Μονόγραμμα… σε μια αναπνοή

Μονόγραμμα
Το Μονόγραμμα

Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη ρουφιέται σε μια αναπνοή. Έπειτα, όμως, υπάρχει η ανάγκη να το ξαναδιαβάσεις αργά, ήρεμα, ξανά και ξανά για να το κατανοήσεις και να το απολαύσεις πραγματικά. Ο Ελύτης το έγραψε στο Παρίσι και την επόμενη χρονιά εκδόθηκε στην Ελλάδα. Θεωρώ πως έχει μια δόση και από τα δύο. Μια μελαγχολία που ταιριάζει στην ιδιαίτερη γαλλική πρωτεύουσα, αλλά εικόνες και σκέψεις βαθιά ελληνικές.

Σε β’ πρόσωπο ο ποιητής απευθύνεται στην αγαπημένη του ύπαρξη, μια σαγηνευτική γυναίκα που πια δεν είναι μαζί του. Η αναφορά στη σαιξπηρική Οφηλία, άλλωστε, είναι πρόδηλη και μαρτυρά έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Ο ήρωάς μας πενθεί τη ζωή και τον ήλιο που χάθηκαν με τη φυγή της αγαπημένης του. Μια φυγή που απ’ ό, τι φαίνεται σχετίζεται με κοινωνική κατακραυγή και δόση ενός «απαγορευμένου» έρωτα που ενώ ήταν αγνός εκλήφθηκε ως κατακριτέος.

Μονόγραμμα
Το Μονόγραμμα

Η γυναικεία ψυχοσύνθεση δεν το βάσταξε λοιπόν και ο έτερος πρωταγωνιστής αυτής της χαμένης αγάπης μόνος του θρηνεί για όσα έγιναν και όσα δε θα γίνουν. Η λεπτότητα και η αδρότητα στα εκτυλισσόμενα γεγονότα είναι τα δύο καίρια στοιχεία που καθιστούν αυτό το έργο ένα από τα πιο ερωτικά κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Κάθε αναγνώστης βρίσκει με τον τρόπο αυτό κοινά σημεία αναφοράς με τον πενθούντα αφηγητή. Ο λόγος είναι πως κάθε έρωτας ενέχει τα βασικά στοιχεία της εξιδανίκευσης και του πόνου.

Ένας ύμνος στον έρωτα με κύρια στοιχεία το «σ’ αγαπώ» που ο αφηγητής δε χορταίνει να επαναλαμβάνει και το «μ’ ακούς» που βγαίνει σε κάθε του σχεδόν αναπνοή. Πρόκειται για την ατελέσφορη ανάγκη του να γίνει ακουστός, αντιληπτός και να βρει μια δίοδο επικοινωνίας με το αντικείμενο του πόθου του.

Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Πρόκειται για κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές αράδες του ποιήματος που δίνουν το νόημα του έρωτα εκείνου όπου ο ένας έχει βρει το άλλο του μισό και το έχει προσωποποιήσει στην εικόνα του συντρόφου του. Είναι τα δύο διαφορετικά κομμάτια που κουμπώνουν και μέσα από τη διαφορετικότητά τους ενώνονται στο άπειρο, έστω και χώρια.


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Ονομάζομαι Μπερτσιά Βασιλική και είμαι εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση! Αγαπώ το διάβασμα, τα ταξίδια και τα ζώα! Επιλέγω να περνώ τον χρόνο μου δημιουργικά κάνοντας συνεχώς νέα πράγματα και ανακαλύπτοντας νέους ορίζοντες γνώσης και εμπειρίας!

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG