και ο μπαμπάς σου, τα αδέρφια σου,
ο σκύλος σου, ο συνάδελφος από την δουλειά. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα
νοιάζεται για εσένα!”
“Έχετε δίκιο. Νιώθω τόσο χαζός! Όλον αυτόν τον καιρό ένιωθα μόνος μου!
Αλλά δεν ήμουν! Έχω ένα σπίτι, και ένα αμάξι, και μια φωτογραφική μηχανή. Έχω
πράγματα που άλλοι άνθρωποι δεν τα έχουν, και παρόλα αυτά είναι ευτυχισμένοι.
Και εγώ, που τα έχω όλα αυτά, νόμιζα πως ήμουν δυστυχισμένος!” είπε ο άνδρας
χαρούμενος.
Άρπαξε μια χούφτα ψίχουλα και τα πέταξε στις πάπιες γελώντας δυνατά.
“Ελάτε φίλες μου! Ελάτε καινούριες μου φίλες! Είστε φίλες μου! Και ο ήλιος
είναι φίλος μου! Και η φύση είναι φίλη μου! Και δεν είμαι μόνος! Ποτέ δεν ήμουν!
Και μπορεί να μην είχα καιρό να κάνω έναν άνθρωπο φίλο μου, αλλά τώρα απέκτησα
εσάς, καλή μου γριούλα! Δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα μας! Αλλά πρέπει να
ευγνωμονούμε για όσα έχουμε, και να χαιρόμαστε με αυτά! Και να προσπαθούμε
πάντα να κάνουμε καινούριους φίλους! Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από έναν
αληθινό φίλο!” συνέχισε ο άνδρας χαμογελώντας.
“Χαίρομαι με τη χαρά σου”, είπε η γριούλα. “Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα
από το να κάνεις έναν άνθρωπο χαρούμενο. Χαίρομαι που σήμερα σε έκανα
χαρούμενο. Με τη δική σου χαρά, είμαι και εγώ χαρούμενη. Αυτό άλλωστε σημαίνει
να είσαι φίλος. Να χαίρεσαι με την χαρά του άλλου. Στα άσχημα μαζί, και στα όμορφα
μαζί!” συνέχισε η γριούλα πετώντας και άλλα ψίχουλα στις πάπιες.
Ξαφνικά όμως ο άνδρας σταμάτησε να γελάει. Σήκωσε το χέρι του και κοίταξε
το ρολόι που φορούσε στον καρπό του.
“Τι έγινε;” είπε η γριούλα.
“Έχω αργήσει, πρέπει να φύγω. Το απόγευμα πρέπει να πάω στη δουλειά και
θα αργήσω! Και δεν θέλω να χάσω τίποτα απ’ όλα αυτά. Τη φύση, τις πάπιες, εσάς!”
“Μα δε θα μας χάσεις. Θα κοιτάζεις τις φωτογραφίες που τράβηξες. Και θα
μας θυμάσαι για πάντα. Και θα ξέρεις πως εδώ, θα έχεις πάντα φίλους να σε
περιμένουν. Γιατί ο αληθινός φίλος είναι φίλος για πάντα. Είτε είναι μακριά σου, είτε
κοντά σου!”
“Έχετε δίκιο! Με την πρώτη ευκαιρία θα έρθω ξανά! Το υπόσχομαι!” είπε ο
άνδρας και χαμογέλασε ξανά.
“Σε πιστεύω! Γιατί ένας φίλος λέει μόνο την αλήθεια που έχει μέσα στην
καρδιά του!”
“Μα δε σας ρώτησα το όνομά σας!” είπε ο άνδρας προτού φύγει.
“Με λένε Μαρία! Χάρηκα που σε γνώρισα!” είπε η γριούλα που την έλεγαν
Μαρία.
“Εμένα με λένε Μανώλη. Και εγώ χάρηκα που σας γνώρισα! Δε θα σας ξεχάσω
ποτέ!” είπε ο Μανώλης και επέστρεψε στο αμάξι του.
Προτού μπει μέσα, έβγαλε μια τελευταία φωτογραφία τη γριούλα με τις
πάπιες, και έφυγε.
Και ήταν χαρούμενος. Γιατί ήξερε πως δεν ήταν μόνος. Θα είχε για πάντα φίλο
του τον ήλιο, τα δέντρα, τη φύση, τα ζώα! Θα είχε για πάντα φίλη του την καλή
γριούλα που την έλεγαν Μαρία και τις πάπιες της. Είναι σπουδαίο να έχει κανείς
φίλους. Και αν δεν έχει, να ψάξει να βρει! Και αν δεν βρει, να περιμένει! Κάποιος
φίλος υπάρχει έξω και σε περιμένει! Σε περιμένει!

Advertisement

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Το MAXMAG είναι το διαδικτυακό περιοδικό που συνδυάζει την υπεύθυνη ενημέρωση με την ψυχαγωγία, την αγάπη για το κλασικό με την ανάγκη για πρωτοπορία.

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG