Φυλακισμένοι σε έναν ψηφιακό κόσμο

κόσμοΣαν παιδί παρακολουθούσα ένα παιδικό όπου μια ομάδα παιδιών ταξίδεψε σε ένα νέο κόσμο, τον ψηφιακό γνωρίζοντας κάποια τέρατα με το όνομα Digimon έγιναν φίλοι κι έζησαν μαζί περιπέτειες που έσωσαν τον κόσμο. Σαν ενήλικας παρακολουθώ τους ανθρώπους που βυθίζονται όλο και περισσότερο σε έναν ψηφιακό κόσμο, αυτόν της τεχνολογίας και των social media. Φυλακισμένοι σε έναν ψηφιακό κόσμο αλλιώτικο.

Έχουμε γίνει έρμαια των likes, των σχολίων και της αναγνωρισιμότητας που προσφέρουν τα social media. Με μια απλή ματιά μπορεί κανείς να αντιληφθεί πόσο αλλάζουν οι άνθρωποι όταν γίνονται, έστω και για λίγο το επίκεντρο της προσοχής. Κι όλα αυτά για το τίποτα, γιατί η πραγματικότητα δε συνάδει με την εικόνα των κοινωνικών δικτύων.

Σκυμμένα κεφάλια είναι μόνο που θα αντικρίσεις παντού, στον δρόμο, στο σπίτι, στο καφέ ακόμα και στα κέντρα διασκεδάσεως. Σκυμμένα πάνω από ένα smartphone για να ανεβοκατεβαίνουν σε νέες δημοσιεύσεις ή για νέες φωτογραφίες, η νέα φρενίτιδα με το όνομα selfie. Selfomaniac το ονομάζω εγώ, μια νέα ανάγκη του ανθρώπου για απλή επίδειξη ενός γεγονότος.

Κάναμε τα χέρια μας κάγκελα του ίδιου μας μυαλού, που το φυλακίζουμε σε έναν κόσμο της τεχνολογίας και έχουμε ξεχάσει την αληθινή επικοινωνία, την ευχαρίστηση μιας συζήτησης χωρίς τη συνοδεία ηχητικών εφέ.

Τις προάλλες διάβασα κάτι πολύ λυπηρό, ένας άνθρωπος ανέβηκε σε ένα κτίριο κι απειλούσε πως θα αυτοκτονήσει, η αντίδραση από το κοινό ήταν να τραβάει βίντεο για να αποθανατίσει το περιστατικό και να φωνάζει πήδα. Με κάτι τέτοια χάνω την ελπίδα προς την ανθρωπότητα, μιλάμε για μια βασανισμένη ψυχή που οδηγήθηκε προς την αυτοκτονία, μια ζωή και η μόνη αντίδραση ήταν πάλι η δημοσίευση του στα κοινωνικά δίκτυα.

Μας παρασέρνουν σε μια ανάγκη επίδειξης χάνοντας το νόημα της ζωής, αντιμετωπίζοντας τη μέσα από τις οθόνες. Οι αισθήσεις μας πλέον, κουμπιά και τα συναισθήματα μας κινούμενες εικόνες με μάτια καρδιές. Προκαλούν νέες μορφές κατάθλιψης γιατί η ζωή που επιδεικνύουμε δεν είναι αυτή που ζούμε. Αυτή είναι η πραγματικότητα μας πλέον, μια οθόνη και μια φυλακή.

Advertisement

Παρόμοια άρθρα που μπορεί να σ’ενδιαφέρουν:

Advertisement

SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Η Γιώτα Γιδαροπούλου γεννήθηκε ένα μεσημέρι μιας Τετάρτης τον Μάρτιο του 1990 στο νοσοκομείο της Βεροίας. Έχει σπουδάζει στο 1ο Δημόσιο ΙΕΚ Θεσσαλονίκης στο τμήμα «Δημοσιογραφίας, Συντάκτες και Ρεπόρτερ». Το πάθος της με την συγγραφή ξεκίνησε από μικρή ηλικία αφού έγραφε θεατρικά έργα που τα παρουσίαζε με τους φίλους για ηθοποιούς στην γειτονιά της. Η μεγάλη της αγάπη είναι η ποίηση και τα βιβλία. Όνειρο της είναι να εκδώσει το δικό της βιβλίο ή ποιητική συλλογή. Τα χόμπι της είναι το θέατρο, τα βιβλία και ο εθελοντισμός αφού πιστεύει πως ο καλύτερος τρόπος να σπαταλήσεις τον χρόνο σου είναι βοηθώντας κάποιον άλλον.

Αφήστε το σχόλιο σας

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG