Αν ερχόσουν…

Αν ερχόσουνΑν ερχόσουν, θα ήμαστε ξαπλωμένοι στο ξύλινο πάτωμά σου. Στο δυάρι σου. Στο δυάρι που γέμιζε με λίγο καφέ, λίγο αλκοόλ και πολύ από εμένα.

Θέλαμε να το βάψουμε. Σε χρώμα που δεν θα αποφασίζαμε ποτέ. Θα χαζεύαμε το ταβάνι και τους τέσσερις τοίχους και θα σου έλεγα «λιλά και σομόν» και θα αναρωτιόσουν αν τα κατεβάζω από το μυαλό μου.

Αν ερχόσουν, θα ξεκινούσαμε τον Απρίλη και θα περνούσαμε από όσα μέρη φανταζόμασταν, ένα σακίδιο και όλη η Ευρώπη βόλτα με τρένο. Θα διαλέγαμε προορισμούς παίζοντας ξερή. Τόσοι και τόσοι το λένε. Εμείς θα το καταστρώναμε με εγκληματική ακρίβεια. Αλλά το τέλειο έγκλημα δεν υπάρχει. Κι εσύ μάλλον δεν ήρθες.

Κάθε φορά που ταξιδεύω μόνη μου σαν σήμερα, για λίγο βυθίζομαι στην ιδέα πως θα με περιμένεις στο σταθμό να γυρίσουμε μαζί. Και δε θα γέρνει πάνω μου ο 60χρονος παππούλης που ροχαλίζει αλλά θα γέρνω πάνω σου εγώ που ροχαλίζω.

Αν ερχόσουν θα σε έβλεπα στα κάστρα που θα περπατούσαμε μαζί και τελικά γκρεμίσαμε.

Δε θα με ένοιαζε ακόμη κι αν δεν κάναμε τίποτα. Εγώ στο δυάρι μας τον έζησα τον κόσμο. Εγώ τον γύρισα ξαπλωμένη στο πάτωμα μαζί σου. Κι ας μη γύρισες.

Αν ερχόσουν, το νερό θα είχε τη μορφή σου κι εγώ θα βούλιαζα σε θάλασσες, θα βουτούσα τα πόδια μου στα παγωμένα νερά των ποταμών, θα σε συναντούσα κάθε που έλουζα τα μαλλιά μου.

Θα έβλεπες τα μάτια μου να γυαλίζουν τώρα που μαθαίνω από μακριά να σε αγαπώ, αν ήσουν εδώ.

Αν έρθεις ή μάλλον καλύτερα αν ερχόσουν. Αλλά δεν είσαι εδώ. Και δε θα ερχόσουν ποτέ. Μα λένε αν η ελπίδα πέθαινε πρώτη, θα κάναμε καλύτερες επιλογές.

Advertisement

Θα σου έλεγα για τους αστερισμούς και θα μου έλεγες για τα σύννεφα.

Όπως έλεγες, όσο παράτολμη κι αν το παίζω, κατά βάθος είμαι κότα. Και σαν κότα τις εξομολογήσεις μου τις κάνω περπατώντας το αλφάβητο. Μάθε λοιπόν πως σήμερα πέρασε κάποιος που φορούσε το άρωμά σου και στεκόμουν σαν ηλίθια, ψάχνοντας ένα λόγο να μη σου τηλεφωνήσω. Να ένας, λείπεις. Μου. Λείπεις.

Αν το διαβάσεις, αν ποτέ, θα καταλάβεις. Αν καταλάβεις, να με καταλάβεις. Και τότε, να έρθεις. Απόψε ήθελα να σου μιλήσω, θέλω πολύ να σου μιλάω, όμως απόψε δε θα μου έφτανε.

Εκείνο το φαναράκι τρεμοπαίζει και σβήνει. Είχα φροντίσει να βρεις το δρόμο σου και να μη χαθείς στο σκοτάδι αλλά πια φωτίζει για να με κοροιδεύει. Φου.

Κι έπειτα έκλεισα τον ουρανό σε ένα μήνυμα, κοίταξα το μισοφέγγαρο και ήλπιζα να φανείς με το υπόλοιπο μισό.

Είναι δύο οι ζωές. Είναι δύο οι άνθρωποι και μία μονάχα η κατάληξη.

Advertisement

 


SHARE:

Εβδομαδιαία ενημέρωση απο το maxmag στο email σου

Η ενημέρωση σου, για όλα τα θέματα, επί παντός επιστητού, είναι προτεραιότητα για μας στο MAXMAG. Αυτός είναι κ ο λόγος, για τον οποίο κάθε εβδομάδα οι συντάκτες μας θα επιλέγουν τα 15 σημαντικότερα άρθρα, από όλες τις στήλες του περιοδικού και θα φροντίζουμε να τα λαμβάνεις απευθείας στο email σου. Όλες οι σημαντικές ειδήσεις θα σε περιμένουν να τις ανοίξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι μια εγγραφή στο Newsletter μας. Τι περιμένεις λοιπόν;

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG

Advertisement

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Alice, why would you ever leave Wonderland?

Αφήστε ένα σχόλιο

Το MAXMAG είναι ένα περιοδικό που μπήκε δυναμικά στο χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Κοινό όλων: η αγάπη για την αρθρογραφία, την οποία ο καθένας ξεχωριστά τη συνδέει με το αντικείμενο που γνωρίζει καλά και, συνήθως, έχει σπουδάσει.

Follow Newsweek

Κάνοντας εγγραφή στο newsletter μας θα λαμβάνετε όλα τα τελευταία νέα που ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα του MAXMAG