«Atomic Blonde»: For your eyes only… κυριολεκτικά

SHARE

atomic blonde

Κρίμα τα νιάτα και… Όπα, λάθος ατάκα. Κρίμα πάντως. Ειδικότερα, κρίμα η φωτογραφία, το σάουντρακ και η προπόνηση της Charlize Theron με 8 personal trainer. Έσπασε και σαγόνι, διάβασα κάπου. (Αλλά το έφτιαξε, αν αναρωτιέσαι, και είναι ξανά η θεά που ήταν πάντα).

Το «Atomic Blonde» έφτασε στις αίθουσες χωρίς τεράστιο promotion, σήκωσε όμως κυματάκια συγκρατημένου ενθουσιασμού στα νερά όσων το είχαν πάρει είδηση. Δεν ήταν δύσκολο, κυρίως αν είσαι έστω και στο ελάχιστο λάτρης των κόμικ ή των ταινιών δράσης ή της μουσικής σκηνής των ’80s ή του Nicolas Winding Refn και του στυλιζαρισμένου ατμοσφαιρικού σινεμά ή… όλα τα προηγούμενα μαζί. Σε τίποτα δεν απογοήτευσε από τούτα κι είχε ένα αξιοζήλευτο καστ για μπόνους. Τι πήγε λοιπόν στραβά; Του έλειπε το βασικό συστατικό μιας ολοκληρωμένης κατασκοπικής (και κάθε είδους) ταινίας, μια καλοστημένη, δηλαδή, ενδιαφέρουσα πλοκή.

Το 1989, λίγο πριν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η high-class πράκτορας της ΜΙ6 Lorraine Broughton (Charlize Theron) φτάνει στη Γερμανική πρωτεύουσα με σκοπό να ανακαλύψει και να εξουδετερώσει τον Satchel. Πρόκειται για έναν διπλό πράκτορα που συνεργάζεται με τους Σοβιετικούς εδώ και χρόνια, ενώ πρόσφατα πρόδωσε έναν ακόμη κατάσκοπο της MI6, οδηγώντας στη δολοφονία του τελευταίου από την KGB και στην κατάληξη της περιβόητης Λίστας σε λάθος χέρια. Η Λίστα (microfilm κρυμμένο σ’ένα ρολόι χειρός) περιέχει το σύνολο των ενεργών Bρετανών κατασκόπων στην Σ.Ε. και γίνεται το αντικείμενο του πόθου τόσο της Lorraine, όσο και του Bremovytch, Ρώσου εμπόρου όπλων και συνεργάτη της KGB.

atomic blonde

Κάπου ενδιάμεσα βρίσκεται ο λίγο εξεντρίκ (κουστουμάρες από την Cindy Evans) David Percival (James McAvoy), ένας αθυρόστομος φίλος-εχθρός τον οποίο η Lorraine υποπτεύεται ως υποψήφιο Satchel. H Λίστα αλλάζει χέρια συνεχώς, εκείνη δέρνει κόσμο σε κάτι badass σκηνές που θυμίζουν κουλτουριάρικο Jason Bourne αλλά στην τελική μοιάζουν αστείες και, παράλληλα, η τύχη μιας νεαρής Γαλλίδας πράκτορα (Sophia Boutella) κι ενός υπαλλήλου της Στάζι (Eddie Marshan) κρίνονται στα δευτερόλεπτα και στις «δημόσιες σχέσεις».

Advertisement

Θεωρητικά, συμβαίνουν αρκετά για να ιντριγκάρουν το μυαλό σου, αλλά δυστυχώς η εκτέλεση χαλάει την ιστορία. Αυτό που ο σκηνοθέτης (και πρώην κασκαντέρ), David Leitch, σκόπευε να κάνει ένα πρωτότυπο κατασκοπικό θρίλερ, έγινε μια σειρά από twist που δεν έχουν αρκετό κινηματογραφικό χρόνο να αναπτυχθούν, ακριβώς όπως και οι χαρακτήρες. Βασισμένο στο graphic novel «The Coldest City» των Antony Johnston και Sam Hart, το «Atomic Blonde» θα μπορούσε να έχει γίνει μια εξαιρετική τριλογία με ένταση και επίπεδα, με μυστήριο τύπου John Le Carre και προοπτικές μοντέρνου cult τύπου «Drive». Αλλά δεν έγινε.

atomic blonde

Από την άλλη, οπτικοακουστικά ο Leitch παρέδωσε ένα αξιόλογο ντεμπούτο με φρέσκα πλάνα, έξυπνες γωνίες και μουσικάρες που διάλεξε ο ίδιος (James Gunn στα χνάρια σου όλοι), γερμανικές και αγγλικές, από Queen και Depeche Mode, μέχρι Nena και το «99 Luftballons». Πολλά σκαλιά πιο πάνω ανέβηκε το αποτέλεσμα χάρη στη φωτογραφία του Jonathan Sela (εκτίμησα μόλις κάποιον συντελεστή του «John Wick». Σημειώστε το) που έφερε το ημιφουτουριστικό νουάρ στο γκρίζο Βερολίνο του ’89. Γι’αυτά και μόνο η ταινία δεν ήταν χαμένος χρόνος. Ήταν όμως, χωρίς αμφιβολία, χαμένη ευκαιρία.

Παρόμοια άρθρα που μπορεί να σ’ενδιαφέρουν:

Advertisement

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Με βλέπετε που σας χαιρετάω? Δεν πειράζει, σημασία έχει που με πιστεύετε! Με λένε Κλειώ και γενικώς δεν ξέρω τι θέλω. (Αν και είναι πολύ πιθανό να θέλω καφέ, μέτριο.) Αγαπώ το σινεμά και κουράζω συχνά τους φίλους μου μιλώντας για ταινίες κι έτσι, για να μη ζηλεύετε, τώρα θα κουράζω κι εσάς. Αν ξυπνήσω δε με όρεξη, μπορεί να σας πω και για ταξίδια, όμορφα μέρη, καλή μουσική και ανθρώπους φίνους και ξενύχτηδες που αγαπούν τον καφέ σαν εμένα.

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG