Ο κρότος της σιωπής σου

σιωπήΣιωπή…

Μερικές φορές η σιωπή κάνει μεγαλύτερο θόρυβο ακόμα και από τη πιο δυνατή φωνή. Υπάρχουν πολλά είδη σιωπής. Η αμήχανη σιωπή, η αδιάφορη σιωπή, εκείνη που δεν αξίζει να χαλάσεις ακόμα και για την πιο «ακριβή» λέξη, εκείνη που απλά δεν έχεις κάτι να πεις, αλλά κι εκείνη που έχεις τόσα να πεις μα δεν υπάρχει λόγος. Η τελευταία θα μπορούσα να πω πως εμπερικλείει κατά κάποιο τρόπο και ένα μέρος από τις υπόλοιπες.

Σιωπή…

Τόσες μέρες σιωπή. Τόσες μέρες ησυχία. Τόσες μέρες αν-ησυχία για το αν όντως αυτό που υπήρχε μεταξύ μας έληξε οριστικά. Αγωνία για το αν από δω και μέρα θα λαμβάνω μόνο τη σιωπή σου. Μια σιωπή πιο ακριβή από οτιδήποτε σχεδόν μα όχι πιο ακριβή από το όνομά μου στο στόμα σου. Θα πλήρωνα για αυτό. Για να σε ακούσω να με φωνάζεις. Να λες το όνομά μου και να είσαι χαρούμενος. Να το λες και να θες να το φωνάξεις πιο δυνατά σα να είναι συναίσθημα που σου παραλύει τα πόδια από ευχαρίστηση. Έτσι ακριβώς. Και εσύ αντί για βοήθεια να φωνάζεις το όνομά μου.

Θέλω τόσο πολύ να γυρίσω πίσω το χρόνο. Να τον πάω εκεί που καθόμασταν στα σκαλάκια ως το πρωί και γελούσαμε δυνατά. Ενοχλούσαμε με τις φωνές μας και μας έκαναν παρατηρήσεις, θυμάσαι; Και μετά για λίγο σιωπή, αλλά από εκείνες τις ωραίες. Κάθε φορά δίνουμε και ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία μας περιμένοντας εκείνο που θα πονάει λίγο λιγότερο και θα είναι υποφερτό. Αυτό το τέλος που δε θα μας εμποδίζει να περνάμε καλά μην έχοντας ο ένας τον άλλον.

Η ζωή κυλάει και γρήγορα μάλιστα. Θα κυλάει και με σένα και χωρίς εσένα. Μα δε θα έχει την ίδια γεύση αν δεν είσαι μέρος στη δική μου. Ξέρω πως οτιδήποτε και να συμβεί έχω εσένα, ακόμα και όταν δε σε έχω. Από εδώ πέρασες και κάτι άφησες. Κάτι σημαντικό που θα μείνει και μετά το φευγιό σου. Μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μου. Μια εκδοχή δημιούργημα δικό σου. Μια δική μου πλευρά που δεν έχει δει κανείς πέρα από σένα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μεγάλες κουβέντες αυτές, θα μπορούσα να το πω και εγώ σαν ακροατής μιας παρόμοιας ιστορίας, μα τώρα μου φαίνεται τόσο «ασήμαντο» σε όλο αυτό το δικό μας.

Advertisement

Δύσκολο το δίλημμα μεταξύ αυτού που θες να κάνεις και αυτού που πρέπει. Κανονικά δε θα έπρεπε να «πρέπει» να κάνεις αυτό που θες; Κανονικά ναι. Τυχεροί όσοι μπορούν και πράττουν έτσι.

Όταν στεναχωριέμαι που δε μιλάμε σκέφτομαι πως κατά κάποιο τρόπο είναι αποτέλεσμα του ότι κάποτε μιλούσαμε πολύ.

Advertisement

«Το πιο βαθύ συναίσθημα αναδεικνύεται πάντα μέσα από τη σιωπή».Marianne Moore


Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Το όνομά μου Αρετή-Ειρήνη(παρόλο που στο 2ο δεν ακούω ποτέ).Καταγόμενη από την πανέμορφη Λιβαδειά. Φοιτήτρια του τμήματος Τεχνών Ήχου και Εικόνας στην Κέρκυρα! Μεγάλη αγάπη για τη φωτογραφία όπως και για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Δεν υπάρχει στιγμή της ημέρας που να μην ακούω μουσική με ιδιαίτερη αδυναμία στην Ελληνική!

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;