Athens
33°
scattered clouds
Υγρασία: 49%
Άνεμος: 3m/s Β-ΒΔ
Ανώτερη 33 • Κατώτερη 32
Weather from OpenWeatherMap

Σ’ευχαριστώ για τις αναμνήσεις “αδερφάκι”

αδελφάκιΈβλεπα την κοιλιά της μάνας μου διαρκώς να μεγαλώνει. Απλά νόμιζα πως πάχαινε. Καθόμουν και τη χάζευα όσο τη χάιδευε, όσο της μιλούσε και της ψιθύριζε λόγια αγάπης και θαλπωρής. Φυσικά παραξενευόμουν, αλλά δεν μιλούσα, σαν να ένιωθα ότι αυτό που θα έλεγα θα ήταν το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσε να ειπωθεί. Πέρασαν τα Χριστούγεννα, ήρθε και η Πρωτοχρονιά του 2003 και τότε μου ανακοίνωσαν οι γονείς μου ότι σε λίγες μέρες δε θα ήμασταν πια τρεις στο σπίτι, αλλά τέσσερις. Αμέσως σκέφτηκα ότι θα έμενε η γιαγιά μαζί μας, αλλά η επόμενή τους πρόταση περιείχε τον όρο «αδερφάκι». Τρόμαξα. Ήμουν 6, πήγαινα πρώτη δημοτικού ακόμα νομίζω. Πώς περίμεναν να το διαχειριστώ;

Τις μέρες που ακολούθησαν ήμουν κακόκεφος. Δεν ήθελα να μοιράζομαι το φαγητό μου, το δωμάτιο και τα δώρα των γονιών μου με κάποιον άλλον. Πόσο μάλλον με ένα «αδερφάκι». Μου είπαν ότι θα γινόμασταν οι καλύτεροι φίλοι, οι καλύτεροι σύμμαχοι ακόμα και στις δυσκολότερες μάχες της ζωής, πως η αγάπη μας θα είναι πολύ ισχυρή. Γέλασα. Τα πράγματά μου είναι δικά μου, δε θα τα ακουμπούσε ο «νέος». Λίγο αργότερα αναχώρησαν για το νοσοκομείο, εγώ θα έμενα με τη γιαγιά. «Λες να είναι ένα οργανωμένο σχέδιο για να κουβαληθεί εδώ τελικά;», σκέφτηκα.

Δεν ήταν. Στις 8 του μήνα, πήρε τηλέφωνο ο μπαμπάς και είπε στη γιαγιά ότι η μαμά μου γέννησε παρά τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν. Αγοράκι. Ζήτησα να μιλήσω στον μπαμπά, τον άκουσα να κλαίει γοερά, τον φαντάστηκα να κρατάει το πρόσωπό του με το άλλο χέρι. «Γιατί κλαις; Τόσο άσχημο είναι;» Γέλασε. Εγώ το εννοούσα βέβαια…

Μετά από μια εβδομάδα πήραν εξιτήριο και ήρθαν σπίτι ξανά. Η γιαγιά μου και εγώ είχαμε βγει να τους προϋπαντήσουμε, κατέβηκαν και αμέσως έτρεξαν στις πίσω πόρτες, τις άνοιξαν βιαστικά, σαν να ήταν οι πόρτες προς τον παράδεισο, οι πόρτες που θα τους οδηγούσαν στην ευτυχία. Ήταν… Εμφανίστηκε ένα καροτσάκι με ένα μωρό μέσα. Ένα μικροσκοπικό, καραφλό και άσχημο πράγμα ξεπετάχθηκε ναζιάρικα από μέσα. Σχεδόν τρόμαξα. Κρατήθηκα και δε ρώτησα για κάρτα αλλαγής, αρκέστηκα στο να χαμογελάω αμήχανα. Μου ζήτησαν να το κρατήσω στην αγκαλιά μου, αλλά αρνήθηκα. Και αν μου έπεφτε;

Σε έβαλαν σε μια κούνια δίπλα στο κρεβάτι μου, στο δωμάτιό μου. Δεν έφερα αντιρρήσεις, δε θα είχε αποτέλεσμα. Μου φαινόταν αστείο που ήσουν τόσο μικρός, που δεν μπορούσες να μιλήσεις ή να κουνηθείς. Σε χάζευα όλο το βράδυ, δεν έφυγα από πάνω σου. Νύσταζα αλλά το σώμα μου ήθελε να μείνει εκεί. Μπορεί να χρειαζόσουν κάτι, δεν ξέρω τι, αλλά ήθελα να ήμουν εγώ αυτός που θα στο προσφέρει. Στεκόμουν ακριβώς πάνω σου. Σε μια στιγμή άνοιξες τα μάτια σου, σου χαμογέλασα, έβαλες τα κλάματα. Καλή αρχή…

Τελικά όντως γίναμε οι καλύτεροι φίλοι, μοιραζόμασταν τα παιχνίδια μου και σε άφηνα να κερδίσεις στα ηλεκτρονικά. Απλά δεν μπορούσα να αντισταθώ σε σένα, στο όλο παράπονο πρόσωπο όταν έχανες, στο όλο απορία για το μέρος που ήρθες βλέμμα σου. Κανείς δεν μπορούσε. Για τους γονείς μας ήσουν, ακόμα είσαι, το πρώτο μέλημα και η κυρίαρχή τους έννοια. Ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει;

Ωρίμασα γρήγορα κοντά σου. Σε ντάντευα όσο έλειπαν οι γονείς, θυμήθηκα παραμύθια που είχα ξεχάσει, γνώρισα νανουρίσματα με χρονική καθυστέρηση. Όσο μεγάλωνες με συντρόφευες στο γήπεδο και την παραλία το καλοκαίρι, τα πάρκα και τις βροχερές βόλτες του χειμώνα.

Καπάρωσες το κρεβάτι απέναντί μου στις διακοπές, μόνο και μόνο για να με πειράζεις ευκολότερα, παρακαλέσαμε τη μαμά πολλές φορές για παγωτό από το περίπτερο, κλάψαμε μαζί στο θάνατο του παππού, αγκαλιά και μόνοι, μακριά από όλους.

Ιδρώσαμε μαζί τα καλοκαίρια των 40 βαθμών κελσίου, συζητήσαμε για πράγματα που δεν είχαν καμιά σημασία, γελούσαμε με τις προσπάθειες του μπαμπά να σκοράρει στο μπάσκετ.

Πόσες φορές ξενυχτήσαμε για να δούμε τους Celtics, πόσες φορές πανηγυρίσαμε βουβά για να μην ξυπνήσουμε τη γειτονιά, πόσες φορές ένα δυνατό μας hi five διατάραξε την ησυχία της νύχτας…

Τόσα γέλια, τόσα νεύρα και τσακωμοί, τόσες θύμησες. Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά, ίσως επειδή ποτέ δεν στα είπα, ίσως επειδή ποτέ δεν χρειάστηκε να τα βγάλω από μέσα μου. Μάλλον ήρθε η ώρα τους.

Ευχαριστώ για τις αναμνήσεις «αδερφάκι», βάλε μπρος για τις επόμενες.

 


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Μου αρέσει να χάνομαι και να με ξαναβρίσκω μέσα από τη ροκ, τα γέλια και τον Μπουκόφσκι. Ηρεμώ με Slipknot, κλαίω πολύ εύκολα, λατρεύω τα θρίλερ και τις μουσικές επιλογές της 10ης εντολής. Γεννήθηκα με νεύρα και έμαθα να μισώ για να αγαπάω περισσότερο.

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG