Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Πίσω από τις μάσκες

Στον πρώτο όροφο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη οι δημοσιογράφοι είχαν καθίσει στις θέσεις τους περιμένοντας τους αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας να καθίσουν στις δικές τους, μπροστά από τα μικρόφωνα όλων των ειδησεογραφικών σταθμών της χώρας για να ανακοινώσουν τα καθέκαστα για το θάνατο του τέως Βουλευτή Παναγιώτη Κασάπη. Πίσω από τους δημοσιογράφους, συνωστισμένοι όλοι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: ΟΙ ΚΟΥΡΣΑΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΤΟΜΑΚ

Ήταν νωρίς το ξημέρωμα, όταν ανάμεσα στα πυκνά φυλλώματα στις όχθες του ποταμού Πότομακ, εμφανίστηκαν κάποια γυμνά σώματα. Βαμμένα με σκούρα μπλε και μαύρα χρώματα άφηναν στα μάτια των Άγγλων, που βρίσκονταν στο φρούριο της απέναντι όχθης, την ψευδαίσθηση της ηρεμίας  ͘ σαν να μη βρίσκονταν εκεί μερικοί Τσερόκι (Ινδιάνοι) καμουφλαρισμένοι. Στο Φορτ Ουόρμπαρτον κατέληγαν […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Το φως σου δε με βρίσκει

    Μόλις άνοιξε τα μάτια της, ένιωσε μια ευχάριστη μυρωδιά να πλανιέται μέσα στο σαλόνι όπου κοιμόταν. Χασμουρήθηκε και τέντωσε το κορμί της για να ξεπιαστεί, αφού κάθε φορά που κοιμόταν στον καναπέ, ένιωθε το σώμα της βαρύ και ο πόνος στη μέση τη δυσκόλευε. Κοίταξε γύρω της και είδε δίπλα στο τραπεζάκι ένα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: ΜΑΖΙ

  Το φως του ήλιου φάνηκε από το παράθυρο του νοσοκομείου και τον ξύπνησε. Την είδε να τον κοιτά ήρεμα, πράγμα περίεργο για εκείνη. Πού είχε πάει το βλέμμα της, έντονο και γεμάτο φωτιά; «Όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο γαληνεύει το μέσα του» σκέφτηκε. Κι ύστερα, αφού χάιδεψε τα λευκά της μαλλιά, αναρωτήθηκε πάλι: Ήταν ο […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Ταξιδιάρα Ψυχή

Πρωινό Δευτέρας, η λιόχαρη μέρα περνά αισιόδοξα μηνύματα, η οχλοβοή κάτω στην Αθανασίου Διάκου δεικτικά το αποδεικνύει, ο κόσμος πραγματικά απολαμβάνει τη θέρμη της καλοκαιριάς. Ο υαλοπίνακας στο γραφείο μου, λούζεται από την φωτοχυσία του χρυσοστόλιστου αστεριού. Φεγγοβολάει ελπίδα ο ουρανός και γέμισε από το ανοιχτό παραθύρι μου οσμές ο χώρος. Φουρνίζει μυρωδάτο ψωμί πάλι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Το αντίδοτο του θανάτου

  Στα πρώτα βήματα της καριέρας του, κάθε ψυχολόγος οφείλει να είναι αισιόδοξος και οπλισμένος με πίστη προς την ικανότητά του να αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Να αφουγκράζεται τον ασίγαστο ψίθυρο της Ψυχής τους˙ να δημιουργεί μια ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους, με σκοπό να απαλύνει τον πόνο που τρώει τα σωθικά τους. Σε καμία […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Το Εκκρεμές

«Να πω καλημέρα;» Ο Φέρρης σήκωσε το κεφάλι του και είδε το πρόσωπο της Ρένας, της ιδιοκτήτριας του καφέ «Εκκρεμές» και τα βαμμένα με μωβ σκιά μάτια της να τον κοιτάνε με ένα βλέμμα που μαρτυρούσε κάτι ανάμεσα σε απορία και λύπηση. «Καλημέρα». «Πέρνα μέσα». Η Ρένα σήκωσε κάτι διακόπτες στον ηλεκτρικό πίνακα και τα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Κανείς ποτέ δε νίκησε τον θάνατο

  Άνοιξε τα μάτια του με δυσκολία. Ένιωθε πάλι αδυναμία και μια αίσθηση ναυτίας, σαν να ήταν σε καράβι που διέσχιζε τον ωκεανό σε τρικυμία. Ο πονοκέφαλος δεν έλεγε να σταματήσει και κάθε μέρα τον ένιωθε όλο και πιο έντονο. Μόνο τα βράδια όταν συναντούσε την Λένα ξεχνούσε τα πάντα, μαζί της ένιωθε άλλος άνθρωπος, […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: Όνειρο Απατηλό

  Τα βατράχια κοάζουν ξέφρενα, φταίει που η ατμόσφαιρα είναι κάπως υγρή. Είχε ρίξει νωρίς το απόγευμα μια ψιχάλα που δρόσισε την διψασμένη γη. Το νοτισμένο έδαφος δεν μας πτοεί, σφύζουμε από ζωή και νιάτα. Είμαστε ξαπλωμένοι στην άκρη του έλους, σε έναν από τους τρεις ιδιότυπους -ιδιότυπους γιατί δημιουργήθηκαν από χέρι ανθρώπου και όχι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Βουτιά στο κενό

  Η ώρα είχε φτάσει 10.00μ.μ.. Στην πλατεία Συντάγματος ο κόσμος είχε αρχίσει να αραιώνει. Η Λεωφόρος Βασιλίσσης Αμαλίας αντιθέτως ήταν γεμάτη οχήματα με οδηγούς ανυπόμονους να φτάσουν στον προορισμό τους. Από τη πλευρά της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, έξω από τα κλειστά ανθοπωλεία – που κάποτε στέγαζαν τους στάβλους του Βασιλιά Όθωνα – δυο εύζωνοι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Ο ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Η επόμενη μέρα στο Νιούπορτ ήρθε πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι περίμενε ο Τζορτζ Μπάνκροφτ. Θολά και αμφίβολα όσα θυμόταν από το χθεσινό βράδυ, καθώς αποκοιμήθηκε στην πολυθρόνα του ανασκαλεύοντας παλιές σημειώσεις. Όταν το πρώτο φως του ήλιου χύθηκε στο σαλόνι από το παράθυρο, τον ξύπνησε ανάμεσα σε σκόρπια φύλλα και βιβλία που είχαν πέσει ανάκατα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5:Μερτικό στον ήλιο

  Περασμένες 11:00 και ο ήχος από το κουδούνι της πόρτας που χτυπούσε ασταμάτητα κάθε δευτερόλεπτο, τον ξύπνησε από τον βαθύ ύπνο. Σηκώθηκε αργά και κατευθύνθηκε προς το θυροτηλέφωνο νευριασμένος που κάποιος τον ξυπνούσε και του χαλούσε την ηρεμία του. Με τα μάτια του ακόμα να μην έχουν ανοίξει είδε την γυναικεία φιγούρα να στέκεται […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Για μια χούφτα λέξεις

Το ξημέρωμα της επόμενης συνεδρίας με την Ουρανία με βρήκε κάπως προβληματισμένο. Ίσως επειδή ο αρχικός ενθουσιασμός μου μετά την πρώτη μας συνάντηση, άρχισε σιγά σιγά να μετατρέπεται σε απογοήτευση. Οι σκέψεις που με βασάνιζαν, είχαν να κάνουν με το πως μια μολυσμένη πεποίθηση που  είναι ριζωμένη βαθιά μέσα μας, μπορεί να δηλητηριάσει τη δική […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Με τα μάτια κλειστά

  Ο Άρης ξύπνησε και για μια στιγμή ένιωσε πως δεν βρισκόταν στο ακατάστατο δωμάτιο του πατρικού του στην Καισαριανή, αλλά στην κρεβατοκάμαρα που μοιραζόταν με την γυναίκα του σπίτι τους στο Ελληνικό. Οι φωνές του μικρού Έκτορα να αντηχούν στους τοίχους του σπιτιού και κάτι άλλο που έμοιαζε, ναι, με ήχους τακουνιών. Η Αμελί, […]

Next Chapter
Next Chapter

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: ΕΚΕΙΝΟΣ

«Υπόσχομαι τώρα στα δύσκολα να μην αφήσω ποτέ το χέρι σου.» «Υπόσχομαι τώρα στα δύσκολα, να μην σ’ αφήσω ποτέ να με αφήσεις.» Έκλεισε το ξυπνητήρι και έτρεξε βιαστικά να ντυθεί. Δεν ήθελε να αργήσει ακόμη μια μέρα στο σχολείο. Άνοιξε την ντουλάπα και διάλεξε τα πιο φωτεινά χρώματα για σήμερα. Ξύπνησε με καλή διάθεση, […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: Ο Πρώτος Έρωτας

Με την υπόθεση της Ουρανίας, ασχολήθηκα λίγο μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου, στο τμήμα ψυχολογίας του Αριστοτελείου πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Στα δύσκολα πρώτα επαγγελματικά βήματα, με στήριξε ο καθηγητής μου, Αριστείδης Ζαχαριάδης. Θυμάμαι τη μέρα που με οδήγησε στο ησυχαστήριό του… Έτσι αποκαλούσε τη μικρή τροχοβίλα που βρίσκεται στην πλαγιά ενός μικρού λόφου. Ανατολικά, […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4:Μια κουκκίδα άμμου είμαστε

  Το ξυπνητήρι άρχισε να χτυπά από τις 8:30. Η Λένα πριν πέσει το είχε ρυθμίσει για να μπορέσει να πάει με την μαμά της και τον αδερφό της στο κέντρο αποτοξίνωσης. Σηκώθηκε γρήγορα και με το χαρτί στο χέρι που της είχε δώσει ο Μάκης, πήγε αμέσως στην κουζίνα που βρήκε την μάνα της […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 2: Ένοχα Μυστικά

Νιώθω μοναξιά! Είναι Παρασκευή, κι όμως, η πόλη είναι πιο άδεια από ποτέ. Κάποτε τις Παρασκευές η Καστοριά έσφυζε από ζωή. Έβγαιναν οι άνθρωποι στους δρόμους και τα μαγαζιά, και ειδικά το απόβραδο, οι περισσότεροι ξεχύνονταν στην ανηφορική οδό Μητροπόλεως. Θυμάμαι τα μπαράκια, δεξιά και αριστερά του δρόμου, γεμάτα από νεαρόκοσμο να είναι. Ενώ τώρα… […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΠΟΛ ΤΖΟΟΥΝΣ

Για πόσο ακόμη θα μπορούσες ν’ αμφιβάλλεις;… Όσο βρίσκονται μπροστά σου όλα αυτά, δεν μπορείς να αμφιβάλλεις. Τι θα μπορούσες άλλο να σκαρφιστείς, ώστε να αποδειχθεί για ακόμη μια φορά η γνησιότητα αυτού του ημερολογίου. Το ζήτημα είναι πλέον, Τζορτζ Μπάνκροφτ, τι θα έκανες αφού ολοκλήρωνε την πομπώδη παρουσίασή του αυτός ο άγνωστος συλλέκτης ιστορικών […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3:Όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή

Ο Μάκης μόλις μπήκε στο σπίτι του πέταξε αμέσως τα ρούχα του στο πάτωμα και άνοιξε το laptop. Είχε βάλει στόχο να βοηθήσει την Λένα και παρόλο που τα μάτια του έκλειναν από την αϋπνία, εκείνος συνέχισε να ψάχνει. Σέρνοντας τα πόδια του έφτασε στην κουζίνα για καφέ. Για μια ακόμα φορά το κεφάλι τον […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: Σκιές

  Το πρωί βρήκε τον Άρη να προσπαθεί να σηκωθεί από το κρεβάτι. Από τη στιγμή που επέστρεψε στη δουλειά είχε αποφασίσει ότι θα σταματήσει το ποτό. Η πρώτη μέρα δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο περίμενε πως θα ήταν, όμως είχε πολύ δρόμο μπροστά του. Έβαλε μια κάψουλα espresso στην καφετιέρα και άναψε ένα τσιγάρο. […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 2: Ο Πατέρας

«Μίλησε μου για τον πατέρα σου Ουρανία… Δεν μπορεί, κάτι πρέπει να θυμάσαι από εκείνον…» «Γεννήθηκα στον Εξαπλάτανο  του νομού Πέλλας. Εκεί έζησα μέχρι τα δεκαεπτά μου. Απ’ τον πατέρα, τα λίγα που θυμάμαι, είναι πως ήταν πολύ ψηλός, σαν γίγαντας! Γελούσε συχνά, με ένα θορυβώδες γέλιο, που άλλοτε μ’ έκανε να νιώθω ασφάλεια και […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 1: Η πρώτη συνάντηση

Όταν με επισκέφθηκε η Ουρανία, βρισκόταν σε μια οδυνηρή κατάσταση, αιτία της οποίας ήταν το έντονο αίσθημα της απόρριψης και της εγκατάλειψης που ένιωθε εκείνη την εποχή͘  και σε μια ενοχική εμμονή που σχετίζονταν με το γεγονός ότι ο μοναχογιός της τη θεωρούσε υπεύθυνη για τη σωματική και ψυχολογική βία που βίωσε κατά την παιδική […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 2: ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΟΡΓΚΑΝ

II Εκείνο το βράδυ ο ύπνος που τον κατέλαβε ήταν λιγοστός. Στην κρεβατοκάμαρα η λάμπα έκαιγε όλη νύχτα. Συλλογιζόταν από που θα μπορούσε να ξεκινήσει και πάλι το έργο του. Τα χειρόγραφά του ήταν διασκορπισμένα σε κάθε γωνιά των Πολιτειών. Το ημερολόγιο θα μπορούσε να αποτελέσει μια νέα αρχή˙ μια προσπάθεια διαφωτισμού του έθνους και […]