Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Αψυχολόγητα
Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου

«Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου, σε περιμένω να `’ρθεις… Μ’ ένα τραγούδι του δρόμου να ρθεις όνειρό μου…» Ακριβώς όπως στους παραπάνω στίχους του Νίκου Γκάτσου… Αυτό είσαι τελικά: τ’ όνειρο. Γι’ αυτό και τους παρέθεσα αντί προλόγου… Κι όνειρο θα παραμείνεις μάλλον, διότι στην πραγματικότητα, η κατάσταση είναι διαφορετική: εσύ εκεί, χίλια και κάτι […]

Αψυχολόγητα
Φθίνουμε ως κοινωνία

“Φθίνουμε ως κοινωνία!”. Η λέξη αυτή ξεστομίστηκε με αγανάκτηση. Τον άνθρωπο αυτό τον είχα καθηγητή στο Γυμνάσιο. Φιλόλογος. Τον συνάντησα έξω από τον γιατρό μου, όπου βρισκόμουν για άλλη μια φορά λόγω των προαιώνιων πλέον θεμάτων υγείας που αντιμετωπίζω. Η κουβέντα που είχαμε αφορούσε την αδιαφορία της πλειοψηφίας των σημερινών εφήβων και νέων απέναντι στο […]

Αψυχολόγητα
Επιστροφή στο σπίτι

Ένας μεσημεριανός καφές σαν διάλειμμα, και μετά και πάλι δουλειά… Η έναρξη της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης αποτελεί το σημαντικότερο γεγονός για την πόλη αυτή… Κι εγώ για άλλη μία χρονιά βρέθηκα εδώ, όχι μόνο για το ρεπορτάζ, αλλά και για την καθιερωμένη πορεία… Επιστροφή στο σπίτι … Αγίας Σοφίας κι Αγίας Θεοδώρας γωνία. Δυο βήματα […]

Αψυχολόγητα
κελί
364 και σήμερα

-Ή αλλιώς «σκόρπιες σκέψεις από την παραμονή στο τμήμα μεταγωγών»- Ποινική δίωξη σε βαθμό πλημμελήματος. Το δικαστήριο απεφάνθη: ένας χρόνος φυλάκισης εξαγοράσιμος. Το «εξαγοράσιμος» για ΄σένα απλά δεν υπήρχε, διότι δεν υπήρχαν και τα χρήματα που απαιτούνται για όλο αυτό. Κι έτσι, μετά από αποχαιρετισμούς με γονείς, φίλους συγγενολόγια κλπ («Υπομονή παιδί μου, ένας χρόνος […]

Αψυχολόγητα
Καρκίνου
Στον αστερισμό του Καρκίνου…

-…ή γράφοντας με όσες δυνάμεις απέμειναν…- Δεκαπενταύγουστος ο κλασσικός. Στο χωριό. Καθήμενος στο καφενείο με έναν φίλο και συγχωριανό, τον μόνο άνθρωπο δηλαδή που μπορώ να αναπτύξω μία ουσιώδη συζήτηση σε αυτό το μέρος. Σήμερα δε μιλούσαμε όμως. Αυτός ήταν προσηλωμένος στο κινητό του τηλέφωνο, παρατηρώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κι εγώ στο μπλοκάκι μου, […]

Αψυχολόγητα
κύκλος
Ένας κύκλος που κλείνει…

-Ένας κύκλος που κλείνει…Και που μακάρι να μην έκλεινε ποτέ…- «Αντίο. Να προσέχεις τον εαυτό σου…» Έγραφε το μήνυμα που ελήφθη. Η κατακλείδα, και μετά σιωπή. Λήξη. Τέλος. «Λογική η κατάληξη, έτσι όπως τα ‘κανες αδερφέ μου» η σκέψη που ακολουθεί τη χάραξη των γραμμών αυτών… Λάθη, λάθη, λάθη… Λάθη που επί χρόνια έκανες και δε κοίταξες να […]

Αψυχολόγητα
Αύγουστος
Αύγουστος

Ήταν και τότε Αύγουστος. Μόνο που τα γεγονότα ήταν τελείως διαφορετικά. Άλλος τόπος, άλλοι άνθρωποι. Ήταν η εποχή που εσύ βρισκόσουν εδώ, κι εμένα οι ημέρες μου δεν ήταν ανιαρές και ίδιες. Με λίγα λόγια, ήταν εκείνες οι ημέρες που αισθανόμουν άνθρωπος. Που εσύ υπήρχες… Ο καιρός βέβαια πέρασε. Όλα αλλάξανε άρδην. Κι έτσι, αντί […]

Αψυχολόγητα
οι φίλοι
Το μόνο αισιόδοξο είναι οι φίλοι

Επιστροφή στο σπίτι. Το κεφάλι βαρύ από το ποτό. Ένα τσιγάρο, και δρόμο για ύπνο… Κάθεσαι στην καρέκλα, ρουφάς τη τζούρα, νιώθεις να ανακατεύεσαι. Και ανάμεσα σ’ αυτή τη θολούρα, σου ΄ρχονται οι σκέψεις σαν απολογισμός. Πιάνεις το μπλοκάκι, το στυλό, και ξεκινάς να γράφεις… «Απολογισμός ζωής: Μηδέν εις το πηλίκον». Ακριβώς… Είναι μία από αυτές […]

Αψυχολόγητα
Χωρίς λόγια…

«Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρη ομπόλια, για να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει…» Κώστας Βάρναλης, «Η μάνα του Χριστού» [απόσπασμα]. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί αυτό που έγινε. Ο «όλεθρος» και η «καταστροφή» αποτελούν πλέον ό,τι φτωχότερο για να δοθεί μία εικόνα σχετικά με το συμβάν της προηγούμενης εβδομάδος στην […]

Αψυχολόγητα
λευκή
Η «λευκή»…

«10 Ευρώ και με κάνεις ό,τι θες» Ήταν πολύ όμορφη. Το πρόσωπό της βέβαια κουρασμένο. Με είχε πλησιάσει στη στάση του λεωφορείο πριν χρόνια στη Θεσσαλονίκη, ξεφουρνίζοντάς μου το παραπάνω. Δε το σκέφτηκα καν. Της έδωσα τα 10 Ευρώ. «Κοίτα να ξεμπλέξεις απ’ αυτά τα σκατά» της είπα, και απομακρύνθηκα αμέσως. Το μόνο που άκουσα ήταν ένα […]

Αψυχολόγητα
Συνειδητοποίηση
Συνειδητοποίηση

Πρόσωπο χαμογελαστό, χαλαρό, ήρεμο. Τα τσιγάρα, το ένα πίσω από το άλλο καθώς έπινε τη μπύρα του με αργές γουλιές καθισμένος στο μπαρ. Γενικότερα περιποιημένος, στητός. Μιλήσαμε ελάχιστα. 47 ετών, μόνος του. Με τους φίλους του δε βρισκόταν συχνά πλέον λόγω του ότι έχουν τις οικογένειές τους, οπότε δε διαθέτουν το χρόνο που αυτός διαθέτει. […]

Βιβλίο
Εμπορικόν “Βασιλεύς Μποντουέν”, 5°12’19.9″S 11°03’43.8″E, 2 Ιούλη 1958

Εμπορικόν «Βασιλεύς Μποντουέν», 5°12’19.9″S 11°03’43.8″E 2 Ιούλη 1958. Έφη μου, έχει λίγες μέρες που κινήσαμε από τη Μπόμα του Βελγικού Κονγκό για την επιστροφή μας. Μέχρι να τελειώσει ο Αύγουστος θα ΄χουμ’ αράξει Αμβέρσα, κι από ΄κει επιτέλους θα γυρίσω να δω την πατρίδα… Επιτέλους θα σε δω, μετά από όλον αυτόν τον καιρό και […]

Αψυχολόγητα
αιμοδοσία
2-3 κουβέντες για την αιμοδοσία

Αγαπητέ αναγνώστη, Μέσα σ’ αυτό το κείμενο δε θα σου μιλήσω για «γαλοπούλες που χρειάζονται ένα τέταρτο της ώρας να ψηθούν, όση ώρα ακριβώς χρειάζεται για να δώσεις αίμα» (όπως έλεγε η διαφήμιση του Υπουργείου Υγείας κάποτε), ή άλλα παρόμοια…. Σ’ αυτές τις γραμμές θα προσπαθήσω να σου μιλήσω. Να σου πω σαν φίλος 2-3 πραγματάκια […]

Αψυχολόγητα
Θεσσαλονίκη
Η Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια μου

Συμπρωτεύουσα, καμάρι του Βορρά, στολίδι του Θερμαϊκού, πες την όπως θες. Για ΄μένα η Θεσσαλονίκη δεν ήταν ποτέ αυτό… Εσύ φίλε μου βλέπεις Λευκό Πύργο, ιστορία, κάστρα και βυζαντινές εκκλησίες. Εγώ βλέπω στην πόλη αυτή μόνο νύχτες και μισοσκότεινα δωμάτια. Η δική μου πόλη… Αυτή που ξεκίναγε γωνία Αγίας Σοφίας κι Αγίας Θεοδώρας νωρίς το […]

Αψυχολόγητα
Χάρρυ Κλυνν
“To γραφτόν”

Ήτουνε που λέτε η νύξ βαθιά και πίσσα των ναυπηγείων του Σκαραμαγκά, και η πλήξις τόση, που ούτε κώνωψ αλλήθωρος και ψωμόλυσσας για αίμα, οσάν τον Βρυκόλακα τον Τρανσυλβανέζο δεν ομίλαγε… Λίγο το σπίρτο το σπιτικό, λίγο το καπνιστό που λέτε, κι έπεσε η γκλάβα εις σκέψιν βαθέα και νταλκαδιαστική. Ο λόγος περί επάγγελμα και […]

Αψυχολόγητα
φτάνει πια
Φτάνει πια, είμαστε άνθρωποι

«Τα Αψυχολόγητα» λοιπόν: Mία στήλη σκέψεων, που πολλές φορές μπορούν να μετατραπούν σε προβληματισμό για διάφορα κοινωνικά θέματα. Κάπως έτσι συνέβη και αυτήν την εβδομάδα λοιπόν. Το θέμα που είχα ξεκινήσει να γράφω ήταν άλλο, όμως κάποια γεγονότα που είδα να συμβαίνουν, με έκαναν να γράψω τις γραμμές αυτές, νιώθοντας μία έντονη ανησυχία… Οι καιροί […]

Αψυχολόγητα
“Αν δεν καούμε εμείς, πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη;”

Μπροστά στη δύναμή του είμεθα ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΝΙΣΧΥΡΟΙ. Εάν μας χτυπήσει, «μας πήρε και μας σήκωσε» που λέει και η λαϊκή έκφραση. Δε μιλώ για τον ενθουσιασμό της στιγμής, αλλά για τον κεραυνοβόλο έρωτα. Αυτόν που χτυπάει ελάχιστες φορές, και που μας κάνει να μην έχουμε μάτια για άλλο άτομο. Κάποιος με εξειδικευμένες οργανώσεις πάνω στην […]

Αψυχολόγητα
ομάδα
Η γειτονιά μας, η πόλη μας, η ομάδα μας…

Οι γραμμές και τα κείμενα που έχουν γραφτεί πάνω στο θέμα της οπαδικής κουλτούρας είναι αμέτρητες. Εγώ προσωπικά, πολλές φορές έχω απολαύσει τα γραπτά του Νίκου Ιωαννίδη, του επονομαζόμενου «Ισοβίτη», για τον Π.Α.Ο.Κ. και τις ιστορίες των οπαδών του. Όμως στην Ελλάδα παρατηρείται και το εξής φαινόμενο: τα κείμενα που αναφέρονται στους οπαδούς των «μικρών» […]

Αψυχολόγητα
Ημέρα γάμου

Η γραβάτα τον έσφιγγε. Δεν είχε συνηθίσει ποτέ του να τη φοράει. Ο κόσμος γύρω τού έφερνε κόμπο στο στομάχι. «Λες να μετάνιωσε;». Η μαύρη αυτή σκέψη του τριγύριζε ξανά και ξανά το μυαλό. Αυτός όμως δεν είχε μετανιώσει για το σημερινό γάμο. Και το ήξερε καλά… Κοίταξε ξανά το συρφετό από τα συγγενολόγια και […]

Βιβλίο
Ο Κώστας κι ο Ορχάν

Μια μικρή, συμβολική ιστορία… Η 3η του Μάρτη του 2011 ήταν μία ημέρα σημαντική για δύο ανθρώπους. Την ημέρα εκείνη ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Κώστα από την Αθήνα στον ΟΤΕ, και του Ορχάν από την Κωνσταντινούπολη στην Türk Telekom. Και οι δύο, από την ημέρα εκείνη, εργαζόνται ως τεχνικοί. Ξυπνούν γύρω στις 7 το πρωί, βρίσκονται […]

Αψυχολόγητα
Πίστεψα πως όλα ήταν διαφορετικά κοντά σου

Ένα γράμμα σε ένα άτομο που χάθηκε… Ψυχή μου, το σύννεφο καπνού χάνεται καθώς διαγράφει την ύστατη αυτή πορεία του, από τα πνευμόνια μου στο ταβάνι. Συνειρμοί… Έτσι χάθηκε και η δική μας  μικρή ιστορία. Σαν τον καπνό… Και δε το ήθελα καθόλου αυτό γαμώτο… Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα κοντά σου πίστεψα πως […]

Αψυχολόγητα
ζωή
Ζωή, ο βωμός του ανεκπλήρωτου ονείρου

Η διαδικασία του πρωινού, η προαιώνια: Μία γουλιά καφές και μία τζούρα από το τσιγάρο μου. Η καφεΐνη στο στομάχι, η νικοτίνη στο αίμα και στις αρτηρίες, κι όλη η πίσσα στους πνεύμονες. Και μετά, η ίδια διαδικασία να επαναλαμβάνεται ολημερίς… Η ζωή μου με λίγα λόγια, και κάποιες πράξεις που δε ξέρω πότε θα […]

Αψυχολόγητα
αρθρογράφος
Ένας φτωχός και μόνος αρθρογράφος

Νυχτώνει. Προσπαθώ μάταια να βολευτώ στη θέση μου. Το λεωφορείο ξεκινάει… Πίσω στο χωριό σε μερικές ώρες, κι εγώ να μη μπορώ να συγκρατήσω τη μελαγχολία και τη θλίψη μου… Ζορίζομαι για να τακτοποιήσω τις σκέψεις στο μυαλό μου. Μάταιο και αυτό, αφού είναι μονίμως σκόρπιες κι ασυνάρτητες… Δεν είναι το πρώτο σούρουπο που βλέπω […]

Αψυχολόγητα
Μου λείπεις
Μου λείπεις πολύ ψυχή μου

Ψυχή μου, «Σου γράφω πάλι από ανάγκη, η ώρα 5 το πρωί…» Αυτό τραγουδούσε ο αξέχαστος Παύλος Σιδηρόπουλος… Μπορεί η ώρα να μην είναι 5, όμως το χάραμα πλησιάζει. Κι εγώ, για άλλη μία βραδιά, σου γράφω αυτές εδώ τις γραμμές… Το γράμμα μου δεν έχει δομή, ειρμό, θέμα… Μπορεί όμως να περιγραφεί με δύο […]

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG