Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 34: Μαίρυ, Κεφάλαιο 35: Τζόν, Κεφάλαιο 36: Μαίρυ, Κεφάλαιο 37: Τζόν

34 Μαίρυ Το άγγιγμά του που με τράνταξε ολόκληρη. Σαν δυο κόσμοι να ενώθηκαν. Η αλήθεια είναι ότι σε είχα ξανασυναντήσει μα δε το θυμόμουν. Είχα ζήσει μαζί σου για αρκετό καιρό, τόσο, που μου έγινε πραγματικότητα. Σαν ένα κύκλο που δεν έχει αρχή και τέλος. Μακάρι να άλλαζαν όλα, σκεφτόμουν. Κάποια φωνή μου μιλούσε […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 31: Τζον Κεφάλαιο 32: Μαίρυ Κεφάλαιο 33: Τζον

            31 Τζόν   Το μοτέλ, χαμένο από τη σκόνη, που το περιτριγύριζε η έρημος.   Το έπνιγε και σιγά το εξαφάνιζε με τους ανέμους να βοηθάνε στο χορό αυτό. Γιατί η έρημος αυτή τη δουλειά κάνει, τα εξαφανίζει όλα μέσα της. Τα κάνει να μοιάζουν όλα ίδια, σαν κόκκοι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 28: Μαίρυ Κεφάλαιο 29: Τζον Κεφάλαιο 30: Μαίρυ

28 Μαίρυ Πανικός για το απρόσμενο, αυτό που δεν υπάρχει, για αυτό που έρχεται και τελικά δε προκύπτει να είναι. Μα τελικά τι να ήταν αυτό που μας κοίταγε μέσα από το σκοτάδι των ματιών του;   Είχαμε τόσο τρομάξει από τη σκιά που είδαμε να μας κοιτά, ώστε απλά τρέξαμε και μπήκαμε μέσα στο […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 25: Τζον Κεφάλαιο 26: Μαίρυ Κεφάλαιο 27: Τζον

  25 Τζον   Μετά από μια πορεία λίγων λεπτών, εμφανίστηκε ένας θάλαμος τηλεφώνου, στη άκρη του δρόμου. Σταμάτησα το αυτοκίνητο καθώς άκουσα το τηλέφωνο να χτυπά.   Σαν κάποιος να κάνει πλάκα και να μου κάνει φάρσες, μια να με παίρνει στο σπίτι και έπειτα εδώ στη μέση του πουθενά; Να χτυπάνε τηλέφωνα από […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 22: Μαίρυ, Κεφάλαιο 23: Τζον, Κεφάλαιο 24: Μαίρυ

    22 Μαίρυ   «Το τηλέφωνό σου στο σπίτι χτυπάει Μαίρη», είπε ο Τζίμ ο γιός του Ρόμπ, λαχανιασμένος, με ένα βλέμμα σαν να έχει δει κάποιο φάντασμα.   «Δεν το πιστεύω πως σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι λειτουργεί ακόμα το τηλέφωνο. Είμαι σίγουρος πως το άκουσα». Τα μάτια του ήταν γουρλωμένα και ήταν ιδρωμένος […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 11: Εύα και Αυγερινός

  «Είσαι καλά;» «Νομίζω… Δεν ξέρω… Είμαι αυτό που είμαι.» «Όλοι μας. Πλέον, μέχρι και τα κλειδιά μου είναι αυτό που είναι.» «Κλειδιά;» «Κλειδιά… Σου είπα τι ανοίγουν, έτσι;» «Εσύ τι λες;» «Απλά σιγουρεύω… Τι θα κάνεις τώρα; Που ξέρεις την αλήθεια εννοώ.» «Δεν ξέρω. Απ’ όταν με θυμάμαι κατευθυνόμουν προς την απάντηση σε αυτό […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 19: Τζον. Κεφάλαιο 20: Μαίρυ, Κεφάλαιο 21: Τζον

19 Τζόν   Σηκώθηκα, με το χαλί να έχει απότυπωθεί στο πρόσωπό μου και το βουητό από το τηλέφωνο να ηχεί σαν βασανιστικό ξυπνητήρι στο κεφάλι μου. Μα πώς γίνεται να με πήρε τηλέφωνο; πώς ήξερε που να πάρει; Γαμώτο πως έχασα αυτή τη στιγμή μαζί της; Έκλεισα το ακουστικό.   Άκουσα στην αρχή μια […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Γεννηθήτω φως

Αυγερινός Ταξίδι στο χρόνο, σοβαρά μπαμπά; Σπας τους φυσικούς νόμους που εσύ ο ίδιος θέσπισες; Το καλό που σου θέλω η μικρή να μην μπορεί να επηρεάσει το παρελθόν! Τι κάνει εκεί; Στα σκαλιά του… «Δεν θα την αποχαιρετήσεις; Γιώργο…» «Όχι…» «Στο είπα και στο ξαναλέω, τέρμα το Γιώργος. Φιλοδόσιος, πάτερ Φιλοδόσιος!» «Όχι, δεν μπορεί […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Η Κρεπερί στο τέλος της αρχής

Εύα Τι του συμβαίνει; «Νέμο! Νέμο, κοίτα με. Εμένα κοίτα, όχι τα κλειδιά… Τον πύργο. Αυτό που έχεις στο χέρι σου τέλος πάντων!» Μοιάζει να έχει παγώσει. «Νέμο, αντιστάσου! Άπλωσε το χέρι σου προς το δικό μου και δώσε μου αυτό που κρατάς!» Τα κλειδιά μοιάζουν με μινιατούρα του πύργου της Πίζας, αλλά εκείνος τα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 16 : Μαίρυ 17 Τζόν 18 Μαίρυ

16 Μαίρυ Μονολογούσα πως θα βρω κάποιο τρόπο επικοινωνίας μαζί σου. Ακόμα και αν ήσουν σε άλλη εποχή, μάλλον πέρναγα τα όρια της τρέλας με αυτή τη σκέψη. Αλλά είχα και πυρετό μαζί. Φαίνεται ότι όλα αυτά μου είχαν πέσει βαριά. Αυτή τη φορά είχα ξαπλώσει σε καθαρά σεντόνια και μια λάμπα να φωτίζει γλυκά […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 11ο : « Ένα κόμμα, πριν την τελεία.»

      Κάθε ιστορία έχει ένα τέλος. Αργά ή γρήγορα, αυτό έρχεται. Και φέρνει μαζί του μηνύματα, διδάγματα, διηγήσεις, εμπειρίες, δάκρυα, πόνο, χαμόγελα, έρωτες και πάθη. Το παρόν, δεν είμαι σίγουρη τί από όλα φέρνει ή αν τα φέρνει όλα μαζί. Μάλλον το τέλος στην ιστορία της Αφροδίτης δεν μας θυμίζει μόνο όλα τα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8 Α.ΤΑ.Κ.Κ* *Αγνώστης ΤΑαυτότητας Κοσμικές Κρέπες

    Αυγερινός Φάρμα-κτήμα. Κτήμα-Φάρμα. Φάρμα-κτήμα…. Αμπελώνας! Συγκλονιστηκά περίγυρα δρόμου! Πες μου, από πότε είχατε τόσο μεγάλο πρωτογενή τομέα; Η Εύα μου είπε ότι τα περισσότερα από δαύτα δεν λειτουργούν κανονικά αλλά χρησιμοποιούνται για γλέντια γάμων, πράγμα που δεν αλλάζει τον τομέα παραγωγής. Κτηνοτροφία δεν θεωρούνται οι γάμοι; Χαχα! Κατάλαβες; Είναι αστείο, επειδή υπονοώ ότι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 13: Τζον, Κεφάλαιο 14: Μαίρυ, Κεφάλαιο 15: Τζον

    13 Τζόν   Αφού φάγαμε ένα υπέροχο δείπνο όλα έμοιαζαν σωστά.Τίποτα δε χάλαγε την ηρεμία μου. Πήγαμε πάνω στην κρεβατοκάμαρα, κάναμε έρωτα και κοιμηθήκαμε χωρίς αύριο. Στο όνειρο μου είδα ότι πήγα να βάλω βενζίνη σε ένα παλιό βενζινάδικο. Ήταν τότε που γνώρισα τη γυναίκα μου.   Μα ήταν απο άλλη εποχή ; […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Μαίρυ, Κεφάλαιο 11: Τζον, Κεφάλαιο 12: Μαίρυ

10 Μαίρυ     Σαν κιμωλία πάνω σε μαυροπίνακα έβλεπα αυτά που μου έλεγαν προσπαθώντας να τα  ερμηνεύσω και να μην τρελαθώ.   «Λείπεις τριάντα χρόνια, ξύπνησες, είμαστε γιος και πατέρας, το σπίτι σου ερειπωμένο και κλειδαμπαρωμένο και λίγο στοιχειωμένο ίσως. Η μουσική στο παρασκήνιο να παίζει ροκ εντ ρολ. Ένα μονοπάτι να με οδηγεί […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Εφιάλτες περασμένων κεφαλαίων

Γιώργος «Πάτερ, συγχωρέστε με. Διέπραξα μεγάλη αμαρτία». «Ησύχασε κόρη μου. Ο Θεός όλους του συγχωρεί. Εξομολογήσου μου την αμαρτία σου». «Δεν ήταν δικό μου λάθος. Αγαπώ τον σύζυγό μου όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Σε μία όμως στιγμή αδυναμίας…» «Συνέχισε κόρη μου». «Κολάστηκα Πάτερ. Δεν έφταιγα εγώ!» «Συνέχισε κόρη μου». «Είναι τόσο γοητευτικός. Τόσο όμορφος. […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Τζον Κεφάλαιο 8: Μαίρυ Κεφάλαιο 9: Τζον

      7 Τζόν   Όλα ήταν ένα όνειρο.   Ένας άνεμος χάιδεψε το πρόσωπό μου και μετέφερε εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά από την εποχή μου.   Πώς το ξέρω αυτό ; Στο μονοπάτι που άνοιξε για μια φορά μπροστά μου είδα αμάξια να περνάνε, καινούργια, μοντέρνα, σαν να έβγαιναν εκείνη τη στιγμή στη […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Της μοίρας το παιχνίδι

  Λένε, ότι καμιά φορά τίποτα δεν περνάει από το χέρι μας. Ότι η μοίρα, η ζωή, ο Θεός, η κινητήριος δύναμη στην οποία πιστεύει ο καθένας, ορίζει την πορεία μας ανεξαρτήτως των ενεργειών μας. Λένε, ότι καμιά φορά το γραφτό, είναι πολύ πιο πάνω από εμάς και τις πράξεις μας. Λένε, πως ό,τι και […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Όνειρο επόμενου επεισοδίου

  Αυγερινός Νομίζω πως υπερεκτίμησα τις δυνάμεις μου. Το έργο αυτό, τολμώ να πω, αποδεικνύεται δύσκολο μέχρι και για εμένα. Λίγο ακόμη. Μερικά ακόμη βήματα. Πως είναι δυνατό να είναι τόσο βαριά; Πόσα μήλα έφαγε; Πόσα μήλα χωράνε μέσα της; Όλοι οι άνθρωποι είναι μεγαλύτεροι εσωτερικά, αλλά αυτή το παράκανε! Ναι, ξέρω. Θα μπορούσα να […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Παραμύθι στη ζωή ή ζωή στο παραμύθι;

    Έναν χρόνο αφότου η Αφροδίτη έσωσε τον πατέρα της με την δωρεά του νεφρού της, όλα έμοιαζαν να είχαν μπει σε μια σειρά. Ο Οδυσσέας έκτοτε δεν τους είχε ενοχλήσει ξανά και αυτό έμοιαζε να μην ήταν καν στα πλάνα του. Η κόρη του τον έσωσε, του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Σταμάτα με αν το έχεις ξανακούσει

  Εύα Ένα ορφανό κι ο Διάβολος μπαίνουν σε ένα μπαρ… «Και ο Διάβολος λέει: Κλισέ!» «Τι;» «Αστείο με μπαρ, ενώ μπαίνουμε σε μπαρ! Σοβαρά;» «Είπες ότι δεν θα διάβαζες το μυαλό μου!» «Προσπαθώ, αλλά είναι αδύνατον. Σκέψου χαμηλότερα!» «Το ξέρεις ότι δεν σε πιστεύω, σωστά;» «Ξέρω ότι ξέρεις πως δεν ξέρεις αν με πιστεύεις. […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Τζον και Κεφάλαιο 6: Μαίρυ

Κεφάλαιο 5:  Τζoν   Το νήμα της μνήμης χάθηκε κάτω από τα πέλματα του καθώς τα ξερά χόρτα και κλαδιά συνθλίβονταν από το βάρος του σώματός του. Ένιωθε ότι κάτι περίεργο γινόταν και τα πάντα είχαν αλλάξει γύρω του.   Το μυαλό πολλές φορές χάνει τη σύνδεσή του με την πραγματικότητα, καθώς προσπαθεί να βρει […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: Τζον και Κεφάλαιο 4: Μαίρυ

3 Τζόν Τα δέντρα σαν πύλη άνοιξαν και φανερώνοντας ένα σπίτι στο τέλος του δρόμου. «‘Oταν δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου δεν αναγνωρίζεις και το σπίτι σου».   Αυτό μου ήρθε στο μυαλό, όταν αντίκρισα εκείνο το σπίτι. Κάτι μου έλεγε ότι ήταν μέρος από τη ζωή μου αλλά και πάλι δε θυμόμουν καθώς ένιωθα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Highway to Hell

Αυγερινός Ήταν σκουπίδι αλλά θα του παραδεχτώ ένα πράγμα, ήξερε από αμάξια. Austin – Healey 3000. Τόσο υπέροχο για τα μάτια, όσο απαίσιο για τα πνευμόνια. Μπες ελεύθερα, είναι ευγενική του χορηγία. Αυτό έλειπε, να μην έδινε το αμάξι του στην προσωποποίηση της λατρείας του! Θα απορείς τι το θέλουμε το αμάξι. Είναι απλό, βαριέμαι […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 16: Όμοιοι με πικραλίδες οι άνθρωποι

Τα μάτια μου ανοίγουν αργά, νωχελικά, άγουρο θαρρώ το ξύπνημα ετούτο. Από το μυαλό μου περνούν χιλιάδες σκέψεις, όλες τους μοιάζουν να αναδύονται αργοσάλευτα μέσα από ένα νέφος που σαν παραπέτασμα με εμποδίζει να δω ξεκάθαρα. Το μόνο ευδιάκριτο στην αχλή είναι η καλλίγραμμη σιλουέτα μιας γυναίκας που ακαθόριστη είναι η φυσιογνωμία της. Έχω όμως […]