Athens
30°
few clouds
Υγρασία: 58%
Άνεμος: 2m/s Ν
Ανώτερη 27 • Κατώτερη 24
Weather from OpenWeatherMap

Ένας ήρωας γεννιέται της Daniela

Μια φορά και έναν καιρό , σε μια μακρινή χώρα, ζούσε ο μικρός Ανδρέας με την μητέρα του. Ήταν ένα πολύ γλυκό και χαριτωμένο αγοράκι που αγαπούσε πολύ τα ζώα και τη φύση. Όποτε έβρισκε ευκαιρία ξεπηδούσε από το παράθυρο του δωματίου του και πήγαινε βόλτα στο πάρκο, που  ήταν γεμάτο από ψηλά καταπράσινα δέντρα και μια παιδική χαρά.
Η φύση ήταν γι’ αυτόν ένας τόπος ηρεμίας , έκλεινε τα μάτια του και ένιωθε πως ταξιδεύει σε έναν  άλλο κόσμο! Ένα κόσμο μαγευτικό! Πραγματικός παράδεισος!

Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που ο μικρός Ανδρέας λάτρευε και προτιμούσε το καλοκαίρι σε αντίθεση με το φθινόπωρο που ήταν τρεις μήνες γεμάτοι μουντάδα και παγερό κρύο. Καθώς τώρα οι μέρες γίνονταν πιο μικρές και οι νύχτες πιο μεγάλες, η γη έχανε τις ομορφιές της και τα καταπράσινα φύλλα των δέντρων γίνονταν κίτρινα, ξερά και βρισκόντουσαν πεταμένα καταγής. Τα αποδημητικά πουλιά ξεκινούν σιγά-σιγά το ταξίδι τους για άλλες χώρες πιο ζεστές και έτσι ενώ το  κελάϊδισμα των πουλιών χάνεται, εμφανίζεται δειλά το σφύριγμα του δυνατού αέρα…

Ο Ανδρέας κάθεται μπροστά στο παράθυρό κοιτώντας τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν στο τζάμι ..Παρατηρεί τους ανθρώπους, που είναι ντυμένοι με χοντρά ρούχα , να περνάνε βιαστικοί πηγαίνοντας στις δουλειές τους. Καθώς όμως το μελαγχολικό σκοτάδι αγκάλιαζε κάθε τι που βρισκόταν τριγύρω, έκατσε στο γραφείο του που ήταν ακριβώς δίπλα από το παράθυρο, πήρε χαρτί και μολύβι και ξεκίνησε να περιγράφει τον κόσμο των ονείρων του. Έναν κόσμο που δεν θα είχε σκοτάδι, κρύο , μελαγχολία αλλά ένα κόσμο φωτεινό με πανέμορφα χρώματα ,πεταλούδες να πετούν ελεύθερα , ήλιο, χαρά. Σκεφτόταν τι του άρεσε και τι θα άλλαζε στον πλανήτη όταν θα γινόταν μεγάλος.

«Μα πως μπορούν να νιώθουν ευτυχισμένοι σε μια τσιμεντένια πόλη», μουρμούρισε , ώσπου ένας ήχος τον διέκοψε από τις βαθιές του σκέψεις. Σήκωσε το κεφάλι του , κοίταξε γύρω του , μα δεν παρατήρησε κάτι και έτσι συνέχισε να γράφει και να ονειροπολεί.

Τουκ..τουκ..τουκ, ακούστηκε ξανά όμως ο χτύπος τώρα ήταν ακόμη πιο δυνατός. Τόσο δυνατός που ο μικρός Ανδρέας τρόμαξε.

-«Μαμάάάά…βοήήθειάάά» , φώναξε τρομαγμένος!

Η ταραγμένη του φωνούλα , έκανε την μητέρα του να ανησυχήσει και να τρέξει όσο πιο γρήγορα γινόταν κοντά του. Ανοίγει την πόρτα και βλέπει τον Ανδρέα κουρνιασμένο στην γωνιά του δωματίου.

-«Τι έπαθες γιέ μου;»,  τον ρώτησε η μητέρα.

– «Άκουσα έναν δυνατό χτύπο, που ήρθε από το παράθυρο».

-«Μην ανησυχείς, ο αέρας θα είναι. Θέλει να μας δείξει ότι είναι δυνατός που μπορεί να κάνει τα παράθυρα να τρίξουν».

-«Όχι» , επέμενε ο μικρός, «κάποιος προσπαθεί να μπει μέσα».

Τουκ..τουκ..τουκ ακούστηκε ξανά, με περισσότερη ένταση αυτή την φορά.

-«Έλα λοιπόν γενναίε μου ήρωα , δώσε μου το χέρι σου και πάμε ενωμένοι να νικήσουμε  το κακό», είπε αστειευόμενη η μητέρα που ήταν πάντα τόσο ευχάριστη και ψύχραιμη.

 

 

Πλησίασαν στο παράθυρο , τράβηξαν την μακριά και μεταξένια κουρτίνα και τι να δουν;

Ένα όμορφο και γεροδεμένο σπουργίτη, με ένα καταγάλανο μαντήλι στο λαιμό, χτυπούσε με μανία το τζάμι.

-«Μα τι κάνει αυτό το σπουργίτη εδώ; Τι να θέλει;»

-«Αν δεν ανοίξουμε, δεν θα μάθουμε»,  λέει η μητέρα και ανοίγει προσεχτικά το τζάμι για να μην τραυματίσει το όμορφο σπουργίτη.

-«Γειά σου , τι κάνεις εδώ;» ρωτάει γεμάτος απορία ο Ανδρέας;

-«Ήρθα να βρω λίγη ζεστασιά , έξω έχει πολύ κρύο και πεινάω πολύ . Έχω να φάω τρεις ολόκληρες μέρες και νιώθω πολύ αδύναμος. Όταν αρχίζει να χειμωνιάζει τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για εμάς. Ήρθα σε σένα γιατί ξέρω πως δεν είσαι σαν εκείνους που θέλουν το κακό μας ..! Θα ήθελα λοιπόν…»

-«Μην ανησυχείς για τίποτα» , τον διέκοψε βιαστικά ο μικρός. «Θα πάω αμέσως να σου φέρω ότι χρειάζεσαι.»

 

Έτσι και έγινε! Ο Ανδρέας , έτρεξε προς την μεγάλη ξύλινη σκάλα κατέβηκε στην κουζίνα , και αφού κατάφερε να σκαρφαλώσει στον πάγκο της κουζίνας που ήταν αρκετά ψηλά , άνοιξε την ψωμιέρα. Πήρε κάμποσες φέτες ψωμί και πήδηξε από το πάγκο χωρίς ίχνος φόβου , όπως γινόταν άλλες φορές. Σαν να είχε γίνει πιο δυνατός, πιο ώριμος και πιο υπεύθυνος!

Η ιδέα ότι θα δώσει τροφή στο σπουργίτη τον είχε συνεπάρει τόσο  που από την χαρά του ανέβαινε χοροπηδώντας προς το δωμάτιο , χωρίς να παρατηρήσει ότι είχε γεμίσει το σπίτι όλο με ψίχουλα.

Λαχανιασμένος , μπαίνει στο δωμάτιο.

-«Ορίστε! Σου έφερα τόσο που θα σου φτάσει και για τις επόμενες μέρες.»

-«Ευχαριστώ πολύ» , απαντάει  το σπουργίτη, «μα δεν μπορώ να τα κουβαλήσω όλα αυτά».

-«Ε τότε, θα έρχεσαι κάθε μέρα να τρως όσο χρειάζεσαι. Μπορείς επίσης να φέρεις και άλλα σπουργίτια να φάνε, το ψωμί είναι αρκετό και φτάνει για όλους. Άλλωστε εσείς το έχετε περισσότερο ανάγκη από εμένα.»

Το σπουργίτη δάκρυσε με την γενναιοδωρία του μικρού αγοριού, πήρε το καταγάλανο μαντήλι του και σκούπισε τα δάκρυά του .

-«Δεν ξέρεις πόσο χαρούμενο με κάνεις» , αποκρίθηκε το σπουργίτη καθώς έπαιρνε το ψωμί από τα χέρια του Ανδρέα.

«Τώρα όμως θα πρέπει να φύγω»,  λέει διστακτικά το σπουργίτη.

-«Μα γιατί; Μου αρέσει η παρέα σου.»

-«Και μένα το ίδιο , όμως έχω συγγενείς που με περιμένουν να επιστρέψω. Άλλωστε χρειάζεται να ξεκουραστώ γιατί έχω μεγάλο ταξίδι αύριο.»

-«Ταξίδι; Τι ταξίδι ;» ,ρώτησε αναστατωμένος  ο μικρός Ανδρέας, που σκεφτόταν πως δεν θα μπορέσει να ξαναδεί τον φίλο του.

-«Κάθε χρόνο, όταν αρχίζει να χειμωνιάζει , φεύγουμε από εδώ και πάμε σε χώρες μακρινές με περισσότερη ζέστη. Βέβαια, θα έπρεπε να είχαμε φύγει ήδη , καθώς το κλίμα εδώ έχει αρχίσει να γίνεται πολύ βαρύ , μα ήμουν τόσο κουρασμένος και αδύναμος. Τώρα όμως νομίζω πως είμαι αρκετά καλύτερα και αυτό χάρη σε σένα, γι’ αυτό θα ήθελα να κάνω και εγώ κάτι για σένα. Πες μου τι θα επιθυμούσες;»
-«Σε βοήθησα επειδή ήθελα να σε δω και πάλι δυνατό και τα κατάφερα! Για μένα αυτό είναι η καλύτερη ανταμοιβή. Θα επιθυμούσα όλοι οι άνθρωποι του κόσμου να πρόσφεραν την αγάπη τους και ο κάθε ένας να φροντίζει αυτούς που το έχουν ανάγκη.»

– «Έχεις δίκιο μικρέ ήρωα , μόλις μου έδωσες ένα μεγάλο μάθημα».

Μα..πριν φύγω θέλω να σου δώσω αυτό εδώ το μαντήλι που είναι το αγαπημένο μου και το φοράω από πολύ μικρός.

«Να ορίστε! Παρ’ το για να με θυμάσαι!»

-«Σ ’ευχαριστώ πολύ , αν και δεν είχα σκοπό να σε ξεχάσω! Τώρα πια είσαι φίλος μου και αυτό δεν αλλάζει.»

Μια απέραντη σιωπή απλώθηκε σε όλο το δωμάτιο και ένα απαλό, γλυκό αεράκι φύσηξε τα καστανά και πλούσια μαλλιά του Ανδρέα , σαν να συμφωνούσε και ο αέρας πως στο πέρασμα του χρόνου η αγάπη δεν χάνεται, ίσως απλά ξεθωριάζει μα θα βρίσκεται πάντα εκεί.

-«Λοιπόν αντίο καλέ μου φίλε» , λέει το σπουργίτη καθώς απομακρύνεται από το παράθυρο του δωματίου.

-«Αντίο» , απαντάει ο μικρός Ανδρέας  με μάτια βουρκωμένα και κουνώντας το καταγάλανο μαντήλι.

Η  μητέρα σηκώνεται από το κρεβάτι που είχε κάτσει παρατηρώντας τον γιό της και έκλεισε το παράθυρο.

Ο μικρός με μια σιγανή φωνή, ρώτησε:

-«Μαμά γιατί έπρεπε να φύγει τόσο γρήγορα ; Και γιατί τα όμορφα πάντα τελειώνουν;»
– «Ανδρέα μου, η ζωή είναι γεμάτη δοκιμασίες. Τίποτα δεν ζει για πάντα , μα όλα όσα ζούμε καθημερινά μας βοηθάνε να προχωρήσουμε στη ζωή μας , προσπαθώντας να ακολουθήσουμε τον σωστό δρόμο. Κάθε μέρα μαθαίνουμε κάτι που θα μας βοηθήσει , θα μας ξαφνιάσει, θα μας δυσκολέψει σε κάθε μας όνειρο. Όμως σημασία δεν έχει να τα προσπερνάμε χωρίς να δίνουμε σημασία ή να είμαστε συνεχώς κολλημένοι σε αυτά αλλά να προσπαθούμε μέσα από αυτές τις καταστάσεις να γινόμαστε καλύτεροι και να προχωράμε μπροστά.»
Ο μικρός αγκάλιασε το μαντήλι του φίλου του , και σκέφτηκε πως αυτό που μόλις συνέβη ήταν η αρχή για να πραγματοποιήσει  το όνειρο που είχε, η ελπίδα μέσα του για ένα πιο όμορφο και καλύτερο κόσμο θα τον βοηθούσε να προσφέρει πάντα την φροντίδα και την αγάπη του σε όποιον το είχε ανάγκη και βρισκόταν στον δρόμο του.
Και έτσι ο μικρός μας ήρωας , θα μπορούσε να είναι ένα λαμπρό παράδειγμα που ο καθένας μας θα έπρεπε να ακολουθήσει. Αν κάθε άνθρωπος βοηθήσει έστω και λίγο κάποιον που έχει ανάγκη, θα καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν πιο όμορφο και καλύτερο κόσμο .


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Το MAXMAG είναι το διαδικτυακό περιοδικό που συνδυάζει την υπεύθυνη ενημέρωση με την ψυχαγωγία, την αγάπη για το κλασικό με την ανάγκη για πρωτοπορία.

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG