Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Σπαραγμός

Η νυχτιά με βρίσκει σε μέρος ερημικό, ακολουθώ μονοπάτι δύσβατο, ελικοειδές και κατηφορικό, κάνω βήματα αργά, είμαι ιδιαίτερα προσεχτικός γιατί φοβάμαι, έτσι θεοσκότεινα που είναι, πως θα πέσω στον γκρεμό που υπάρχει στα δεξιά μου. Λιθαράκια σκορπίζουν στο διάβα μου καθώς σέρνω τα πόδια μου, φοβούμενος μήπως και σκοντάψω. Ακούω που και που να κυλούν […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 11: Όταν ντράπηκε ο Θεός

«Στα δεκαπέντε μου σταμάτησα το σχολείο. Ήταν μια απόφαση ξαφνική, οριστική κι αμετάκλητη.» Ακολούθησε μια παύση κατά τη διάρκεια της οποίας η Ουρανία βαριαναστέναξε. «Δε μου το συγχώρεσε ποτέ η μάνα μου. “Ουι Χάμπομ, έκσες ντο λέει η παλαλέσα η θαγατέρας; Γι’ αυτό πα εξέγγες τον τρανότερο βαθμό; Μια δεσκάλτσα πα να ίνεσαι˙ μια δικηγορέσα! […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 12: Μια καινούργια ζωή

Το ίδρυμα «Ήλιος Φωτεινός» βρισκόταν σε ένα παλιό κτήριο του 1958 στο κέντρο της Αθήνας, σε μία στοά. Τον χώρο αυτόν τον είχε  παραχωρήσει ο δήμος για την προστασία των ανήλικων ορφανών παιδιών. Η καρδιά της Λένας σφίχτηκε μόλις πάτησε το πόδι της στην είσοδο του ιδρύματος. Άκουγε παιδικές φωνές και γέλια και κάποια πιτσιρίκια […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Θέλει τύχη το μαζί

  «Ήταν μήνας Έρωτας και μέρα Αγάπη, από αυτές που συμβαίνουν όχι μόνο μια στο τόσο, αλλά από τις άλλες, που λαβώνουν μια φορά στα χίλια χρόνια. Μόλις είχαν τελειώσει τη βόλτα τους με το αμαξίδιο στον κήπο του οίκου ευγηρίας, έσκυψε και έκοψε μια αγκαλιά μαργαρίτες, από εκείνες… τις αγαπημένες της. Αφού τις έδεσε […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Φωτεινά σκοτάδια

  Υπάρχουν καρδιές που σταματούν να πάλλονται, χωρίς να έχουν μεταγγίσει ούτε μια σταγόνα αίματος, εμπλουτισμένου με την αδρεναλίνη που εκκρίνεται, όταν ψυχή και σώμα στροβιλίζονται στη δίνη του έρωτα. Η καρδιά της Ουρανίας, σίγουρα δεν ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα! Αφού κατάφερε να βρει – έστω και για λίγο – αυτό που […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8: Η ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ

Όσο οι μέρες περνούσαν, ο Τζον Πολ Τζόουνς διατηρούσε χαμηλό προφίλ κινούμενος στις γειτονιές της Φιλαδέλφεια. Παρακινούμενος από την περηφάνια του για το γεγονός πως θα πολεμούσε ως αξιωματικός στο πλευρό των επαναστατικών δυνάμεων, έκανε ό,τι μπορούσε για να διατηρείται σε εγρήγορση. Είχε ήδη λάβει την επιβεβαίωση μέσω επιστολής από τον Κούλπεπερ πως θα χρειαζόταν […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 11: Φως μέσα στο σκοτάδι

Όλο το βράδυ δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Αν και ένιωθε το σώμα της βαρύ και τα μάτια της φώναζαν πως δεν άντεχαν άλλο ανοιχτά, πως ήθελαν να ξεκουραστούν, το μυαλό της δεν την άφηνε να ησυχάσει. Οι σκέψεις χόρευαν σαν τρελές στο μυαλό της σε ξέφρενο ρυθμό. Η εικόνα του Μάκη να πέφτει από την […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Οι γλυκιές αυταπάτες της μέθης

  Στα φρυγμένα μονοπάτια του χωριού, στους κακοτράχαλους αγροτικούς δρόμους, λιάζονται φίδια στις χωμάτινες κοιλότητες που σημαδεύτηκαν και βάθυναν από τα πατήματα τροχοφόρων οχημάτων, και κάπου κάπου, εκεί, στις άκρες των ατραπών, αλλάζουν το δέρμα τους και διαπνέονται από την επιθυμία να αναζωογονηθούν  ̶ γιατί όχι και να αναγεννηθούν. Τι ωραία που απεκδύονται με φυσικό […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8: Απότομη Προσγείωση

Έχω κατεβάσει το κεφάλι, όσο η εκτυφλωτική λάμψη του ήλιου με αναγκάζει να κρατώ τα μάτια μου μισόκλειστα. Είναι λογικό τώρα που οδεύουμε προς το τέλος του Καλοκαιριού, το ακτινοβόλο αστέρι να χαμηλώνει το βλέμμα, να υποστέλλει τη σημαία της αλαζονείας και να υποτάσσεται στην ισχύ του αποπνικτικού για μένα, γεμάτου βροχοπτώσεις, φθινοπώρου. Η μπάλα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Ένας πόλεμος είναι η ζωή

Η Λένα μόλις μπήκε στο σπίτι της, κάθισε στον καναπέ, άναψε το φως και άνοιξε το γράμμα που της είχε δώσει ο Μάκης. Δεν μπορούσε να αντισταθεί αν και του το είχε υποσχεθεί. Της είχε πει πως θα έπρεπε να το ανοίξει το πρωί, αλλά η περιέργειά της δεν την άφηνε. «Έτσι και αλλιώς δεν […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Στη δίνη του έρωτα

Η ελαφριά μορφή κατάθλιψης που ταλαιπωρεί συχνά την Ουρανία, είναι πολύ πιθανόν να διαταράσσει την αυτοβιογραφική της μνήμη και ειδικά τον μηχανισμό εκείνο που επιλεκτικά ευνοεί τις ευχάριστες αναμνήσεις σε βάρος όλων των δυσάρεστων. Στη δική της περίπτωση μάλιστα, είναι πολύ πιθανόν να έχει συμβεί ένα είδος αντιστροφής της λειτουργίας του συγκεκριμένου μηχανισμού˙ αφού η […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ

Με το άλογό του καταπονημένο από το μακρύ ταξίδι, βάδιζε με αργά βήματα, ώσπου αντίκρισε στον ορίζοντα τις κόχες των καμπαναριών και του δημαρχείου που πρωτοστατούσε στην πλατεία. Γνώριζε καλά πού θα πήγαινε και ποιον θα συναντούσε. Η συστατική επιστολή αρκούσε, όπως του είχαν πει, για ν’ αναλάβει την ηγεσία ενός πλοίου του ηπειρωτικού ναυτικού. […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Παιχνίδι δίχως κανόνες

Ο Άρης βγήκε από το ασανσέρ και μες στην απογοήτευσή του δεν άναψε το φως. Κινήθηκε στα τυφλά προς την πόρτα του και έβαλε το κλειδί ψηλαφιστά στην κλειδαριά. Άνοιξε και για άλλη μια φορά παρατήρησε ότι δεν είχε κλειδώσει. Έτσι είναι αν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, σκέφτηκε.   Δεν υπήρξε ούτε μια μέρα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Φρεναπάτη

Ένα απόγευμα καλοκαιρινό, μα συνάμα και κάπως μελαγχολικό αφού ψηλά στους αιθέρες μαινόταν μάχη σκληρή ανάμεσα σε γκρίζους και λευκούς επιδρομείς, κει που το στερέωμα το γαλανό μαζεύτηκε το δύσμοιρο για να προφυλαχθεί, έτυχε να περνώ από την πλατεία του χωριού. Πατούσα σε λίθους μεγάλους και πλακωτούς, καλυμμένους με αρμό για να μην δημιουργούνται ανάμεσά […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8: Το ξεπάγωμα του συναισθήματος

Η Ουρανία κράτησε το λόγο της και τηλεφώνησε˙ όχι για να ορίσουμε, αλλά για να αναβάλλουμε την επόμενη συνεδρία. Παρότι επικαλέστηκε κάποιες υποχρεώσεις που δεν της επέτρεπαν να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, η αλήθεια είναι πως από εκείνη τη στιγμή με βασάνιζε μια σκέψη: Μήπως ενοχλήθηκε από τα λόγια που της είπα την τελευταία φορά που […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Πείνα για αγάπη

Περασμένες 12:00 και ακόμα να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Ένιωθε μια ελαφριά κούραση και ήθελε να μείνει για λίγο ακόμα ξαπλωμένη, τυλιγμένη με το σεντόνι της, μα έπρεπε να σηκωθεί να βοηθήσει τη μάνα της στις ετοιμασίες. Στις 14:00 θα ερχόταν  ο Μάκης να φάει μαζί τους και επιτέλους να γνωρίσει και η μάνα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Χυμοί Εκδίκησης

Σκίζω με μεγάλους διασκελισμούς το νερό, που στη δύναμή μου υποχωρεί άτακτα και χώρο μου ανοίγει. Ακούω πίσω μου την φωνή της. «Ε, που πας; Γιατί φεύγεις;» Αγνοώ τις εκκλήσεις της να επιστρέψω και ακάθεκτος βγαίνω στην αμμουδιά. Φοράω όπως όπως τα ρούχα μου και με βήμα ταχύ αφήνω στα κρύα του λουτρού τη νεαρή […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8: Βόλτα στην Αθήνα

  Η Λένα για πρώτη φορά ένιωθε την ψυχή της χορτάτη και το πρόσωπό της έλαμπε από ευτυχία. Ανυπομονούσε να έρθει το βράδυ και να συναντηθεί με τον Μάκη για να δει από τον βράχο της Ακρόπολης τη βροχή των αστεριών. Πιο πολύ από όλα όμως χαίρονταν για τη φιλία του Μάκη. Επιτέλους, βρέθηκε ένας […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8: Στοίχημα χαμένο

  «Γαμώ το κέρατό μου!!!» Ο Άρης άκουσε τον Βάρναλη να βρίζει ακατάπαυστα, καθώς εκείνος κάπνιζε ήδη το δεύτερο τσιγάρο στο ανοικτό παράθυρο του γραφείου του Αρχηγού του. Κουνούσε το κεφάλι του όλο κατανόηση καθώς χάζευε –για μια ακόμη φορά– την επένδυση από ξύλο που κάλυπτε τους τέσσερις τοίχους και τα κάδρα που διακοσμούσαν αυτούς […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Η αέναη κίνηση της καρδιάς

«Αρκετά όμως με τον Λεωνίδα. Άλλωστε, πέρασε κιόλας η μία ώρα που είχαμε στη διάθεση μας.» «Λεωνίδα τον λένε;» «Ναι. Χμ, ακόμα και γι’ αυτό παινεύεται, ο ελεεινός. “Πήρα το όνομα, πήρα και τη χάρη!” συμπληρώνει πάντα όταν συστήνεται.» Η ώρα είχε περάσει, μα ήταν η πρώτη φορά που η Ουρανία μιλούσε για τον άντρα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΟΟΥΖΕΣ

Η επιστολή που περίμενε ο Τζορτζ Μπάνκροφτ πως θα έφτανε από μέρα σε μέρα στο Νιούπορτ, έπεσε σαν κεραυνός  ͘αφενός λόγω του περιεχομένου της αλλά και  εξ αιτίας της τεράστιας επιθυμίας του ιστορικού να καθυστερήσει όσο μπορούσε, ώστε να επιστρέψει στην Ουάσινγκτον με τον πολύτιμο θησαυρό του Μόουζες. Ήταν και οι δύο τους εκεί, στην […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Μην περάσεις τον ποταμό

Ζεσταίνομαι, ο καιρός έχει απλώσει δίχτυ πνιγηρό στο όμορφο χωριό μου, από το πέπλο του άπνοια σκέπασε τις σκεπές των κτιρίων και τις καρδιές των ανθρώπων. Βλέπω στα πρόσωπα των συγχωριανών μου την οκνηρία. Πολλοί, εργάτες ακάματοι κατά τα άλλα, αποκαρωμένοι ξημεροβραδιάζονται στους καφενέδες και τις καφετέριες. Πάνε μέρες που η μικρή μας γειτονιά, κρυμμένη […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Ο γέρος και η θάλασσα

Την πρώτη φορά που η Ουρανία μου ζήτησε μια χάρη, ήταν για να πραγματοποιήσουμε τη συνάντησή μας στην παραλία, αντί για το γραφείο. Δεν έφερα καμία αντίρρηση˙ της είπα μάλιστα, πως έβρισκα πολύ καλή την ιδέα της. Η αλήθεια είναι πως λογάριαζα κι εγώ να της προτείνω να πραγματοποιήσουμε κάποια συνεδρία στην ύπαιθρο. Σκεφτόμουν έναν […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Πίσω από τις μάσκες

Στον πρώτο όροφο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη οι δημοσιογράφοι είχαν καθίσει στις θέσεις τους περιμένοντας τους αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας να καθίσουν στις δικές τους, μπροστά από τα μικρόφωνα όλων των ειδησεογραφικών σταθμών της χώρας για να ανακοινώσουν τα καθέκαστα για το θάνατο του τέως Βουλευτή Παναγιώτη Κασάπη. Πίσω από τους δημοσιογράφους, συνωστισμένοι όλοι […]