Athens
18°
broken clouds
Υγρασία: 68%
Άνεμος: 6m/s Β
Ανώτερη 22 • Κατώτερη 20
Weather from OpenWeatherMap
MAXMAG | Επικαιρότητα, Κόσμος, Πολιτισμός, Διασκέδαση, Ομορφιά

Αόρατα φτερά της ha_alex_llucination

Αόρατα φτερά

Ήταν άνοιξη!

 

Τα πρώτα λουλούδια είχαν αρχίσει να ανθίζουν και οι πρώτες παιδικές φωνές να ακούγονται σε κάθε γωνιά του νησιού.

Κάθε μέρα τα παιδιά έβγαιναν απ’ την αυλή του σπιτιού τους, απ’ όπου τα αποχαιρετούσαν με ένα γλυκό φιλί οι γονείς τους και βάδιζαν χαμογελαστά προς το σχολείο. Ο 8χρονος Ανδρέας, όμως, βάδιζε μόνος προς το σχολείο πάντοτε λυπημένος και σκυθρωπός.

 

Μες στη τάξη όλοι οι μαθητές σήκωναν το χέρι τους να πουν το μάθημα. Μόνο ο Ανδρέας καθισμένος στο τελευταίο θρανίο έμενε σιωπηλός. Κοιτούσε αφηρημένος το τετράδιο με τις ασκήσεις ,που για ακόμη μια φορά δεν είχε λύσει.

“Άραγε, τί να σκέφτεται;” έλεγε από μέσα της η κυρία Ελευθερία, η δασκάλα του. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να τον ρωτήσει τί έχει, γιατί ήθελε πολύ να τον βοηθήσει. Εκείνος όμως άκουγε αμίλητος τη δασκάλα του και ποτέ δεν της έδινε κάποια απάντηση.

 

Στο διάλειμμα τα παιδιά ,όλα σα μια παρέα παίζανε μαζί κρυφτό ,κυνηγητό , μήλα . Αλλά εκείνος καθόταν μόνος στο παγκάκι. Κοιτούσε το έδαφος με βλέμμα λυπημένο. Άλλες φορές καθόταν και ζωγράφιζε. Τον είχε προσέξει η κα. Ελευθερία απ’ το γραφείο των δασκάλων μια φορά. Σχεδίαζε στο μπλόκ της ζωγραφικής και χαμογελούσε. Δεν τον είχε ξαναδεί έτσι η δασκάλα. Αμέσως έτρεξε στο προαύλιο να δει τι τον έκανε τόσο ευτυχισμένο. Σίγουρα θα ‘χει ζωγραφίσει τον αγαπημένο του σούπερ-ήρωα ή το αυτοκίνητο των ονείρων του, σκεφτόταν. Τον πλησίασε διακριτικά και κάθισε δίπλα του. Προς έκπληξη της η ζωγραφιά είχε τρεις φιγούρες, απλές ,γεμάτες όμως με ζωηρά χρώματα και γλυκά συναισθήματα.

“Αα! Τί όμορφη ζωγραφιά, μικρέ μου! Ποιοί είναι αυτοί; Μήπως ο μπαμπάς και η μαμά σου;”

” Όχι… Είναι μια αγαπημένη οικογένεια. Η μητέρα, ο πατέρας και το μοναχοπαίδι τους. Δεν την έχω τελειώσει ακόμη. Θα ζωγραφίσω και μία παιδική χαρά δεξιά απ’ την οικογένεια. Το προσέχουν πολύ το αγόρι τους, του κάνουν όλα τα χατίρια. Βλέπετε δεν το αφήνουν ποτέ από την αγκαλιά τους και το προστατεύουν πάντα.”

“Έτσι χρειάζεται να είναι όλες οι οικογένειες. Μπράβο, Ανδρέα! Θα  ήθελα πολύ να δω ολοκληρωμένη τη ζωγραφιά σου, όταν θα την έχεις τελειώσει. Εάν, φυσικά, το επιθυμείς κι εσύ.” του είπε έντονα προβληματισμένη έχοντας υποψιαστεί κάτι…

Δεν της απάντησε. Συνέχισε να ζωγραφίζει  τα χαρακτηριστικά των προσώπων ,διατηρώντας το δικό του χαμόγελο που ‘χε ζωγραφιστεί στα χείλη του.

 

Στο σχόλασμα όλα τα παιδιά χαρούμενα γυρνούσαν γρήγορα στο σπίτι τους, όπου τα περίμενε η τρυφερή αγκαλιά της μαμάς τους και το ζεστό μεσημεριανό. Ο Ανδρέας πάλι, αργούσε να επιστρέψει στο σπίτι του και έκανε μια στάση στη θάλασσα. Την αγαπούσε πολύ τη θάλασσα! Τον ηρεμούσε ο ήχος των κυμάτων και μόνο τα πουλιά τον έβλεπαν χαμογελαστό. Κάθε φορά που έβλεπε τα πουλιά τα μάτια του έλαμπαν από θαυμασμό!

“Εεε, εδώ κάτω είμαι. Κοιτάξτε με! Πάρτε με μαζί σας. Πάρτε με μαζί σας στο πέταγμά σας!” τους φώναζε με όλη του τη δύναμη. Δεν έπαιρνε απάντηση…

 

Μια μέρα σαν τις άλλες κι ενώ καθόταν και πέταγε βοτσαλάκια μες στο νερό, ξαφνικά ήρθε και κάθισε κοντά του ένας γέρος αετός!

“Τί έχεις μικρέ; Καιρό τώρα σε βλέπω με δάκρυα στα μάτια. Τι σε απασχολεί;”, ρώτησε με ενδιαφέρον ο αετός.

“Κλαίω γιατί δεν έχω φτερά, όπως εσύ, για να φύγω μακριά από εδώ.”, είπε θλιμμένος ο Ανδρέας.

“Μα φυσικά και έχεις φτερά. Απλώς δεν μπορείς να τα δεις!”

“Μα, τί εννοείς;”

“Ξέρεις, όταν ήμουν πολύ μικρός πίστευα πως δε θα πετάξω ποτέ και κοιτούσα με θυμό τους άλλους αετούς που πετούσαν. Η μητέρα μου όμως με ενθάρρυνε και με έμαθε να πετάω. Κι εσύ μπορείς! Απλώς χρειάζεσαι κάποιον να σου ανοίξει τα φτερά! Οι γονείς σου; Τί λένε γι’ αυτό;”

Τί να έλεγαν οι γονείς του .Σάμπως συζητούσαν και ποτέ. Ποτέ δε τον χάιδευαν, δεν τον φιλούσαν, δεν τον αγκάλιαζαν. Ποτέ δεν του έλεγαν καλά λόγια. Μόνο μαύρα σημάδια του άφηναν στο σώμα. Τον πονούσαν πολύ. Όχι μόνο όταν του τα έκαναν, αλλά και όταν τα ξανάβλεπε… Ντρεπόταν. Ντρεπόταν πολύ. Πίστευε πως  κάτι έκανε λάθος ,πως εκείνος έφταιγε για όλα.

“Πολλές σκέψεις έχεις στο μυαλό σου, αγόρι μου.” ,τον επανέφερε στην πραγματικότητα ο γέρος αετός, “Πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον. Κι αν δεν μπορείς στους γονείς σου, τότε μίλα σε κάποιον που ξέρεις πως σε αγαπάει και θέλει να σε βοηθήσει.”

Αυτό θα έκανε. Δεν άντεχε πια να κρατάει αυτό το μυστικό. Για πόσο θα το έκρυβε; Για πόσο ακόμα θα πονούσε σιωπηλά;

 

Προς το παρόν έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι του. Στο δρόμο προς το γυρισμό προχωρούσε όσο πιο αργά μπορούσε. Δεν ήθελε να ξαναδεί το μίσος στο βλέμμα των γονιών του. Δεν ήθελα να τους δει πάλι να τσακώνονται για τα  χάλια οικονομικά τους και για το ότι ο πατέρας του “μπεκρουλιάζει” κάθε μέρα χωρίς να βοηθάει στο σπίτι. Μπεκρουλιάζει…ούτε που ήξερε τι σήμαινε αυτή η λέξη. Την άκουγε πάντως πολύ συχνά στο σπίτι. Ένα ήταν το σίγουρο, στο τέλος πάλι σε αυτόν θα ξεσπούσαν, πάλι θα του έλεγαν πως αυτός ευθύνεται για όλα, πάλι θα σήκωναν χέρι πάνω του και ύστερα θα κλεινόταν στο δωμάτιό του κλαίγοντας αθόρυβα. Έφτασε στο σπίτι. Άνοιξε με πολλή προσοχή την πόρτα. Για άλλη μια φορά κανείς δεν τον περίμενε στο χολ να τον υποδεχτεί και να τον ρωτήσει για το πώς πέρασε στο σχολείο. Ο πατέρας του κοιμόταν, όπως άλλωστε συνήθιζε. Δεν έπρεπε ,βέβαια, να κάνει φασαρία γιατί εάν τον ξυπνούσε  γνώριζε πολύ καλά ποιά θα ήταν η συνέχεια. Η μητέρα του δούλευε, όπου έβρισκε για να “έχεις εσύ όλα όσα χρειάζεσαι” του έλεγε, χωρίς εκείνος να την πιστεύει. Αυτό που χρειαζόταν τώρα ήταν ένα πιάτο φαϊ. Πεινούσε πολύ. Το μόνο που είχε φάει ήταν λίγο τοστ απ’ τον συμμαθητή του, τον Δημήτρη. Ήταν ο μόνος που είχε ενδιαφερθεί για εκείνον, τον βοηθούσε με τα μαθήματα και πήγαινε στα διαλείμματα να του κάνει παρέα που και που. Προσπάθησε πολλές φορές να μάθει τί τον βασάνιζε αλλά ο Ανδρέας δεν έβρισκε το θάρρος να μιλήσει. Μετά ο Δημήτρης το πήρε απόφαση και δεν τον ξαναρώτησε. Καθόντουσαν μαζί χωρίς να μιλάνε. Αυτό αρκούσε στον Ανδρέα. Αυτό ήθελε άλλωστε, να νιώθει την παρουσία κάποιου δίπλα του κι ας μη λέγανε πολλά. Πήγε στην κουζίνα με την ελπίδα να βρει το μεσημεριανό στο τραπέζι. Τίποτα δεν υπήρχε. Πάλι η μαμά του δεν πρόλαβε να μαγειρέψει. Βρήκε στο ψυγείο λίγο γάλα και το ήπιε μαζί με μερικά μπισκότα που είχαν απομείνει απ’ το πρωί. Μετά κλείστηκε στο δωμάτιο του και βάλθηκε να τελειώσει τη ζωγραφιά με την τέλεια οικογένεια…

 

Την επόμενη μέρα, στο σχολείο, μετά από πολλή σκέψη πήρε την απόφαση να μιλήσει στην κα. Ελευθερία.

“Δε με σέβονται οι γονείς μου. Αυτοί που τόσο αγαπάω με κάνουν συνέχεια να πονάω. Γι’ αυτό είμαι πάντα σκυφτός και στενοχωρημένος στο σχολείο. Φοβάμαι να γυρίσω σπίτι, φοβάμαι πολύ.”

“Ανδρέα μου, μην ανησυχείς. Χαίρομαι που με εμπιστεύτηκες. Είσαι πολύ γενναίος. Έκανες πολύ καλά που μου μίλησες! Θα σε προστατέψουμε εμείς ,εγώ και οι συμμαθητές σου. Θα μείνεις μαζί μας μέχρι να καταλάβουν οι γονείς σου το λάθος τους. Όταν αλλάξουν συμπεριφορά, θα ‘σαι πάλι μαζί τους.”

 

Είχε πλέον καλοκαιριάσει.

Δε χώραγαν πια σύννεφα στον ουρανό. Μόνο ο ήλιος βασίλευε και ζέσταινε το νησί. Ο Ανδρέας και η κα. Ελευθερία κάθονταν και συζητούσαν με θέα τη θάλασσα. Ο Ανδρέας της μιλούσε για τα όνειρα του και όλα όσα αγαπούσε. Λάτρευε τις συζητήσεις με τη δασκάλα του. Ένιωθε ελεύθερος όταν μιλούσε μαζί της. Τώρα πια δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Πέρασε τότε ένα σμήνος πουλιών. Ο Ανδρέας τα χαιρέτησε με πολλή χαρά . Αυτή τη φορά

δεν ήθελε να τα ακολουθήσει ,δεν είχε την ανάγκη να φύγει μακριά. Ήθελε να ριζώσει εκεί, να κρατήσει για πάντα αυτή η στιγμή ευτυχίας.

“Πέρασε η καταιγίδα, γλυκέ μου. Τώρα θα βλέπεις μόνο ηλιόλουστες μέρες και πολύχρωμα ουράνια τόξα…Μην ανησυχείς για τίποτα. Είσαι πλέον έτοιμος να πετάξεις στους δρόμους της αγάπης με ασφάλεια!”

Τον αγκάλιασε τρυφερά η κα. Ελευθερία και έμειναν εκεί για ώρες μες στη γαλήνη του γαλανού ουρανού που καθρεφτιζόταν στα πεντακάθαρα νερά.


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Το MAXMAG είναι το διαδικτυακό περιοδικό που συνδυάζει την υπεύθυνη ενημέρωση με την ψυχαγωγία, την αγάπη για το κλασικό με την ανάγκη για πρωτοπορία.

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG