The Dead Don’t Die: Η νέα ταινία από τον Tζιμ Τζάρμους

SHARE

”This isn’t gonna end well”. Η μικρή πόλη του Σέντερβιλ δέχεται ένα τρομερό πλήγμα στην φιλήσυχη καθημερινότητά της, όταν αιμοδιψή ζόμπι, πρότεροι κάτοικοι της πόλης, ανέρχονται από τους τάφους τους, ως αποτέλεσμα ενός παράδοξου φυσικού φαινομένου που απειλεί να εξαφανίσει τον πλανήτη Γη. Η πολυαναμενόμενη όμως επιστροφή του πρίγκιπα του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, σηματοδοτείται από μια ταινία που έχει περισσότερο πολιτικές και διδακτικές βλέψεις, παρά τις συνήθεις συνθήκες κινηματογραφικής ιδιοσυγκρασίας που μας έχει συνηθίσει ο Τζάρμους.

Ο ρομαντικά μελαγχολικός σκηνοθέτης επιστράτευσε στο καινούριο του έργο,“Τhe Dead Don’t Die” , όπως άλλωστε και κάθε άλλη φορά, ένα υπερμέγεθες και εξαιρετικό καστ που απαρτίζεται από τον αγαπημένο του εν αρχή, Μπιλ Μάρεϊ μαζί με τον ταλαντούχο Άνταμ Ντράιβερ (για τον οποίον πολλά και καλά είχαμε να πούμε στο ”Paterson”) και τη Κλόι Σεβινί στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Συνοδεύονται από την εσαεί εκκεντρική Τίλντα Σουίντον σε ρόλο έκπληξη, τον Τομ Γουέιτς, Στιβ Μπουσκέμι, Ντάνι Γκλόβερ, Σελένα Γκόμεζ ,Ίγκι Ποπ (φυσικότατος ως ζόμπι!) και πολλούς άλλους.   

Τζάρμους
Πηγή εικόνας: consequenceofsound.net

Ο Τζάρμους λοιπόν, συγκεντρώνει όλους αυτούς τους υπέροχους ηθοποιούς και τις ιδιάζουσες μορφές της μουσικής σκηνής, ώστε να απευθύνει κατηγορίες προς την σημερινή κοινωνία του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού, με σκοπό να μας ωθήσει στο να συνειδητοποιήσουμε άβολα ότι η κλιματική αλλαγή είναι πλέον παρούσα, μη αναστρέψιμη και απόλυτη ευθύνη του ανθρώπου. Ο σκοπός του εδώ συγκεκριμένα είναι να αναγκάσει τον θεατή να συλλογιστεί τις καπιταλιστικές και καταναλωτικές του συνήθειες που όχι μόνο επιφέρουν αναπόφευκτα την περιβαλλοντική καταστροφή, αλλά, επιπλέον, και τον επερχόμενο (αρκετά άμεσο στο φακό του σκηνοθέτη) αφανισμό εντέλει και του ίδιου του ανθρώπινου είδους. Μήπως είμαστε τελικά εμείς οι απέθαντοι είναι το βασικό ερώτημα. Ένα μήνυμα επίκαιρο φυσικά, σκληρά δοσμένο στα εν γένει «φιλήσυχα αυτιά» μας για τα «τζαρμουσικά» δεδομένα που αποτυχαίνει εντούτοις, κατά την μεταφορά του στην οθόνη, και άφησε τους παθιασμένους θαυμαστές του σκηνοθέτη να αναφερθούν σε ένα ακόμα «φλοπ» στην κατατάλα πολυετή και επιτυχημένη καριέρα του

Advertisement
Τζάρμους
Πηγή εικόνας: en.rfi.fr

Οι λόγοι που το ”Dead don’t Die” δεν σήκωσαν το κοινό να χειροκροτήσει στην παρουσίαση του στις Κάννες, ήταν οι βασικοί εξής. Αρχικά, πρέπει να ειπωθεί πως το κινηματογραφικό στοιχείο της πλοκής, της αφήγησης που τόση σημασία έχει ευρύτερα στο σινεμά, στο έργο του Τζάρμους διόλου δεν μας απασχολεί συνήθως. Οι ταινίες του εμπλουτίζονται ακριβώς από χαρακτήρες, συχνά τις πιο περιθωριοποιημένες μορφές της κοινωνίας που μιλούν, συζητούν αδιάκοπα και εμείς τους ακούμε μαγεμένοι με την συνοδευτική υπόκρουση επιλεγμένων καλτ μουσικών κομματιών. Εντούτοις, στο έργο αυτό αναγκαζόμαστε να παρατηρήσουμε σοβαρά τη «τεμπέλικη» πλοκή, η οποία δεν διασώζεται από την κλασσικά υπέροχη κινηματογράφηση του στενού συνεργάτη του Τζάρμους, του Φρεντ Ελμς. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι των τριών αστυνομικών που ενσαρκώνονται από τους Μάρεϊ, Ντράιβερ και Σεβινί με τη μετέπειτα συνεργασία του ρόλου της Σουίντον, έρχονται αντιμέτωποι με την μεταφυσική ανάσταση των ζόμπι, των οποίων την ζωντανή υπόσταση γνώριζαν καλά στο μικρό τους μέρος, μόνο και μόνο για να ανταλλάξουν ψύχραιμα σοκαρισμένοι, απόπειρες διαλόγων στεγνού χιούμορ, ως προς το πώς να αντιμετωπίσουν την έκτακτη κατάσταση. Ενδεικτική και μεμονωμένα χιουμοριστική η σκηνή που αντικρίζουν το πρώτο θύμα των απέθαντων και ανταλλάσσουν επαναληπτικές, θεατρικού τύπου ερωτοαπαντήσεις.

Διότι παράλληλα, έχουμε τη παρουσίαση πολλών και περιφερειακών  χαρακτήρων, όπως των νέων χίπστερς ή τα παιδιά του αναμορφωτικού κέντρου, που δημιουργούν δευτερεύουσες πλοκές που μας «ελκύουν», μας τραβούν την προσοχή στην ενδελεχή σύσταση τους, μόνο για να εξαφανιστούν απότομα, ή απλώς να πέσουν ex abrupto θύματα της λαιμαργίας των ζόμπι. Η φυσική χημεία των πρωταγωνιστών, του Κλιφ Ρόμπερτσον, από τον Μάρεϊ που «κουρασμένος» μεταφέρει πολύ χαρακτηριστικά και προς το τέλος, ατάκες αυτοαναφορικότητας δίχως επιτυχία, και του παράλογα ατάραχου αστυνομικού Ρόνι (από τον Άνταμ Ντράιβερ), συνοδευόμενους εντούτοις  από την εύλογα τρομοκρατημένη Μίντυ (Κλόι Σεβινί), απλώς δεν επαρκούν, ώστε να διατηρήσουν το ενδιαφέρον για την ιστορία ζωντανό! Από την άλλη μεριά το χαρακτηριστικά στεγνό και μπλακ χιούμορ του Τζάρμους, στη συγκεκριμένη ταινία διαχέεται άκομψα, επαναλαμβάνεται άσκοπα, όπως οι μονολεκτικές ατάκες των ζόμπι που αναφωνούν «καφέ » ή «wifi» και καταλήγει στα αυτιά μας ως κάπως «μπαγιάτικο».

Advertisement
Τζάρμους
Πηγή εικόνας: wbur.org

Ως αποτέλεσμα, μεμονωμένα στοιχεία όπως το χαριτωμένα πιασάρικο φολκ τραγούδι που χάρισε και τον τίτλο της ταινίας,”The Dead don’t Die” (του Στέρτζιλ Σίμπσον), το όποιο παράλογα ακούγεται όποτε κάποιος ανοίγει το ράδιο, η πολεμική τύπου νίντζα φιγούρα της Ζέλντα από την εξωτική Τίλντα Σουίντον, κάποιες σκόρπιες σατιρικές σκηνές περί συνειδητοποίησης της κατάστασης, μπλεγμένες ταιριαστά προς επιβράδυνση με ανάλαφρες παρατηρήσεις των χαρακτήρων (όπως την προσωπικά θεωρούμενη εξαίσια αναφορά στα σταρ γουορς), η μορφή του ερημίτη Τομ Γουέιτς, ως βασικού αφηγητή και κριτή των γεγονότων που διαφορετικά θα προστίθεντο στο σύνολο των αξιοσημείωτων χαρακτήρων του τζαρμουσικού κόσμου, αποδίδουν όχι μία κακή ταινία, απλώς απογοητευτική. Ιδιαίτερα η κατακλείδα στον επίλογο από τον Γουέιτς πως η σημερινή κοινωνία αξίζει εντέλει την παρακμή της, είναι ένα σχετικά αχρείαστο λογύδριο. Ίσως πάλι αυτή η απογοήτευση να αποδίδεται περισσότερο στο γεγονός ότι η ταινία αυτή ακολούθησε αμέσως μετά από το αριστουργηματικό κινηματογραφικό ποίημα ”Paterson”, το οποίο διαδέχθηκε εξίσου το εξαίρετο, νεορομαντικό “Only Lovers Left Alive”. Όπως και να έχει, ακόμα και τρομερά χαρισματικοί σκηνοθέτες του πιο ανεξάρτητου κινηματογράφου, όπως είναι ο μοναδικός Τζιμ Τζάρμους, είναι κάπως «καταδικασμένοι» να σημειώσουν και κάποιες αποτυχίες στην καριέρα τους, τις οποίες θα «συγχωρήσουμε» άμεσα και ευλαβικά, εμείς οι όποιοι θαυμαστές και μη, με την επόμενη ταινία που θα τον επανατοποθετήσει ψηλά στα σινεφίλ μάτια μας, όπου και ανήκει.

Τζάρμους
Πηγή εικόνας: entertainmentvoice.com

Παρόμοια άρθρα που μπορεί να σ’ενδιαφέρουν:

Advertisement

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Ονομάζομαι Νικολέτα, αλλά εδώ και χρόνια , φίλοι και γνωστοί με φωνάζουν Νικόλ! Είμαι απόφοιτος των Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και τα ενδιαφέροντα μου μοιράζονται ανάμεσα στις ταινίες, το θέατρο, τα βιβλία και τον αθλητισμό. Ονειρεύομαι τα ενδιαφέρονται μου να μετουσιωθούν και σε επάγγελμα κάποια μέρα!

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG