Κάθισε δίπλα μου σαν παιδί

SHARE

 

σαν παιδί

— Κάθισε λίγο και, μόνο αυτό. Εδώ δίπλα.

Μην κοιτάς εμένα· απλώς άφησε να δεις. Γίνε χώρος στη θέση σου και θα καταλάβεις ότι δεν σε βρίσκουν όρια, παρά εικόνες. Όταν σου είπα για φως δεν ήταν άλλο από αυτό που σε κοιτά τώρα, με ένα χρώμα διάφανο και γεμάτο ζωή. Σαν τις ανάσες που δεν σκέφτεσαι. Φως για το ανάμεσα και το δίπλα.

Άσε τη ματιά σου κι όσο πάει. Σε κάθε ξύπνημα, πέτα τη σαν τις πετονιές που στροβιλίζαμε μικροί στις προβλήτες και ξεσπούσαμε σε χάχανα ποιανού θα φτάσει πιο μακριά. Ένα αγκίστρι κι ένα βαρίδι αρκούσαν. Μετά η ζωή ήταν όλο βουτιές απ’ τα βράχια –στη γύμνια μας– μέχρι το νερό να ζαρώσει τα δάχτυλα. Δεν τις μαζέψαμε ποτέ. Αφήσαμε κάτι αφρόψαρα να τις τραβήξουν μακριά όσο εμείς δολώναμε φως.

Εκεί να την πετάξεις, σου είπα, κι ας μη γυρίσει. Να μη γυρίσει πίσω, παρά μόνο κάποιος να πιαστεί και να τη σύρει.

Μα όταν με ρώτησες, βρήκες ένα χαμόγελο γεμάτο σχήμα κι ένα νόημα: απόλαυσε σιωπή. Γύρισα μόνο να σου δείξω ότι ακούω· ότι κι εσύ μπορείς με δίχως εξηγήσεις.

Κι αυτοί οι ήχοι είναι σαν το μουρμουρητό των μεγάλων ανθρώπων κάθε που σκύβουν το κεφάλι και ξαναλένε τη ζωή τους. Δεν το επιλέγουν, να ξέρεις, μα οι λέξεις έρχονται στην επιφάνεια και σαν παραμιλητό ξεπηδούν απ’ τα μέσα τους· να μην τους πνίγουν άλλο. Μοιάζει σαν την τελευταία τους ευκαιρία να κάνουν χώρο για ανάσες· αν-όσες τους απομένουν.

Αυτό να ακούσεις όμως. Το παραμιλητό που σου χαρίζει η σιωπή και έναν διάλογο με το μέσα σου. Λες και γινόμαστε πάλι παιδιά σε τιμωρία. Να ετοιμάζουμε, στον σκάρτο χρόνο μας, πετονιές για πέταγμα σαν ξεχυθούμε και πάλι ελεύθεροι, γυμνοί.

Advertisement

Μα αν θες να κλείσεις τα μάτια, τι πειράζει. Γίνε πνοή κι άσ’ τα όλα να σε πνίξουν δίχως εξηγήσεις. Τέντωσε πίσω τους ώμους, κατέβασέ τους, άνοιξε το στήθος και χάρισέ τους την καρδιά σου. Ναι, αυτό να τους προσφέρεις· έναν δυνατό μυ.

Κι όσα έρθουν πίσω απ’ τα μάτια σου μην τους μιλήσεις, μην τα διώξεις. Δες τα και φτιάξε σχήματα. Σαν τα χέρια που κάνουν σκιές στους τοίχους, σαν τις σκιές που σε ακολουθούν χρόνια τώρα, σαν τα χρόνια που πέρασαν στα ερωτηματικά σου. Μη φοβηθείς· μουρμουρητό θα γίνουν κάποτε, δικό σου.

Όσα δεν σε πονούν να κάνεις. Για αυτό σου λέω, μην επιμένεις. Μόνο κάτσε εδώ και ζήσε. Είναι και το τώρα που έρχεται να μας ανταλλάξει κάτι. Πόσο ακόμα να τρέξεις με λέξεις και προσδοκίες και πόσο ακόμα να γυρίσεις την πλάτη γιατί απλώς σε βολεύει να ξέρεις.

Κάτσε δίπλα μου σαν παιδί· λες και υπάρχει λόγος για αυτό. Μερικές φορές αρκεί. Ξεκίνα να δολώνεις, τρυπάς τις άκρες των δαχτύλων σου και να γελάς στο ξάφνιασμα.

Άσε μόνο να στροβιλίζω την πετονιά με μανία –ν’ ακούς το σβουριχτό της πέρασμα σαν απειλή– και μετά να την πετάω μακριά. Να γίνομαι μουρμουρητό δίχως αιτία και ν’ ακούω όσα δεν βλέπω. Έτσι με βρήκες, να κάθομαι εδώ και να περιμένω όση ζωή έρθει. Και κάτι σου είπα τότε: Κάθισε και περίμενε φως να πιαστεί στ’ αγκίστρι κι ας μου κόψει τις παλάμες στο τράβηγμα.

Advertisement

Δίπλα μου, κάτσε· αν το θες.

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Ο Γιώργος Σπυράκης είναι απόφοιτος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργικής Γραφής» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και εργάζεται ως δικηγόρος στην Αθήνα. Γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα, αρθρογραφεί σε sites και blogs, αναζητώντας κάτι απ’ τα παιχνίδια του νου μας. Είναι ο επιστημονικά υπεύθυνος και συντονιστής για το τμήμα δημιουργικής γραφής στο ΣΔΕ φυλακών Κορυδαλλού, όπου και διδάσκει στους μαθητές-κρατούμενους δημιουργική γραφή. Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων κυκλοφορεί με τίτλο: «Pequeñas Fobias – Μικρές Φοβίες». Από τη LIBRON Εκδοτική κυκλοφορεί και το μυθιστόρημα με τίτλο «ε.σύ» [2016] και η συλλογή αφηγημάτων με τίτλο «Δεκαεπτά φορές» [2017].

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG