Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 15: Ο αδερφός του πατέρα μου

Μετά την αγωγή που υπέβαλε η Ουρανία εναντίον του συζύγου της για άσκηση σωματικής και ψυχολογικής βίας κατ’ επανάληψη, ακολούθησε η σύλληψη και η ομολογία του Λεωνίδα. Η εισαγγελέας του πρωτοδικείου της Έδεσσας όρισε αμέσως την ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσης. Ο Λεωνίδας είχε αποφύγει τη φυλάκιση, όμως η σχετική αίτηση που κατέθεσε ο δικηγόρος της […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 14: Χαλασμένη Μηχανή

Η κουβέντα μας με τον Ζαχαριάδη, μπροστά στο μπουφέ της εκδήλωσης του Πανεπιστημίου, κινήθηκε γύρω από την τάση της Ουρανίας, να τιμωρεί τον εαυτό της. Επειδή όπως αποφασίσαμε˙ αυτό ακριβώς κατάφερνε με το να προκαλεί άσκοπα τη ζήλια του Λεωνίδα. Κι αν το δικό μου μεγάλο ερώτημα ήταν το γιατί έφυγε ο Λάμπης, εκείνο που […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 13: Κάψε το στεφάνι

Τα Χριστούγεννα μου έδωσαν την ευκαιρία να απολαύσω ένα εορταστικό διήμερο σε οικογενειακό περιβάλλον, όπου δέχτηκα τη διατάραξη της μοναχικότητάς μου με ευχαρίστηση. Είχε μεγάλη σημασία για μένα το να καταφέρω να χαλαρώσω και να αδειάσω για λίγο το μυαλό μου από κάθε σκέψη που σχετιζόταν με τα προβλήματα των άλλων. Λίγες μέρες αργότερα ένιωσα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 12: Συναισθηματική Ακτινοβολία

Η Ουρανία είχε δεχτεί να ξεκινήσουμε τις συνεδρίες με έναν και μοναδικό όρο: Να πραγματοποιούμε τις συναντήσεις μας πρωινές ώρες και μόνο τις Κυριακές. Δέχτηκα τον όρο της χωρίς να ρωτήσω το λόγο, επειδή η ίδια με παρακάλεσε να μην το κάνω. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα κανένα πρόβλημα στο να διαθέσω τις περισσότερες […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 11: Όταν ντράπηκε ο Θεός

«Στα δεκαπέντε μου σταμάτησα το σχολείο. Ήταν μια απόφαση ξαφνική, οριστική κι αμετάκλητη.» Ακολούθησε μια παύση κατά τη διάρκεια της οποίας η Ουρανία βαριαναστέναξε. «Δε μου το συγχώρεσε ποτέ η μάνα μου. “Ουι Χάμπομ, έκσες ντο λέει η παλαλέσα η θαγατέρας; Γι’ αυτό πα εξέγγες τον τρανότερο βαθμό; Μια δεσκάλτσα πα να ίνεσαι˙ μια δικηγορέσα! […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 10: Φωτεινά σκοτάδια

  Υπάρχουν καρδιές που σταματούν να πάλλονται, χωρίς να έχουν μεταγγίσει ούτε μια σταγόνα αίματος, εμπλουτισμένου με την αδρεναλίνη που εκκρίνεται, όταν ψυχή και σώμα στροβιλίζονται στη δίνη του έρωτα. Η καρδιά της Ουρανίας, σίγουρα δεν ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα! Αφού κατάφερε να βρει – έστω και για λίγο – αυτό που […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 9: Στη δίνη του έρωτα

Η ελαφριά μορφή κατάθλιψης που ταλαιπωρεί συχνά την Ουρανία, είναι πολύ πιθανόν να διαταράσσει την αυτοβιογραφική της μνήμη και ειδικά τον μηχανισμό εκείνο που επιλεκτικά ευνοεί τις ευχάριστες αναμνήσεις σε βάρος όλων των δυσάρεστων. Στη δική της περίπτωση μάλιστα, είναι πολύ πιθανόν να έχει συμβεί ένα είδος αντιστροφής της λειτουργίας του συγκεκριμένου μηχανισμού˙ αφού η […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 8: Το ξεπάγωμα του συναισθήματος

Η Ουρανία κράτησε το λόγο της και τηλεφώνησε˙ όχι για να ορίσουμε, αλλά για να αναβάλλουμε την επόμενη συνεδρία. Παρότι επικαλέστηκε κάποιες υποχρεώσεις που δεν της επέτρεπαν να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, η αλήθεια είναι πως από εκείνη τη στιγμή με βασάνιζε μια σκέψη: Μήπως ενοχλήθηκε από τα λόγια που της είπα την τελευταία φορά που […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 7: Η αέναη κίνηση της καρδιάς

«Αρκετά όμως με τον Λεωνίδα. Άλλωστε, πέρασε κιόλας η μία ώρα που είχαμε στη διάθεση μας.» «Λεωνίδα τον λένε;» «Ναι. Χμ, ακόμα και γι’ αυτό παινεύεται, ο ελεεινός. “Πήρα το όνομα, πήρα και τη χάρη!” συμπληρώνει πάντα όταν συστήνεται.» Η ώρα είχε περάσει, μα ήταν η πρώτη φορά που η Ουρανία μιλούσε για τον άντρα […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 6: Ο γέρος και η θάλασσα

Την πρώτη φορά που η Ουρανία μου ζήτησε μια χάρη, ήταν για να πραγματοποιήσουμε τη συνάντησή μας στην παραλία, αντί για το γραφείο. Δεν έφερα καμία αντίρρηση˙ της είπα μάλιστα, πως έβρισκα πολύ καλή την ιδέα της. Η αλήθεια είναι πως λογάριαζα κι εγώ να της προτείνω να πραγματοποιήσουμε κάποια συνεδρία στην ύπαιθρο. Σκεφτόμουν έναν […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 5: Το αντίδοτο του θανάτου

  Στα πρώτα βήματα της καριέρας του, κάθε ψυχολόγος οφείλει να είναι αισιόδοξος και οπλισμένος με πίστη προς την ικανότητά του να αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Να αφουγκράζεται τον ασίγαστο ψίθυρο της Ψυχής τους˙ να δημιουργεί μια ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους, με σκοπό να απαλύνει τον πόνο που τρώει τα σωθικά τους. Σε καμία […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 4: Για μια χούφτα λέξεις

Το ξημέρωμα της επόμενης συνεδρίας με την Ουρανία με βρήκε κάπως προβληματισμένο. Ίσως επειδή ο αρχικός ενθουσιασμός μου μετά την πρώτη μας συνάντηση, άρχισε σιγά σιγά να μετατρέπεται σε απογοήτευση. Οι σκέψεις που με βασάνιζαν, είχαν να κάνουν με το πως μια μολυσμένη πεποίθηση που  είναι ριζωμένη βαθιά μέσα μας, μπορεί να δηλητηριάσει τη δική […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 3: Ο Πρώτος Έρωτας

Με την υπόθεση της Ουρανίας, ασχολήθηκα λίγο μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου, στο τμήμα ψυχολογίας του Αριστοτελείου πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Στα δύσκολα πρώτα επαγγελματικά βήματα, με στήριξε ο καθηγητής μου, Αριστείδης Ζαχαριάδης. Θυμάμαι τη μέρα που με οδήγησε στο ησυχαστήριό του… Έτσι αποκαλούσε τη μικρή τροχοβίλα που βρίσκεται στην πλαγιά ενός μικρού λόφου. Ανατολικά, […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 2: Ο Πατέρας

«Μίλησε μου για τον πατέρα σου Ουρανία… Δεν μπορεί, κάτι πρέπει να θυμάσαι από εκείνον…» «Γεννήθηκα στον Εξαπλάτανο  του νομού Πέλλας. Εκεί έζησα μέχρι τα δεκαεπτά μου. Απ’ τον πατέρα, τα λίγα που θυμάμαι, είναι πως ήταν πολύ ψηλός, σαν γίγαντας! Γελούσε συχνά, με ένα θορυβώδες γέλιο, που άλλοτε μ’ έκανε να νιώθω ασφάλεια και […]

Next Chapter
Next Chapter

Κεφάλαιο 1: Η πρώτη συνάντηση

Όταν με επισκέφθηκε η Ουρανία, βρισκόταν σε μια οδυνηρή κατάσταση, αιτία της οποίας ήταν το έντονο αίσθημα της απόρριψης και της εγκατάλειψης που ένιωθε εκείνη την εποχή͘  και σε μια ενοχική εμμονή που σχετίζονταν με το γεγονός ότι ο μοναχογιός της τη θεωρούσε υπεύθυνη για τη σωματική και ψυχολογική βία που βίωσε κατά την παιδική […]