Υπομονή ή Ανοχή ;

Υπομονή ή Ανοχή ;

Το χάρισμα της υπομονής και η καθημερινή μας ζωή

Υπομονή. Η ύπατη των αρετών. Ένα χάρισμα που λίγοι έχουν, και ίσως να είναι και οι μόνοι που μπορούν να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο. Οι υπομονετικοί άνθρωποι μπορούν και καταλαγιάζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα ακόμα και σε καταστάσεις δυσάρεστες και εξαιρετικά αγχωτικές, αλλά δεν τους βλέπεις και ποτέ εκτός εαυτού. Βάζουν τη λογική πάνω από το συναίσθημα, για αυτό και δύσκολα παγιδεύονται σε κάποιο πρόβλημα, καθώς διαθέτουν ψυχραιμία και καθαρό μυαλό. Όμως είναι πάντοτε καλό το να κάνεις υπομονή; Μήπως η αντοχή αυτή μερικές φορές φτάνει στα όρια της ανοχής;

Στην καθημερινότητα μας πρέπει να προσπαθούμε να διαθέτουμε υπομονή και ψυχραιμία, προκειμένου να τα πηγαίνουμε καλά τόσο με τους γύρω μας, όσο και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ένας άνθρωπος δίχως αυτή, μπορεί να γίνεται νευρικός, και να συσσωρεύει μέσα του πολλά αρνητικά συναισθήματα που προσπαθούν να βρουν τρόπο να εξωτερικευθούν, να ξεσπάσουν! Και όταν ξεσπάνε μοιάζουν με καλοκαιρινό μπουρίνι. Μπορεί να κρατάνε λίγο, αλλά είναι δυνατά και σου χαλάνε τη διάθεση. Μπορεί λοιπόν στην υπομονή να λέμε ναι, ώστε να έχουμε μια αρμονική καθημερινότητα, αλλά και να μπορούμε να διαχειριστούμε το όποιο πρόβλημα βρίσκεται στο διάβα μας, αλλά στην ανοχή λέμε σίγουρα όχι.

Υπομονή ή ανοχή στην κακοποίηση;

Όταν βρίσκεσαι σε μια κακοποιητική σχέση, είτε αυτή είναι φιλική, είτε ερωτική, είτε οικογενειακή, και δεν φεύγεις, καθώς πιστεύεις ότι πρέπει να κάνεις απλώς υπομονή, τότε δεν αντέχεις αλλά ανέχεσαι. Ανέχεσαι έναν άνθρωπο που σου ασκεί επιρροή, που αφήνει σημάδια σε σώμα και ψυχή, που σου δημιουργεί εσωτερικά και εξωτερικά τραύματα. Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να σηκώνεις ανάστημα και να φεύγεις, με το κεφάλι ψηλά. Αυτή δεν είναι μια κατάσταση που πρέπει να υπομείνεις προκειμένου να έχεις αρμονία τόσο στην καθημερινή σου ζωή, όσο και στη σχέση σου, είναι μια κατάσταση από την οποία πρέπει να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Αδέσποτα και σκουπίδια γύρω μας

Ανοχή είναι όταν βλέπεις τα τόσα αδέσποτα στους δρόμους και περιμένεις υπομονετικά να έρθει ο δήμος να βοηθήσει, ενώ εκ των προτέρων ξέρεις πως δεν θα το κάνει. Θα μείνουν εκεί μόνα και αβοήθητα, μέχρι να βρεθεί ένας μη υπομονετικός άνθρωπος να τα βοηθήσει. Να τους προσφέρει ένα χάδι, λίγο φαγητό και νερό, ένα σπίτι και σίγουρα πολλή αγάπη. Υπομονή δεν κάνεις ούτε όταν βλέπεις τον γείτονα, τον φίλο, τον περαστικό, να πετάει ένα σκουπίδι κάτω, και σκέφτεσαι ας μην πω κάτι, ίσως είμαι υπερβολικός, μπορεί να έγινε καταλάθος. Όμως, ίσως και να μην ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Και τα σκουπίδια συσσωρεύονται σε θάλασσες, γήινες εκτάσεις, δάση και δρόμους. Ζώα πεθαίνουν, ο πλανήτης βρομίζει και καταστρέφεται. Επομένως, άμα ξανά δεις τέτοιο φαινόμενο, επέτρεψε στον εαυτό σου να βγει εκτός εαυτού και να υπερασπιστεί τον πλανήτη μας. Τότε δεν είναι η ώρα να κάνεις υπομονή, δεν είναι η ώρα να πεις δεν πειράζει, είναι η ώρα να μιλήσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Χώρος εργασίας και απλήρωτες υπερωρίες

Ακόμα και στον 21ο αιώνα γίνονται διαχωρισμοί ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες όσον αφορά τον χώρο εργασίας. Γεγονός είναι ότι σε πολλές εταιρείες οι γυναίκες δουλεύουν περισσότερες ώρες, πληρώνονται λιγότερο και δύσκολα τους αναθέτουν υψηλές θέσεις εργασίας, καθώς πιστεύουν ότι δεν θα μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα και να δικαιώσουν την εταιρεία. Αν βλέπεις ένα τέτοιο φαινόμενο στην επιχείρηση στην οποία δουλεύεις, είτε αυτό έχει ως πρωταγωνιστή γυναίκα, είτε και άντρα, ύψωσε ανάστημα, ειδικά αν αυτό έχει ως κύριο πρόσωπο εσένα. Μην αφήνεις να σε βάζουν να δουλεύεις υπερωρίες που ξέρεις ότι δεν θα πληρωθείς, μην αφήνεις τον εαυτό σου να υπομένει ένα περιβάλλον, το οποίο δεν σε βλέπει ως έναν ανταγωνιστικό επαγγελματία και που σε μειώνουν συνεχώς και δεν σε αφήνουν να ξεδιπλωθείς για να φανεί το πόσο καλός είσαι σε αυτό που κάνεις. Το κατανοώ πως ίσως έχεις ανάγκη τα χρήματα και τη συγκεκριμένη δουλειά, αλλά μην βαφτίζεις αυτή την κατάσταση ως κάνω υπομονή, γιατί αυτό φίλε μου δεν είναι υπομονή αλλά ανοχή σε έναν άδικο διευθυντή που εκμεταλλεύεται την ανάγκη σου και την θέση του.

Ζούμε μόνο μια φόρα, μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις εσένα;

Όταν βάζεις τον εαυτό σου συνεχώς σε δεύτερη μοίρα και προσπαθείς να ευχαριστήσεις τους άλλους, αφήνοντας στην άκρη δικά σου συναισθήματα και όνειρα πάλι δεν κάνεις υπομονή. Και η ζωή περνάει μέσα από τα χέρια σου και φεύγει και εσύ υπομένεις σε τελειωμένες καταστάσεις και ανέχεσαι ανθρώπους στη ζωή σου, που δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα, μόνο ρουφάνε όλη την καλή ενέργεια και αισιοδοξία από μέσα σου. Αλλά εσύ επειδή τους αγαπάς, τους γνωρίζεις πολλά χρόνια ανέχεσαι, θέλω να πω υπομένεις, την όλη κατάσταση. Μήπως όμως ήρθε η ώρα να τους κάνεις στην άκρη και να βάλεις εσένα πρώτο, καθώς ζούμε μόνο μια φορά για αυτό και κοντά μας πρέπει να έχουμε μόνο άτομα που μας αγαπάνε όσο και εμείς αυτά;

Οι έγχρωμοι συνάνθρωποι μας και ο σπόρος του ρατσισμού

Ας μην αναφερθώ στην υπομονή που υποτίθεται ότι κάνουμε με τον διαχωρισμό εις βάρος των έγχρωμων συνανθρώπων μας. Που ενώ υπάρχει ακόμα ο ρατσισμός ανάμεσα μας, στα παπούτσια μας, στα χέρια μας, στις καρδιές μας και στην άκρη της γλώσσας μας, εμείς λέμε πως είμαστε ανοιχτόμυαλοι και πιστεύουμε πως όλοι είμαστε ίσοι. Αλλά όταν έρχεται η ώρα της δράσης, όταν αυτές οι αδικίες και οι διαχωρισμοί γίνονται μπροστά στα όχι και τόσο έκπληκτα πια μάτια μας, ονομάζουμε την ανοχή υπομονή προκειμένου να μην δημιουργήσουμε μεγαλύτερα προβλήματα στον άτυχο εκείνο συμπολίτη μας, ενώ αυτό που φοβόμαστε είναι μην μας δουν οι άλλοι με άσχημο μάτι, ότι υπερασπιζόμαστε κάποιον που έχει πέσει στην ανάγκη μας, αλλά ο ρατσισμός που έχει ανθίσει στις καρδιές μας δεν μας αφήνει να το δούμε καθαρά.

Καμία ανοχή στη βία

Τέλος, δεν υπάρχει καμία ανοχή στη βία. Στους δρόμους, στα σπίτια, πουθενά. Όταν γινόμαστε μάρτυρες ενός τέτοιου περιστατικού προσπαθούμε να το διαχειριστούμε και να το καταγγείλουμε. Αν ο άνθρωπος μπροστά μας είναι εκτός εαυτού τότε καλούμε την αστυνομία. Ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι. Δεν πρέπει  να επιτρέπουμε την βία ούτε προς τις γυναίκες, ούτε προς τους άντρες, τους έγχρωμους, τους λευκούς, τα παιδιά, τα ζώα. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε με την υπομονή, που βασικά είναι ανοχή και να κάνουμε κάτι για να γίνει αυτός ο κόσμος λίγο καλύτερος. Το λουλούδι της ελπίδας θα ανθίσει και πάλι σε έναν κόσμο δίχως σκουπίδια, αδέσποτα, κακοποιημένους και αδικημένους ανθρώπους και ζώα. Σ’ έναν πλανήτη γεμάτο όνειρα και αισιοδοξία.

Η υπομονή της βελόνας και η ανοχή της αδικίας

Υπομονή κάνε όταν θες να ράψεις και δεν μπορείς να περάσεις την κλωστή μέσα στην τόση δα τρυπούλα της βελόνας, και με τρεμάμενα χέρια προσπαθείς και ξανά προσπαθείς μέχρι να τα καταφέρεις. Υπομονή επίσης, κάνε όταν είσαι στην τράπεζα και έχει μια ουρά δέκα μέτρα από έξω, ή όταν έχεις ραντεβού με έναν φίλο και αργεί. Όταν είσαι σε ένα φανάρι εδώ και είκοσι λεπτά και δεν έχεις περάσει ακόμα, όταν έχει κίνηση και δεν μπορείς να φτάσεις στην ώρα σου στο ραντεβού σου, ή ακόμα και όταν έχεις βγει με τον πολυλογά φίλο σου που δεν σε αφήνει να σταυρώσεις κουβέντα, αλλά τον αγαπάς και σε αγαπάει “μέχρι τον ουρανό και πάλι πίσω”. Μην ανέχεσαι όμως την αδικία, όταν παρκάρουν σε θέσεις αναπήρων, ή κλείνουν ράμπες, όταν βλέπεις δύσμοιρα πλάσματα χωρίς φωνή να τα κακοποιούν, όταν βλέπεις ανθρώπους να μένουν στον δρόμο και να πεθαίνουν από το κρύο. Καμία ανοχή σε τέτοια περιστατικά. Όλοι μαζί, εμείς οι όχι και τόσο υπομονετικοί, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο.

 


Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Ευθυμία-Χριστίνα Βασιλείου

Ονομάζομαι Φαίη και είμαι φοιτήτρια στο τμήμα Πληροφορικής με Εφαρμογές στην Βιοϊατρική. Είμαι ένας αθεράπευτα ρομαντικός χαρακτήρας, που λατρεύει τον καφέ, τα ζώα και την φύση. Το γράψιμο για εμένα είναι ένας τρόπος έκφρασης αλλά και διαφυγής από την καθημερινότητα. Για αυτό άλλωστε υποστηρίζω την φράση που είπε ο Αργεντινός συγγραφέας Χορχέ Λουίς Μπόρχες "Το γράψιμο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κατευθυνόμενο όνειρο"

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;