Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Τζον Κεφάλαιο 8: Μαίρυ Κεφάλαιο 9: Τζον

      7 Τζόν   Όλα ήταν ένα όνειρο.   Ένας άνεμος χάιδεψε το πρόσωπό μου και μετέφερε εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά από την εποχή μου.   Πώς το ξέρω αυτό ; Στο μονοπάτι που άνοιξε για μια φορά μπροστά μου είδα αμάξια να περνάνε, καινούργια, μοντέρνα, σαν να έβγαιναν εκείνη τη στιγμή στη […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Της μοίρας το παιχνίδι

  Λένε, ότι καμιά φορά τίποτα δεν περνάει από το χέρι μας. Ότι η μοίρα, η ζωή, ο Θεός, η κινητήριος δύναμη στην οποία πιστεύει ο καθένας, ορίζει την πορεία μας ανεξαρτήτως των ενεργειών μας. Λένε, ότι καμιά φορά το γραφτό, είναι πολύ πιο πάνω από εμάς και τις πράξεις μας. Λένε, πως ό,τι και […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Όνειρο επόμενου επεισοδίου

  Αυγερινός Νομίζω πως υπερεκτίμησα τις δυνάμεις μου. Το έργο αυτό, τολμώ να πω, αποδεικνύεται δύσκολο μέχρι και για εμένα. Λίγο ακόμη. Μερικά ακόμη βήματα. Πως είναι δυνατό να είναι τόσο βαριά; Πόσα μήλα έφαγε; Πόσα μήλα χωράνε μέσα της; Όλοι οι άνθρωποι είναι μεγαλύτεροι εσωτερικά, αλλά αυτή το παράκανε! Ναι, ξέρω. Θα μπορούσα να […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Παραμύθι στη ζωή ή ζωή στο παραμύθι;

    Έναν χρόνο αφότου η Αφροδίτη έσωσε τον πατέρα της με την δωρεά του νεφρού της, όλα έμοιαζαν να είχαν μπει σε μια σειρά. Ο Οδυσσέας έκτοτε δεν τους είχε ενοχλήσει ξανά και αυτό έμοιαζε να μην ήταν καν στα πλάνα του. Η κόρη του τον έσωσε, του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Σταμάτα με αν το έχεις ξανακούσει

  Εύα Ένα ορφανό κι ο Διάβολος μπαίνουν σε ένα μπαρ… «Και ο Διάβολος λέει: Κλισέ!» «Τι;» «Αστείο με μπαρ, ενώ μπαίνουμε σε μπαρ! Σοβαρά;» «Είπες ότι δεν θα διάβαζες το μυαλό μου!» «Προσπαθώ, αλλά είναι αδύνατον. Σκέψου χαμηλότερα!» «Το ξέρεις ότι δεν σε πιστεύω, σωστά;» «Ξέρω ότι ξέρεις πως δεν ξέρεις αν με πιστεύεις. […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Τζον και Κεφάλαιο 6: Μαίρυ

Κεφάλαιο 5:  Τζoν   Το νήμα της μνήμης χάθηκε κάτω από τα πέλματα του καθώς τα ξερά χόρτα και κλαδιά συνθλίβονταν από το βάρος του σώματός του. Ένιωθε ότι κάτι περίεργο γινόταν και τα πάντα είχαν αλλάξει γύρω του.   Το μυαλό πολλές φορές χάνει τη σύνδεσή του με την πραγματικότητα, καθώς προσπαθεί να βρει […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: Τζον και Κεφάλαιο 4: Μαίρυ

3 Τζόν Τα δέντρα σαν πύλη άνοιξαν και φανερώνοντας ένα σπίτι στο τέλος του δρόμου. «‘Oταν δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου δεν αναγνωρίζεις και το σπίτι σου».   Αυτό μου ήρθε στο μυαλό, όταν αντίκρισα εκείνο το σπίτι. Κάτι μου έλεγε ότι ήταν μέρος από τη ζωή μου αλλά και πάλι δε θυμόμουν καθώς ένιωθα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Highway to Hell

Αυγερινός Ήταν σκουπίδι αλλά θα του παραδεχτώ ένα πράγμα, ήξερε από αμάξια. Austin – Healey 3000. Τόσο υπέροχο για τα μάτια, όσο απαίσιο για τα πνευμόνια. Μπες ελεύθερα, είναι ευγενική του χορηγία. Αυτό έλειπε, να μην έδινε το αμάξι του στην προσωποποίηση της λατρείας του! Θα απορείς τι το θέλουμε το αμάξι. Είναι απλό, βαριέμαι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 16: Όμοιοι με πικραλίδες οι άνθρωποι

Τα μάτια μου ανοίγουν αργά, νωχελικά, άγουρο θαρρώ το ξύπνημα ετούτο. Από το μυαλό μου περνούν χιλιάδες σκέψεις, όλες τους μοιάζουν να αναδύονται αργοσάλευτα μέσα από ένα νέφος που σαν παραπέτασμα με εμποδίζει να δω ξεκάθαρα. Το μόνο ευδιάκριτο στην αχλή είναι η καλλίγραμμη σιλουέτα μιας γυναίκας που ακαθόριστη είναι η φυσιογνωμία της. Έχω όμως […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8: Να χτίζεις ακόμα και όταν σε γκρεμίζουν

8ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ: «ΝΑ ΧΤΊΖΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΕ ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ»   Ζούσαν επιτέλους ευτυχισμένοι, μετά από πολλά εμπόδια και αμέτρητες ατυχίες. Οι πέντε τους, αγαπημένοι και δεμένοι όπως ποτέ άλλοτε. Ο Αλέξανδρος, η Αφροδίτη, τα δυο τους παιδιά και ο Νικόλας, τον οποίο η Αφροδίτη είχε πλησιάσει από καιρό. Τον πλεύρισε διακριτικά, χωρίς να γίνει αντιληπτή […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: Σατανοφιλοσοφίες

Αυγερινός Ησυχία! Τα στοιχεία είναι ελλιπή, θα χρειαστεί να επαγωγεύσω την απάντηση. Θα μου πεις πως πριν την απάντηση χρειαζόμαστε την ερώτηση. Κι εγώ θα σου πω πως αυτό είναι στοιχειώδες αγαπητέ μου Γουότσον! Έχουμε και λέμε: Τα κλειδιά έχουν γνώριμη μορφή όταν τα πρωτοβλέπεις. Τι είναι γνώριμο για έναν παπά; Κεριά, εξαπτέρυγα, ανήλικα αγοράκια… […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 15: Αν έχεις χάσει την ψυχή σου και το ξέρεις

Είμαι στη Μεσοποταμία, βαδίζω στον περιφερειακό δρόμο από τη μεριά του γηπέδου. Στην άκρη του χωριού κάποιος ασύνετος έχει ανάψει φωτιά στα θερισμένα σπαρτά και οι φλόγες που μου μαγνητίζουν το βλέμμα, κάνουν πολλούς από τους χωρικούς, φοβούμενοι για τις περιουσίες τους, ανήσυχοι να συγκεντρώνονται στο σημείο. Οι πύρινες γλώσσες δεν απέχουν παρά λίγα μέτρα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 12: Η ανακάλυψη του Μπάνκροφτ

  Η επόμενη ώρα βρήκε τους τρεις άντρες να ταξιδεύουν νότια. «Στο Μέριλαντ! Άκου στο Μέριλαντ! Τι θα πω εγώ στους ανωτέρους μου εάν με αναζητήσουν; Τι θα κάνουμε εάν πέσουμε πάνω σε οποιαδήποτε περίπολο των Νοτίων;» ωρυόταν ο Μπάνκροφτ. «Τουλάχιστον σκεφτείτε ότι θα επισκεφθείτε νέα μέρη», είπε χαριτολογώντας ο Φέλιξ. «Είναι η μόνη ελπίδα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 16: Η σαγήνη της Ψυχής

  «Δεν μιλάς, πες κάτι σε παρακαλώ˙ τώρα πια ξέρεις! Αυτό δεν ήθελες να μάθεις τόσον καιρό;» Θέλησα να δραπετεύσω από τη φρίκη αυτού του συμβάντος, γι’ αυτό αποφάσισα να επιμείνω στην ερώτησή μου, που η αλήθεια ήταν πως εξακολουθούσε να μένει αναπάντητη. «Ο Λάμπης, γιατί σε εγκατέλειψε;» «Έβλεπα τον γιο μου που είχε γίνει […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 11: Κωδικός Κούλπεπερ

Ήταν ξημερώματα, όταν ο Φέλιξ Μπόλντγουιν αντίκρισε στον ορίζοντα τις μυτερές κόχες της εκκλησίας και του δημαρχείου της Φιλαδέλφεια. Σκέφτηκε για μερικά δευτερόλεπτα: θ’ άκουγε άραγε τη μουρμούρα του Μπάνκροφτ ότι τον ξύπνησε νωρίτερα απ’ ό,τι θα έπρεπε, ή θα παραπονιόταν ότι δεν τρέχει αρκετά γρήγορα, ώστε να μην χάσει λεπτό από την ημέρα; Ένα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Να κλαις για να λυτρώνεσαι. Να γελάς για να ανασταίνεσαι

  Πήγαιναν μέρες τώρα που το μυαλό της είχε σκοτεινιάσει. Είχε πάρει φωτιά και δεν ημέρευε με καμιάς λογής παρηγοριά. Αμφιβολίες που την ταλαιπωρούσαν και επιβεβαιώσεις που της έπαιρναν πίσω την χαρά. Ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιη ότι το παιδί δεν ήταν του Αλέξανδρου και αυτό την στοίχειωνε. Ξέρεις, είχε κάνει τρομερά λάθη στην ζωή […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 2: #LegalizeSin

Αυγερινός Ξυπναρούδια! Πόνεσε όταν έπεσες από την κόλαση; Χαχαχαχα… Έλα, δεν ήταν τόσο κακό. Σόρρυ για τον μετεωρίτη, αλλά ο ευκολότερος τρόπος για έναν άγγελο να περπατήσει στη γη είναι να πέσει. Φαντάζομαι πως το μυαλό σου ή πλέον η έννοια αυτού, έχει αρχίσει να συγχρονίζεται με όλα όσα συμβαίνουν. Οπότε, έχεις φτάσει σε δύο […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 2: Μαίρυ

Ανάποδα το 69 είναι 96 Το ξυπνητήρι έγραφε 1996 ή είχε χαλάσει ;   Εκείνο το πρωινό ήταν πολύ περίεργο καθώς τα πράγματα που άρχισαν να συμβαίνουν δεν ήταν στο πλαίσιο της λογικής. Καταρχάς υπήρχε ο φωτισμός εκείνος που άλλαζε σαν να τρεμόσβηναν τα φώτα. Ότι έχανα και ξανάβρισκα το φως μου δεν ήταν το […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 14: Οφθαλμός αντί οφθαλμού

Το στομάχι μου διαμαρτύρεται έντονα, αν δεν πεθάνω από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, σίγουρα θα αποχαιρετίσω τα εγκόσμια από ασιτία. Λησμόνησε να φάει, ο απερίσκεπτος! θα γράφει στην επιτύμβια μου επιγραφή. Τέτοια μακάβρια σκέφτομαι με διάθεση αυτοσαρκαστική και ξυπόλυτος περπατώ προς το μπάνιο. Τα μαλλιά μου, κοιτώντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη, έχουν μακρύνει ασυνήθιστα πολύ, […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 15: Ο αδερφός του πατέρα μου

Μετά την αγωγή που υπέβαλε η Ουρανία εναντίον του συζύγου της για άσκηση σωματικής και ψυχολογικής βίας κατ’ επανάληψη, ακολούθησε η σύλληψη και η ομολογία του Λεωνίδα. Η εισαγγελέας του πρωτοδικείου της Έδεσσας όρισε αμέσως την ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσης. Ο Λεωνίδας είχε αποφύγει τη φυλάκιση, όμως η σχετική αίτηση που κατέθεσε ο δικηγόρος της […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 1: Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα

Αυγερινός Καλησπέρα ή καλημέρα, ίσως και καληνύχτα. Δεν μπορώ να ξέρω πότε με διαβάζεις. Βλέπεις, από τη δική σου οπτική δεν είμαι παρά λέξεις σε μία σελίδα. Από την δική μου οπτική όμως, είμαι σκέψεις μέσα σε ένα κεφάλι. Οπτική, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες έννοιες της πραγματικότητας κατά την ταπεινή μου άποψη. Ποιος είμαι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 1: Τζον

1-Τζόν   Είχα αφήσει τα προβλήματα και τις σκοτούρες μου πίσω. Ο δρόμος κύλαγε μπροστά μου και το ράδιο έπαιζε, πρόσφατα τραγούδια.   Βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι που δεν είχα ξαναδεί, ενώ περνούσα κάθε μέρα από εκεί πηγαίνοντας στη δουλειά μου. Μάλλον θα είναι καινούργιο, σκέφτηκα, καθώς παρατήρησα το χωμάτινο δρόμο που ξεχώριζε από τον […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Υπομονή, επιμονή, λύτρωση

Περπατούσε αμέριμνη, προσπαθούσε δηλαδή να μοιάζει αμέριμνη και ξέγνοιαστη, στην διαδρομή για την δωμάτιο που είχε για σπίτι τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Στο δεξί της χέρι κρατούσε με κόπο τα βιβλία που μόλις είχε δανειστεί από την βιβλιοθήκη της σχολής.   Το «σπίτι» της, βρισκόταν στην Αγίου Δημητρίου, κάπου κοντά στο Τούρκικο Προξενείο. Είχε ακόμη […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 13: Προδοσία

Σύννεφα βαριά αποτινάζουν το περιττό τους βάρος και το διασπείρουν στης Καστοριάς τα όμορφα χωριά, που σαν λευκοντυμένες κόρες απλώνονται γύρω από ψηλά βουνά και πεδινές περιοχές, ολόγυρα της λίμνης Ορεστιάδας. Βαρυχειμωνιά! λένε οι συγχωριανοί μου καθώς περπατούν στους δρόμους τουρτουρίζοντας. Εγώ τους βλέπω και δεν αντιλαμβάνομαι την αντίδραση τους τη φοβική στα καιρικά φαινόμενα. […]