Σαν ταινία η ζωή σου να κυλά

ταινία η ζωή
Πηγή εικόνας: Pixabay

 

«Και μου λες λοιπόν θυμήσου, σαν ταινία η ζωή σου να κυλά»

Κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ, άλλοι το καταλαβαίνουν αλλά το αφήνουν ως έχει και άλλοι το αντιλαμβάνονται και κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να το αλλάξουν. Ποιο να αλλάξουν; Το γεγονός ότι σαν ταινία η ζωή κυλάει.

Έχει αρχή, μέση και τέλος. Οι ηθοποιοί φαίνονται και στην αρχή αλλά και στο τέλος. Στην αρχή εμφανίζονται πάντα οι βασικοί πρωταγωνιστές, με μεγάλα φανταχτερά γράμματα, δίπλα ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός. Στο τέλος, φαίνονται όλοι οι ηθοποιοί, και όχι μόνο. Φαίνονται όλοι όσοι συνέβαλαν για να προβληθεί η ταινία στην οθόνη. Από τους ηθοποιούς μέχρι και αυτούς που βοήθησαν στον ήχο. Οι ενδυματολόγοι, οι άνθρωποι που έφτιαξαν την μουσική για την ταινία, οι κομπάρσοι και αυτοί που ανέλαβαν το μοντάζ, δηλαδή αυτοί που επέλεξαν τι αξίζει να δείξουν και τι όχι στο κοινό.

Το αντιλαμβάνεσαι κάπου στα 20-21, ίσως κάπου στα 25, ίσως κάπου στα 35, ίσως αργότερα και ίσως νωρίτερα. Τι αντιλαμβάνεσαι; Το αυτονόητο, ότι σαν ταινία η ζωή κυλάει. Το θέμα είναι ότι συνήθως όταν το αντιλαμβανόμαστε, δεν ξέρουμε πως να το αντιμετωπίσουμε. Κοιτάμε να το σταματήσουμε, να το αποτρέψουμε. Να σταματήσουμε την ταινία, να πατήσουμε παύση ή ακόμα και να την κάψουμε ώστε να μην καταφέρει να ολοκληρωθεί ποτέ. Γιατί; Ε, επειδή στο τέλος της ταινίας το μόνο δεδομένο είναι ένα, ο θάνατος. Το λέω με τόση άνεση, γράφοντάς το με δύναμη στο πληκτρολόγιό μου, ακούγοντας Διάφανα Κρίνα και πίνοντας ένα ποτό, σαν σκηνή από ταινία. Το πρωί όμως δεν είναι το ίδιο.

Μια ταινία η ζωή λοιπόν, μια ταινία όπου ξέρεις ήδη πως παύση δεν μπορείς να πατήσεις. Αν θες να τη σταματήσεις, πρέπει να τινάξεις τα μυαλά σου, αλλά ακόμα και τότε πιο πιθανό είναι να λατρέψουν την ταινία σου οι φανς του Ταραντίνο και το σχέδιό σου να αποτύχει παταγωδώς. Άρα είσαι κολλημένος εδώ, μέσα στην δική σου ταινία. Κοιτάς το λεπτό στο οποίο βρίσκεται η ταινία, κάπου στη μέση, κάπου λίγο μετά την αρχή, κάπου λίγο μετά τη μέση, κάπου λίγο πριν το τέλος. Λοιπόν, ο θάνατος είναι δεδομένος, άρα πάει το τέλος. Η ταινία έχε ξεκινήσει προ πολλού, άρα πάει και η αρχή, δεν είναι πια υπό την ευθύνη σου. Σε νοιάζει τι θα κάνεις με τα υπόλοιπα λεπτά, τα λεπτά που απομένουν μέχρι την παρουσίαση της τελικής σκηνής. Αυτή είναι η μόνη ευθύνη που έχεις, να δεις τι θα κάνεις τόσο χρόνο. Χρόνο που νιώθεις ότι έχεις, που υποτίθεται πως έχεις.

Advertisement

Οι μέρες περνάνε, η κάθε μια μοιάζει βαρετή και μονότονη επανάληψη της προηγούμενης. Τα όνειρά σου τεράστια ή και μικρά. Οι αφίσες σου αρχίζουν να τυπώνονται, δεν έχεις χρόνο και ας νομίζεις ότι προλαβαίνεις. Από την άλλη, ίσως να προλαβαίνεις να κάνεις τα πάντα αλλά να σε έχει πάρει από κάτω όλο αυτό το χαζό κείμενο που σου έχω παρουσιάσει και να έχεις απογοητευτεί.

Ας φτάσουμε κάπου, σαν ταινία η ζωή σου να κυλά. Ας διώξουμε το «κυλά» και ας κρατήσουμε το υπόλοιπο, «σαν ταινία η ζωή σου». Φαντάσου τη ζωή σου σαν ταινία, κλείσε τα μάτια και κάνε εικόνα τον εαυτό σου στο λευκό πανί, κάνε εικόνα τις στιγμές που έχουν χαραχτεί μέσα σου. Τα πρόσωπα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στη ζωή σου, αυτά που υπήρξαν αλλά και αυτά που απλώς έκαναν το πέρασμά τους. Το μέρος στο οποίο είσαι αλλά και τα μέρη στα οποία έχεις βρεθεί. Τις καταστάσεις, τα γλέντια, τις χαρές αλλά και τις λύπες. Ωραία, λοιπόν, αυτή είναι η ζωή που έχεις ζήσει.

Τώρα, κλείσε ξανά τα μάτια και σκέψου τα μέρη στα οποία θες να βρεθείς, άτομα που θες να βάλεις στη ζωή σου, καταστάσεις που θες να ζήσεις. Αυτό, είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι από την υπόλοιπη ταινία σου. Την συνέχεια δεν μπορείς να την προβλέψεις, ούτε να τη δεις, αλλά μπορείς να την κυνηγήσεις και να την ανακαλύψεις. Στο χέρι σου είναι μπροστά από ποια σκηνικά θα γυριστεί η ταινία, ποιοι θα βρίσκονται ψηλά στην λίστα και ποιοι θα είναι κομπάρσοι, στο χέρι σου και το μήνυμα που θα αφήσει στους άλλους.

Η ζωή κυλάει γρήγορα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να τη ζήσεις και σίγουρα δεν σημαίνει ότι θα είναι κακή αν γίνει ταινία.

Βλέπεις, ο καθένας παλεύει για τη δική του ζωή(ταινία), να την φτιάξει όπως του αρέσει, όπως θέλει εκείνος. Κάποιοι θέλουν τον Ταραντίνο, άλλοι τον Σκορσέζε, άλλοι τον Νόλαν και πάει λέγοντας.  Ο χρόνος κυλάει γρήγορα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τον απολαύσουμε και να τον κάνουμε οτιδήποτε θέλουμε εμείς. Να τον κάνουμε φιλιά, αγκαλιές, ξενύχτια και χαρές.

Advertisement

Είναι δικός μας ο χρόνος, δική μας η ζωή, δική μας και η ταινία. Ας μη την κάνουμε καλή η κακή. Ας μη την κάνουμε άξια καλών ή κακών κριτικών. Ας την κάνουμε απλώς δική μας.

 

ΥΓ: Ευχαριστώ πολύ τα τραγούδια του Παυλίδη, τα τραγούδια από τα Διάφανα κρίνα, τα βιβλία του Μπουκόβσκι και τις διάφορες νουάρ ταινίες που μου δίνουν ιδέες για τέτοια άρθρα που άλλοτε με τρομάζουν και άλλοτε με εντυπωσιάζουν.

 

Παρόμοια άρθρα που μπορεί να σ’ενδιαφέρουν:

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

21 ετών. ,αθεράπευτος ονειροπόλος,βιβλιοφάγος και λάτρης της έντεχνης μουσικής. Μήπως υπάρχει και άτεχνη;Μπα!! Συγγραφέας του βιβλίου «Φθηνές Ιστορίες». Εύχομαι να απολαύσεις τις ανησυχίες μου στην οθόνη σου!!! (Και αν κάτι δε σου αρέσει υπάρχει το link από το φβ για να μου στείλεις και να το συζητήσουμε) .

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;