Συντάκτης: Αρετη-Ειρηνη Κοβανη

Αψυχολόγητα
Άνθρωποι χωρίς όνομα.

άνθρωποι χωρίς όνομα. Οι μέρες κυλούν τόσο γρήγορα. Κάθε μέρα όλα γύρω μας αλλάζουν και όλα μένουν ίδια. Κάθε μέρα συνειδητοποιώ πόσο μικροί είμαστε και αδύναμοι μερικές φορές να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα γύρω μας. Ζούμε μια ζωή που δεν καθορίζουμε εμείς σε μεγάλο βαθμό. Με το άρθρο μου αυτό, το οποίο διαφέρει εκ διαμέτρου από […]

Αψυχολόγητα
Μπορούμε πάντα να ξεκινάμε από την αρχή.

Μπορούμε πάντα να ξεκινάμε από την αρχή. «Δεν ξεχνάει η καρδιά με την πρώτη δυσκολία…» Αρχή και τέλος. Τέλος και αρχή. Θα μπορούσε να θεωρηθεί σχήμα κύκλου; Στη λογοτεχνία σχήμα κύκλου έχουμε όταν κάτι αρχίζει και τελειώνει με τον ίδιο τρόπο. Αν λοιπόν η αρχή μας είναι ίδια με το τέλος μας; Αυτό δεν είναι […]

Αψυχολόγητα
μαύρα μάτια
Μαύρα μάτια κι αγαπημένα

Μαύρα μάτια κι αγαπημένα, πως περνάτε χωρίς εμένα; Ωραία τα γαλάζια μάτια, έχουν κάτι το ταξιδιάρικο. Ωραία και τα πράσινα, έχουν ένα μυστήριο. Ωραία και τα καφετιά, έχουν κάτι το μελαγχολικό. Τη γοητεία των μαύρων ματιών όμως δύσκολα τη συναντάς σε άλλο χρώμα. «Τυχεροί» εκείνοι που έχουν πλανέψει τέτοια μάτια. Συνήθως εκείνα είναι που πλανεύουν. […]

Αψυχολόγητα
αγάπη
Η αγάπη δε φεύγει, είναι μέσα μας λένε

«Η αγάπη δε φεύγει, είναι μέσα μας λένε». Πέρασε λίγος καιρός. Άλλαξαν πολλά. Άλλαξα εγώ βασικά. Το σημαντικότερο όλων. Είναι λίγες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται. Το ίδιο νιώθω πως συμβαίνει και με σένα. Δεν ταξιδεύει σε μένα το μυαλό σου. Σωστά; Καταβάθως θα ήθελα να πάρω μια απάντηση για την […]

Αψυχολόγητα
συννεφάκι
Εσύ που ζεις στο συννεφάκι σου

«Εσύ και το συννεφάκι σου». Την έχεις χιλιοακούσει αυτή τη φράση και την έχεις βαρεθεί. όλα γύρω σου είναι τόσο ροζ. Τόσο όμορφα και ρόδινα και τίποτα ποτέ δε χαλάει τη ζαχαρένια σου. Εσύ και ο ρομαντικός σου κόσμος. Ο κόσμος που δεν υπάρχουν πρέπει παρά μόνο θέλω. Αναρωτιέσαι αν είναι κακό αυτό. Στο έχουν […]

Αψυχολόγητα
καιρό
Μια φορά και έναν καιρό.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παγκάκι. Περίεργα ξεκινάμε… Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παγκάκι κοντά στο ποτάμι. Ήταν ένα παγκάκι σαν όλα τα άλλα. Ξύλινο με σιδερένια πλάτη και πόδια. Μα εκείνο είχε κάτι ξεχωριστό. Όχι σε εμφάνιση αλλά σε όλα εκείνα που είχε να διηγηθεί. Οι επισκέπτες του ήταν πολύ […]

Αψυχολόγητα
χαμένο
Ένα ακόμη χαμένο βράδυ

«Νύχτες δίχως όνομα, νύχτες χωρίς σκοπό χαμένοι από χέρι, χαμένοι και οι δυο». Όμορφο βράδυ το σημερινό… Βράδυ με φεγγάρι, ολόγιομο. Κάθομαι στην ταράτσα και όλα τα φώτα της πόλης είναι αναμμένα. Μιας πόλης που τις μέρες μου είναι τόσο ξένη και τα βράδια τόσο οικεία. Μια πόλη γεμάτη από κόσμο κι άδεια από συναίσθημα. […]

Αψυχολόγητα
κλωστή
Κόκκινη κλωστή δεμένη

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ’ της κλότσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινίσει… Ένας μύθος στην Ιαπωνία υποστηρίζει πως οι άνθρωποι ενώνονται με το άλλο τους μισό μέσω μιας κόκκινης κλωστής που ενώνει τα δύο μικρά δάχτυλα των χεριών τους. Η κόκκινη αυτή κλωστή λέγεται πως είναι ένα αγγείο που συνδέει την καρδιά με […]

Αψυχολόγητα
ξεχνάς
Αγάπη είναι και να ξεχνάς

Πριν λίγες μέρες ή καλύτερα πριν λίγες νύχτες, μερικά λεπτά προτού κοιμηθώ, το μάτι μου έπεσε στη φράση αυτή «αγάπη είναι και να ξεχνάς». Κάτι τόσο απλό και συνάμα τόσο δύσκολο αν δεν αγαπάς πραγματικά. Τι σημαίνει αγαπώ και τι σημαίνει ξεχνώ; Παρόλο που νύσταζα πολύ, η φράση αυτή με έβαλε σε σκέψεις. Σκεφτόμουν όλα […]

Αψυχολόγητα
χρόνο
Ένα χρόνο αργότερα

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Ένας χρόνος που η τότε απουσία σου έγινε αφορμή για να ξεκινήσω να γράφω εδώ. Ένας χρόνος μετά το «Η παρουσία της απουσίας σου». Ένα χρόνο μετά, όλα είναι τόσο ίδια και τόσο διαφορετικά. Δεν ήταν οριστική η παρουσία της απουσίας σου. Έκανες πολλές εμφανίσεις σταδιακά. Άλλοτε κρατούσαν πολύ και άλλοτε […]

Αψυχολόγητα
μάνας
Της μάνας η καρδιά

Αχ μανάδες όλου του κόσμου. Αχ , η καρδιά της μάνας. Όλου του κόσμου οι καρδιές είναι το ίδιο καμωμένες. Όλες έχουν την ίδια δύναμη και αντοχή για αγάπη. Όχι. Μάλλον κάνω λάθος, οι Αττίκ ξέρουν κάτι παραπάνω, όπως αναφέρεται στο τραγούδι τους «ζητάτε να σας πω», «Αχ, δεν είναι οι καρδιές όλες το ίδιο […]

Αψυχολόγητα
εξομολόγηση
Εξομολόγηση από εμένα για μένα

Εξομολόγηση… «Θέλω να εξομολογηθώ σε άγιο μεθυσμένο βροχή τα λάθη κι η ψυχή κοντεύει να σκουριάσει, θέλω να εξομολογηθώ σε άγιο μεθυσμένο και μόλις έρθει το πρωί όλα να τα ξεχάσει». Έφτασε κιόλας ο Μάιος. Μήνας ανοιξιάτικος που σε εισάγει στο καλοκαίρι. Ωραίο το καλοκαίρι νιώθεις πως μαζί με τα βαριά ρούχα που μαζεύεις σου […]

Αψυχολόγητα
αγάπη
Για την αγάπη αυτή

Αυτή η αγάπη. Είναι τόσο δυνατή. Είναι τόσο μεγάλη και εγώ τόσο μικρή μπροστά της. Τόσο αδύναμη να της πάω κόντρα. Είναι τόσο μεγάλη η δύναμη της που με τρομάζει. Με τρομάζει όταν μου παραλύει το σώμα, με τρομάζει όταν «απενεργοποιεί» τη λογική και υπερισχύει το άρρωστο από πάθος ορισμένες φορές συναίσθημα. Τρομάζω όταν για […]

Αψυχολόγητα
εσύ ξανά
11:11 εσύ ξανά…

Εσύ ξανά. Εσύ εδώ. Πάλι εδώ. Το είχα πάρει απόφαση. Από εκείνες τις αποφάσεις που λες «ο κόσμος να χαλάσει αυτό θα γίνει». Στη δική μου περίπτωση βέβαια είχα πει πως «ο κόσμος να χαλάσει αυτό ΔΕ θα γίνει. Όχι πάλι». Εμείς καθορίζουμε την τύχη μας, μα μερικές φορές η τύχη μας καθορίζει εμάς. Έτσι […]

Αψυχολόγητα
σιωπή
Ο κρότος της σιωπής σου

Σιωπή… Μερικές φορές η σιωπή κάνει μεγαλύτερο θόρυβο ακόμα και από τη πιο δυνατή φωνή. Υπάρχουν πολλά είδη σιωπής. Η αμήχανη σιωπή, η αδιάφορη σιωπή, εκείνη που δεν αξίζει να χαλάσεις ακόμα και για την πιο «ακριβή» λέξη, εκείνη που απλά δεν έχεις κάτι να πεις, αλλά κι εκείνη που έχεις τόσα να πεις μα […]

Αψυχολόγητα
μακριά μου
Να είσαι καλά και ας είσαι μακριά μου

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε για το τι είναι αγάπη. Σκεφτόμαστε πως είναι το απόλυτο και αν το έχουμε νιώσει ποτέ. Δύσκολες ερωτήσεις με δυσκολότερες απαντήσεις. Τυχεροί όσοι μπόρεσαν να δώσουν μια τέτοια απάντηση. Θα ευχόμουν με όλη μου την ψυχή αν αναρωτήθηκες ποτέ η απάντησή σου να ήταν θετική και να μην είχες την παραμικρή αμφιβολία. […]

Αψυχολόγητα
ζωή
Γι’αυτό σου λέω είναι μικρή η ζωή…

 «Γι αυτό σου λέω είναι μικρή η ζωή, αγάπησέ με πριν να έρθει το άλλο πρωί πέσε μες τη φωτιά με τα χέρια ανοιχτά, πιο βαθιά στη δική μου αγκαλιά» Το έχουν πει πολλοί. Το έχουν τραγουδήσει ακόμα πιο πολλοί. Δεν υπάρχει μόνο ένα τραγούδι αλλά πολλά. Κάποιοι περισσότερο ριψοκίνδυνοι το εφαρμόζουν και στην καθημερινότητά […]

Αψυχολόγητα
πουλιά
Με διαβατάρικα πουλιά έρωτα να μη πιάνεις

«Με διαβατάρικα πουλιά έρωτα να μη πιάνεις, γιατί είναι διαβατάρικα και γρήγορα τα χάνεις». Άνθρωποι δέντρα και άνθρωποι πουλιά. Άνθρωποι λιμάνια και άνθρωποι πλοία. Άνθρωποι που μένουν σταθεροί σε οποιονδήποτε τομέα της ζωής τους και άλλοι που το ταξίδι και κυρίως του νου και της ψυχής τους είναι τρόπος ζωής. Δύσκολοι άνθρωποι οι δεύτεροι. Όπως […]

Αψυχολόγητα
στιγμή
Σωστοί άνθρωποι, λάθος στιγμή

«Σωστοί άνθρωποι, λάθος στιγμή» Κάθε φορά που φεύγω το ίδιο συναίσθημα. Η ίδια λύπη. Το ίδιο κενό. Ακόμα και όταν δε μιλάμε, όταν είμαστε στην ίδια πόλη είναι αλλιώς. Νιώθω μια περίεργη ασφάλεια. Αυτό που ξέρω πως αν σε πάρω τηλέφωνο θα τρέξεις να με βρεις. Που αν περάσει μια μέρα χωρίς να σε δω, […]

Αψυχολόγητα
ξέρω
Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο

Πόσο εύκολα και απερίσκεπτα κρίνουμε οι άνθρωποι; Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο, εσένα που αγαπώ τόσο πολύ. Όρια. Ανθρώπινα όρια που συνεχώς παραβιάζουμε. Τα δικά μας όρια και όχι μόνο. Αρκετοί από μας πολλές φορές έχει τύχει να ξεπεράσουμε τα όρια που μας έχουν θέσει κάποιοι άλλοι. Εκεί ίσως δημιουργηθεί κάποιο θέμα, αν παραβαίνοντας […]

Αψυχολόγητα
ξεχάσω
«Προσπάθησα λοιπόν να σε ξεχάσω»

«Προσπάθησα λοιπόν να σε ξεχάσω» Η προσπάθεια μετράει. Έτσι δε λένε; Εγώ προσπάθησα, ειλικρινά. Και το τηλέφωνό μου έκλεισα και όταν το άνοιξα έσβησα το δικό σου. Το οτι το ξέρω απ΄έξω δε μετράει. Το έσβησα. Και τις φωτογραφίες σου έσκισα και τις δικές μας. Και τα πράγματά σου. Και εκείνα δεν υπάρχουν πλέον στο […]

Αψυχολόγητα
προφύλαξη
Προφύλαξη: ο σημαντικότερος κανόνας

Από πάντα ξέρουμε πως κάθε παιχνίδι έχει τους δικούς του όρους και κανόνες. Αρκετοί εκείνοι που θεωρούν πως κάθε κανόνας είναι για να σπάει. Ίσως. Μα είναι κάποιοι κανόνες που σου κάνουν μόνο καλό. Αυτό δε συμβαίνει άλλωστε και με τα παιχνίδια; Οι κανόνες είναι ίδιοι για όλους και δεν αλλάζουν, έτσι όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα απέναντι στο παιχνίδι.

Αψυχολόγητα
θαλπωρή
Η οικογενειακή θαλπωρή είναι αναντικατάστατη

Η οικογενειακή θαλπωρή είναι αναντικατάστατη. Θυμάμαι αρκετές φορές τον εαυτό μου πριν κάποια χρόνια, που έμενα ακόμα στο σπίτι μου με τους δικούς μου, όταν ακόμα δεν είχα φύγει για σπουδές. Θυμάμαι λοιπόν τον εαυτό μου να παρακαλάει θεούς και γενικότερα όποια ανώτερη δύναμη να με πάρουν από εκεί μέσα. Ήθελα να «φύγω να ησυχάσω» […]

Αψυχολόγητα
λείπεις
Ακόμη κι αν λείπεις, είσαι μαζί μου

Και ας λείπεις είσαι μαζί μου… «Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο, κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ’ ένα αντίγραφο δικό σου…» Εσύ εκεί. Σε αυτή τη ρουτινιασμένη καθημερινότητα που αγαπώ να μισώ. Γιατί να τη μισώ; Επειδή φυσικά δε βρίσκομαι σε αυτή. Επειδή δεν είμαι εκεί ούτε στην καλημέρα […]

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG